Συντάχθηκε στις 03 Απριλίου 2026 .
«Μεταξύ τοῦ «Ὠσαννά» καί τοῦ «σταύρωσον»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στεκόμαστε σήμερα, στα προπύλαια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἑορτάσουμε τή θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα. Ἕνα γεγονός γεμᾶτο ἐνθουσιασμό καί δοξολογία. Οἱ ἄνθρωποι ἁπλώνουν τά ἱμάτιά τους, κρατοῦν τά «βαΐα τῶν φοινίκων» καί φωνάζουν μέ μία φωνή: «Ὡσαννὰ εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Κι ὅμως σέ λίγες μόνο μέρες, οἱ ἴδιες φωνές, τό ἴδιο πλῆθος, θά φωνάξουν κάτι τρομακτικά ἀντίθετο: «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν». Ἀπό τό Ὡσαννά στό Σταύρωσον αὐτόν. Μιά ἀπόσταση μόλις πέντε ἡμερῶν, ἀλλά ἕνα χάσμα πνευματικό καί ὑπαρξιακό. Τί μεσολάβησε; Πῶς ἐξηγεῖται αὐτή ἡ τόσο ριζική μεταστροφή τοῦ λαοῦ; Καί τί σημαίνει αὐτό γιά ἐμᾶς σήμερα, πού καλούμαστε ὄχι ἁπλῶς νά ζήσουμε τά γεγονότα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, ἀλλά νά συμπορευθοῦμε μέ τόν Χριστό στήν πορεία αὐτή;
Ἡ πρώτη ἀλήθεια, πού ἀναδύεται, εἶναι ὅτι ὁ ἐνθουσιασμός τοῦ πλήθους τήν Κυριακή τῶν Βαΐων εἶναι εἰλικρινής μεν, ἀλλά ρηχός. Βλέπουν τόν Χριστό ὡς ἕναν ἀναμενόμενο ἐθνικό ἡγέτη, ἕνα Μεσσία, πού θά ἐλευθερώσει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν ρωμαϊκό ζυγό. Τόν ἀκολουθοῦν, ἀλλά μέ τίς δικές τους προσδοκίες. Τόν δοξάζουν, ἀλλά μέ τόν δικό τους ὁρισμό τῆς σωτηρίας. Ὁ Κύριος ὅμως εἰσέρχεται στά Ἱεροσόλυμα ὄχι μέ δόξα ἀνθρώπινη, ἀλλά μέ δόξα σταυρική. Δέν ἱππεύει σέ ἄλογο ἐπίσημο, ἀλλά κάθεται «ἐπί πώλου ὄνου». Δέν φοράει βασιλικά διαδήματα, ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ «Βασιλεύς τῶν Βασιλευόντων». Ἔρχεται γιά νά θυσιαστεῖ, ὄχι γιά νά θριαμβεύσει κοσμικά ἤ μᾶλλον ἡ κορύφωση τοῦ θριάμβου Του εἶναι ἡ στιγμή τῆς Σταύρωσης, μία στιγμή ἀπόλυτης ἀδυναμίας φαινομενικά. Κι αὐτό, πολύ γρήγορα, θά ἀπογοητεύσει ὅσους Τόν ἀκολούθησαν γιά τούς λάθος λόγους.
Ἡ μεγάλη ἀλήθεια πού φανερώνεται εἶναι ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ πλήθους εἶναι οὐσιαστικά μία συναλλαγή: Τόν ἀκολουθοῦν ἐπειδή κάτι περιμένουν. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅμως, θά ἀρνηθεῖ νά ἐνταχθεῖ στό ἀνθρώπινο σχῆμα. Δέν θά ἡγηθεῖ ἐπανάστασης, δέν θά ἀνατρέψει τήν ἐξουσία. Δέν θά καθίσει σέ θρόνο, ἀλλά θά σταυρωθεῖ. Κι αὐτό εἶναι κάτι πού δέν τό ἀντέχει ὁ ἄνθρωπος πού Τόν ἤθελε κατά τά δικά του μέτρα. Ἔτσι, ἡ ἀγάπη τοῦ πλήθους μεταστρέφεται σέ μῖσος. Καί ἀπό τόν θρίαμβο τῶν Βαΐων, φτάνουμε στό: «Σταύρωσον αὐτόν!»
Εἶναι ὅμως μόνο ἱστορικό αὐτό τό φαινόμενο; Ἤ μήπως εἶναι μιά διαρκής ἀνθρώπινη στάση ἀπέναντι στόν Θεό; Καί σήμερα, ἀγαπητοί μου, πολλές φορές κι ἐμεῖς Τόν ὑποδεχόμαστε στή ζωή μας «μετά βαΐων καί κλάδων» ὅσο ὅλα πᾶνε καλά. Ὅταν ὅμως ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά σηκώσουμε σταυρό, ὅταν δέν ἀπαντᾶ ὅπως θέλουμε στά αἰτήματά μας, ὅταν δοκιμαζόμαστε, πῶς Τοῦ φερόμαστε; Ποῦ εἶναι ὁ ἐνθουσιασμός μας; Μήπως σιωπηλά Τοῦ γυρίζουμε τήν πλάτη;
Ἄς σταθοῦμε ὅμως λίγο πάνω στίς δύο φράσεις: Ἡ ἰαχή «Ὡσαννά» σημαίνει «Σῶσε μας τώρα». Εἶναι ἡ κραυγή τῆς ἐλπίδας, τῆς λαχτάρας γιά σωτηρία. Δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ὕμνος χαρᾶς. Εἶναι προσευχή, ἔκκληση. Ὅμως εἶναι καί μιά φράση πού μπορεῖ νά εἰπωθεῖ ἐπιπόλαια, χωρίς ἐπίγνωση τοῦ τί σημαίνει πραγματικά νά ζητᾶς σωτηρία ἀπό τόν Θεό.
«Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» εἶναι ἡ ἀπόρριψη, ἡ ἀκύρωση, ἡ ἄρνηση τῆς ἐλπίδας. Ὁ λαός ζητᾶ τόν θάνατο Ἐκείνου πού πρίν λίγο δοξολογοῦσε. Γιατί; Γιατί δέν Τόν κατάλαβε. Γιατί ἡ σιωπή Του, ἡ ταπείνωσή Του, ἡ θεϊκή Τοῦ λογική ἦταν ἀπόλυτα ἐνάντια στά δικά τους δεδομένα. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι βυθός ἀνεξερεύνητος. Μέσα στόν ἴδιο ἄνθρωπο μπορεῖ νά συνυπάρχει καί ἡ πίστη καί ἡ ἄρνηση, καί ὁ ἔπαινος καί ἡ προδοσία. Ἡ μετάβαση ἀπό τό «Ὡσαννά» στό «Σταύρωσον» εἶναι φαινόμενο τῆς πτωτικῆς ἀνθρώπινης φύσεως πού ταλαντεύεται, πού δέν ἀντέχει το γκρέμισμα τῶν ψεύτικων ἐλπιδων της.
Ἡ νοοτροπία αὐτή καθρεφτίζεται ἀκόμα καί στον πιό στενό κύκλο τῶν μαθητῶν καί ἰδιαίτερα στόν Ἰούδα. Ὁ Ἰούδας εἶναι μαθητής, παρών στά θαύματα, ἀκούει τό λόγο τοῦ Κυρίου. Κι ὅμως, φτάνει νά Τόν προδώσει. Γιατί ὅμως; Γιατί ἤθελε ἄλλον Μεσσία. Γιατί ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἔγινε μαχαίρι στήν καρδιά τοῦ φιλοχρήματου λογισμοῦ του. Καί πάλι, ἡ ἴδια ἀντίθεση. Ἀπό τή μαθητεία στή προδοσία. Ἀπό τήν ἐγγύτητα στό μῖσος. Γιατί ὁ Ἰοὔδας εἶναι ὁ τύπος τοῦ ἀνθρώπου πού ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ λάθος πρόθεση καί ὅταν ἀπογοητεύεται, Τόν προδίδει.
Ἐμεῖς ἄραγε ποιόν Χριστό θέλουμε; Ὅπώς τόν περίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι; Ἤ τόν Χριστό του θά μας θέσει ὡς προϋπόθεση για νά Τόν ἀκολουθήσουμε νά σηκώσουμε ὁ καθένας τόν προσωπικό μας σταυρό; Γιατί σέ ἀντίθεση μέ τό εὐμετάβλητο πλῆθος, ἡ Ἐκκλησία ἀναδεικνύει καί ἐκεῖνα τά πρόσωπα πού ἔμειναν σταθερά. Δέν εἶπαν μόνο «Ὡσαννά» ὅταν ὅλα ἦταν φωτεινά, ἀλλά στάθηκαν καί κάτω ἀπό τόν Σταυρό, μέ πίστη ἀταλάντευτη. Ἡ Παναγία μας ἔμεινε ἔμεινε δίπλα στόν Υἱό της, μέχρι τέλους. Ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ἠγαπημένος μαθητής, δέν Τόν ἐγκατέλειψε. Οἱ θαρραλαῖες γυναῖκες πού ἦταν κοντά στήν Παναγία μας, οἱ μετέπειτα Μυροφόρες, πού ἀψηφῶντας κάθε κίνδυνο πῆγαν στό μνημεῖο γιά νά ἀλείψουν μέ μύρα τόν Χριστό, τό ἴδιο. Καί κατ’ ἐπέκτασιν οἱ Μάρτυρες ἀλλά καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας σέ κάθε ἐποχή Τόν ἀκολούθησαν ὄχι γιατί περίμεναν κάποιο ἀντάλλαγμα, ἀλλά γιατί ἡ πίστη τους στηρίχθηκε στήν προσωπική ἐμπειρία τῆς παρουσίας Του, ἀκόμα καί στίς πιο δύσκολες στιγμές.
Ἀγαπητοί μοῦ ἀδελφοί,
Ἡ πορεία τοῦ Κυρίου ἀπό τά Βαΐα μέχρι τόν Γολγοθᾶ, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι προσκλητήριο προσωπικῆς συμμετοχῆς. Ὄχι ἁπλῶς νά ἀκούσουμε ἐθιμικά τά κατά τά ἄλλα πολύ ὄμορφα τροπάρια τῶν ἡμερῶν, ἀλλά νά συσταυρωθοῦμε με τον Χριστό ὅπως θα ἀκούσουμε ἀπόψε τό βράδυ στήν Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου. Δηλαδή ὄχι ἁπλῶς νά δακρύσουμε ἀπό συγκίνηση, ἀλλά νά δώσουμε χῶρο στόν Θεό νά μᾶς ἀλλάξει. Ἡ ἀντίθεση ἀνάμεσα στό «Ὡσαννά» καί τό «Σταύρωσον αὐτόν» εἶναι τελικά ἡ μάχη μέσα μας, ἀνάμεσα στήν εὔκολη πίστη καί τήν σταυρική ἐμπιστοσύνη.
Ἐπειδή ὁ Χριστός δέν σταυρώθηκε ἁπλῶς τότε, σταυρώνεται καθημερινά ἀπό τήν ἀδιαφορία μας. Καί ταυτόχρονα ἀνασταίνεται μέσα σέ κάθε καρδιά πού μετανοεῖ καί ἐπιστρέφει. Ἄς ἐτοιμάσουμε τούς ἑαυτούς μας ὥστε νά Τόν ὑποδεχθοῦμε μέ τό «ὠσσανά, εὐλογημένος ὁ ἑρχόμενος», νά προσκυνήσουμε τό ἄχραντον Πάθος καί νά ἑορτάσουμε «ἀκατακρίτως» τήν Ἁγία Αὐτοῦ Ἀνάσταση. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 26 Μαρτίου 2026 .
«Ἡ Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων εἶναι ἡ πραγματική ἀνάμνηση τοῦ Χριστοῦ»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀπό τό ἕνατο κεφάλαιο τῆς Πρός Ἑβραίους Ἐπιστολῆς, ἀκούσαμε τόν Ἀπόστολο Παῦλο, νά ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Χριστός, ὡς Μέγας Ἀρχιερέας, σέ ἀντίθεση μέ τούς μέχρι τότε Ἀρχιερεῖς τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, δέν χρησιμοποίησε αἷμα θυσιασθέντων ζώων, γιά τήν κάθαρση τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀλλά θυσιάσθηκε ὁ Ἴδιος πάνω στόν Σταυρό μιά γιά πάντα, ὥστε μέ τό τίμιο Αἷμα Του μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν ἁμαρτία. Καί τοῦτο ὄχι προσωρινά, ἀλλά αἰώνια.
Ἀκόμη τονίζει, πώς μόνο τό Αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ ἔχει τή δύναμη νά ἀφαιρεῖ ὅλων των εἰδῶν τίς ἁμαρτίες. Ὅπως ἀκριβῶς διαβεβαιώνει κι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Α΄ Καθολική ἐπιστολή του (α΄ 7), λέγοντας : «τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ ... καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας». Αὐτό ἐπαληθεύεται καί μέσα ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (βλ. κ΄ 28), ὅπου ἐπισημαίνεται μέ ἔμφαση, ὅτι: «Ὁ Κύριος καί Θεός ἀπέκτησε τήν Ἐκκλησία μέ τό ἴδιο Του τό αἷμα» .
Τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἐπισφράγισε ὅλη τη διδασκαλία καί τό ἐπί γῆς ἔργο Του, τελώντας τήν πρώτη θεία Λειτουργία πάνω στή γῆ. Προτύπωσε μέ ἀναίμακτο τρόπο καί μυστικά, τήν σταυρική Του θυσία, μέσα ἀπό τό κόψιμο τοῦ ἄρτου καί τήν ροή τοῦ οἴνου, καθώς πάνω στόν Τίμιο Σταυρό τό ἄχραντο Σῶμα Του κόπηκε ἀπό τά καρφιά καί τήν λόγχη καί τό τίμιο Αἷμα Του ἐκχύθηκε γιά τήν σωτηρία μας. Τό κεντρικό σημεῖο μάλιστα τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐκφορά τῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Κυρίου μας κατά τόν Μυστικό Δεῖπνο, μέ τά ὁποῖα συστήνεται τό ἱερό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅπως ἀκριβῶς διαζώζονται μέσα στήν Καινή Διαθήκη: «Λάβετε φάγετε τοῦτο μοῦ ἐστι τό Σῶμα, τό ὑπέρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστί τό Αἷμα μου, τό τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό ὑπέρ ὑμῶν καί πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» .
Διαβάζοντας τήν σχετική περιγραφή στό 22ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Λουκᾶ, βλέπουμε ὅτι μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Κυρίου ὑπάρχει ἡ ἐντολή: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν», ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, δίνει ἀκολούθως τήν ἐντολή σέ ἐμᾶς νά τελοῦμε τη θεία Λειτουργία γιά νά ἔχουμε τήν ἀνάμνησή Του. Μιά ἀνάμνηση ἡ ὁποία δέν θά εἶναι μιά ἀφηρημένη ἐνθύμιση ἤ σκέψη, ἀλλά ἡ πραγματική κοινωνία καί ἕνωση μέ τόν Χριστό. Αὐτή εἶναι καί ἡ βασική καί εἰδοποιός διαφορά τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέ τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου.
Ἡ ὀρθή ἑρμηνεία λοιπόν τῆς ἀνάμνησης τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ λειτουργική ἀνάμνηση, πού πραγματοποιεῖται μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία καί ὄχι ἡ ἀνάμνηση τοῦ θανάτου του, ὅπως διδάσκουν οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Τό γεγονός καί μόνον ὅτι αὐτή ἡ ἐντολή εἰπώθηκε μεταξύ τῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Μυστηρίου «Λάβετε φάγετε…» καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…» καί τό ὅτι τότε οἱ Μαθητές δέν γνώριζαν κάτι για τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά οὔτε εἶχαν σκεφθεῖ κάτι τέτοιο, ὅπως φαίνεται ἀπό τά γεγονότα καί τούς διαλόγους τους μέ τόν Χριστό, πρίν τά Πάθη καί μετά τήν Ἀνάστασή Του, ἀποδεικνύει τό μεγάλο λάθος τῶν Χιλιαστῶν.
Ἐφιστοῦμε λοιπόν τήν προσοχή ὅλων, διότι αὐτές τίς ἡμέρες οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἱεχωβᾶ ἐτοιμάζονται ἑορτάσουν τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς γνωρίζουμε, ὅτι οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ δέν εἶναι Χριστιανοί, ἀφοῦ δέν πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής, ἀναβιώνοντας τήν αἱρεση τοῦ Ἀρείου, τόν ὁποῖον μαζί μέ τήν διδασκαλία του καταδίκασε ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (325 μ.Χ.). Δυστυχῶς θεωροῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνα κτίσμα, ἕνα δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Κι ἐπειδή ἀρνοῦνται τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ ὁμιλοῦν μόνο γιά τόν θάνατό Του καί δέν κάνουν καμμία ἀναφορά στήν Ἀνάστασή Του, ἀφοῦ δέν πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὡς ἄνθρωπος πέθανε πάνω στόν Τίμιο Σταυρό, ὡς Θεός ὅμως δέν ἔπαθε κάτι. Ἡ δύναμη τῆς θεότητός Του ἀνέστησε τήν ἀνθρώπινη φύση του ἀπό τούς νεκρούς. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν Σταυρό θά ἦταν ἕνα ἁπλό ἱστορικό γεγονός ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ Ἀνάστασή Του. Διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγάλη ἀπόδειξη τῆς Θεότητάς Του, καθώς κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει μέ ἔμφαση στήν πρός Κορινθίους ἐπιστολή του: «Ἐάν ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀναστηθεῖ, ἄρα εἶναι κενό (ἄδειο) τό κήρυγμά μας, κενή (ἄδεια) καί ἡ πίστη μας» (βλ. Α΄Κορ. ιε΄14).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «Τοῦτο νά κάνετε γιά νά με θυμᾶστε» ἀφορᾶ στή θεία Λειτουργία καί μάλιστα στήν μετάληψη τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γι’αὐτό ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, πιστή στήν ἐντολή, πού ἔδωσε ὁ Χριστός τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, τελεῖ συνεχῶς τήν θεία Λειτουργία γιά νά ἔχει τήν θεϊκή Του ἀνάμνηση καί νά ἐπιτυγάνει τήν ἕνωση τῶν μελῶν Της μαζί Του.
Μέ τή θεία Λειτουργία, καταγγέλουμε τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ καί ὁμολογοῦμε τήν Ἀνάστασή Του. Ἀλλά δέν σταματοῦμε στήν ἀνάμνηση. Συμμετέχουμε στήν θεία Κοινωνία καί μεταλαμβάνουμε τοῦ τεθεωμένου καί ἀναληφθέντος στούς Οὐρανούς ἀχράντου Σώματος καί τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ γιά νά ἐπιτύχουμε τήν κάθαρση ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἐπισφραγίσουμε τόν πνευματικό μας ἀγῶνα καί νά ἐφοδιασθοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή. Αὐτό σημαίνουν τά λόγια πού ἀκοῦμε ἀπό τόν Ἱερέα, ὅταν μεταλάβουμε: «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον» .
Ἄς προσέξουμε, γιατί σέ ἐκείνους, πού ἀρνοῦνται τήν μέθεξη αὐτή, ἔστω κι ἄν εἶναι τίμιοι, ἐργατικοί καί φιλάνθρωποι, ὁ Κύριος δέν παρέχει λύτρωση. Ὁ λόγος Του εἶναι σαφής καί κατηγορηματικός, πώς δέν πρόκειται νά ζήσουμε, ἐάν δέν φᾶμε τήν σάρκα Του καί ἐάν δέν πιοῦμε τό αἷμα Του (Βλ. Ἰωάν. στ, 53). Καί γιά νά μήν νομίσει κάποιος, ὅτι εἶναι συμβολικό τό νόημα τῶν λόγων αὐτῶν ἀποσαφηνίζει παρακάτω, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέγοντας: «Εἶναι πράγματι τροφή ἡ σάρκα μου καί ποτό τό αἷμα μου. Αὐτός πού τρώει τήν σάρκα μου καί πίνει τό αἷμα μου μέσα σέ ἐμένα μένει και ἐγώ σ’αυτόν.» (Βλ. Ἰωάν. στ, 55-56).
Ἡ σήμερα ἑορταζομένη Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἕνα πράγμα ποθοῦσε: Νά κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων . Ἄς ζηλέψουμε τόν πόθο της, κι ἄς μήν παρασυρόμαστε ἀπό τούς αἱρετικούς, ὅσο καλοί κι εὐγενεῖς κι ἄν εἶναι, διότι θέτουμε ἐν ἀμφιβόλῳ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιά τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θυσιάστηκε πάνω στόν Τίμιο Σταυρό καί μᾶς ἄφησε ὡς θησαυρό ἀτίμητο τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του, ὥστε νά ὑπάρχουμε ἑνωμένοι μαζί Του καί νά ζοῦμε αἰωνίως. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 23 Μαρτίου 2026 .
«Μεσολόγγι 1826 – Εκεί που η πολιορκία γέννησε την Ανάσταση!»
Με αφορμή την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου και τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, η Ιερά Μητρόπολη Σάμου και Ικαρίας διοργανώνει επετειακή εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη των Ελεύθερων Πολιορκημένων.
Η εκδήλωση με τίτλο «Μεσολόγγι 1826- Εκεί που η πολιορκία γέννησε την Ανάσταση!» , προσεγγίζει το ιστορικό γεγονός όχι μόνο ως πράξη ηρωισμού, αλλά και ως μαρτυρία πίστεως και πνευματικής ελευθερίας. Μέσα από θεατρικά δρώμενα, χορωδιακή μουσική, αφήγηση και απαγγελίες από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού, αναδεικνύεται το πνεύμα θυσίας και ελπίδας που σφράγισε την ιστορική πορεία του Μεσολογγίου.
Σε ατμόσφαιρα λιτή και κατανυκτική, η παράσταση της Παιδικής και Νεανικής Χορωδίας «ΕυΩΔΗα» ,
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Επικούρειο Πολιτιστικό Κέντρο Σάμου , την Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026 , στις 19:30 μ.μ.
Συντάχθηκε στις 15 Μαρτίου 2026 .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καί Κορσεῶν προσκαλεῖ ὅλους τούς Σαμίους, Ἰκαρίους καί Φουρνιώτες Ἀθηνῶν καί Πειραιᾶ, στήν Ἱερὰ Ἀκολουθία τῶν Δ΄ Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, πού θά τελεσθεῖ τήν Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 19.00 μ.μ. στό Παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Μεθοδίου καί Κυρίλλου , κάτωθεν τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς.
Στήν Ἀκολουθία θά χοροστατήσει καί θά ὁμιλήσει ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος. Θά συμμετάσχουν Σάμιοι Κληρικοί καί θά ψάλουν Σάμιοι Ἱεροψάλτες.
Ἡ παρουσία ὅλων τῶν συμπατριωτῶν μας στήν λατρευτική αὐτή ἐκδήλωση θά μᾶς χαροποιήσει.
