Κυριακή 10 Μαΐου 2026 - E΄ ἀπό τοῦ Πάσχα (Ἰω. δ΄ 5-42)
«Ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός ἀνέστη!
Σέ συνέχεια τῆς προηγουμένης Κυριακῆς, κατά τήν ὁποία μέσα ἀπό τήν ἄμεση ἴαση τοῦ Παραλύτου, ὁ Χριστός φανερώνει ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, δηλαδή ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας καί Λυτρωτής τῶν ἀνθρώπων, σήμερα ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μέσα ἀπό τόν διάλογο τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα διασώζει τήν παραδοχή τοῦ Κυρίου πρός αὐτήν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Μεσσίας, τόν ὁποῖον περίμεναν.
Μᾶς ἐντυπωσιάζει τό γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὁ Χριστός ποτέ δέν ἀπάντησε θετικά στούς Ἰουδαίους πού τόν ρωτοῦσαν ἐναγωνίως, ἄν εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ ἤ μέ ποιά ἐξουσία ἐνεργοῦσε,(βλ. Ματθ. κα΄ 23) ἐντούτοις ἀπεκάλυψε τήν θεϊκή Του ἰδιότητα σέ μιά γυναῖκα. Ὁ Κύριος γνώριζε πώς οἱ Ἰουδαῖοι δέν εἶχαν ἁγνή πρόθεση, οὔτε ἤθελαν νά παραδεχθοῦν, ὅτι εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἐθελοτυφλοῦσαν συνεχῶς σέ τόσα καί τόσα θαύματα καί ὅταν μέ ἔκδηλη ὑποκρισία Τόν κατέκριναν γιά τήν θεραπεία ἀσθενοῦς τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, Ἐκεῖνος προχωροῦσε ἀκόμη περισσότερο καί χάριζε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν στόν θεραπευθέντα ἄνθρωπο, ἀφήνοντάς τους ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, νά καταλάβουν, ὅτι ἐνεργεῖ ὡς Θεός γιά τήν ψυχοσωματική σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Στόν ἀντίποδα ὅμως αὐτοῦ τοῦ κακεντρεχοῦς θρησκευτικοῦ κατεστημένου τῆς ἐποχῆς, μιά γυναῖκα ἡ ὁποία καταγόταν ἀπό τήν Σαμάρεια καί ἆρα ἦταν ἀλλοεθνής καί ἐχθρικά διακείμενη πρός τούς Ἰουδαίους καί ἐπίσης διῆγε βίο ἁμαρτωλό, ἀξιώθηκε ὄχι μόνο νά συνομιλήσει μέ τόν Χριστό, ἀλλά καί νά τῆς ἀποκαλυφθεῖ ὡς ὁ Μεσσίας. Βέβαια σε ἀντίθεση μέ τούς πονηρούς Ἰουδαίους, ἐκείνη ταύτισε ἀμέσως τόν Χριστό μέ τόν ἀναμενόμενο Μεσσία, παρά τό ὅτι σίγουρα δέν γνώριζε τήν Ἁγία Γραφή τόσο καλά, ὅσο ἐκεῖνοι, ἀλλά ὅμως προσδοκοῦσε τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία, κάτι πού ἀδυνατοῦσαν νά φτάσουν οἱ Ἰουδαῖοι.
Στήν εὐαγγελική διήγηση ἐπίσης μαζί μέ τήν καλή της προαίρεση τονίζεται καί ἡ ταπεινή ἐκφορά τῆς ζωῆς της, διότι ὅταν ὁ Χριστός ἔθιξε τήν ἁμαρτία της πολυγαμίας της, ἐκείνη δέν παρεξηγήθηκε, ἀλλά μέ ταπείνωση ἀναγνώρισε ὡς προφητικό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί ἔτρεξε νά ἐνημερώσει τούς συμπατριῶτες Της, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦρθε στή Σαμάρεια, καλώντας τους νά Τόν συναντήσουν γιά νά πιστεύσουν κι ἐκεῖνοι.
Τό ἐντυπωσιακό στήν εὐαγγελική διήγηση εἶναι ὅτι ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει μιά λεπτομέρεια, ἡ ὁποία φαίνεται ἀσήμαντη, ἀλλά δέν εἶναι. Ἄς θυμηθοῦμε πρῶτα, ὅτι ὁ Ἰωάννης στό τέλος τοῦ Εὐαγγελίου Του λέει πώς εἶναι πολλά αὐτά πού ἔκανε ὁ Χριστός, τά ὁποῖα ἄν γράφονταν ἕνα πρός ἕνα δέν θά χωροῦσε ὁ κόσμος τά βιβλία πού θά γράφονταν. (βλ. Ἰω. κα΄25) Στή συγκεκριμένη ὅμως περικοπή, ἀναφέρει πώς ἡ Σαμαρείτιδα συνεπαρμένη ἀπό τήν χαρά καί πάνω στήν βιασύνη της νά εἰδοποιήσει τού ἀνθρώπους γιά τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά τους, ξέχασε τήν στάμνα της στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Αὐτή ἡ λεπτομέρεια μᾶς δείχνει, πόσο δευτερεύουσα εἶναι ἡ βιοτική μέριμνα καί δή ὁ προσπορισμός τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος συναντήσει πραγματικά τόν Χριστό καί πόσο γρήγορα ἀναλαμβάνει ἱεραποστολική δραστηριότητα κινούμενος ἀπό τήν χάρη πού πλημμυρίζει τήν καρδιά του, ὥστε κι ἄλλοι νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά ζήσουν τό θαῦμα τῆς ἐμπειρίας τῆς Θεανθρώπινης Παρουσίας Του στή ζωή τους.
Βασικά στοιχεῖα ὅμως γιά νά ἐπιτευχθεῖ μία τέτοια πρόοδος, ὅπως καταλαβαίνουμε εἶναι ἡ στοιχειώδης τουλάχιστον γνῶση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ καλή προαίρεση σέ συνδυασμό μέ τήν ταπείνωση, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά προσμένει τόν Χριστό καί νά προσδοκεῖ τήν συνάντηση μαζί Του. Χαρακτηριστικά τά ὁποῖα εἶχε μέν ἡ Σαμαρίτιδα, ἀλλά ἀποτελοῦν τά ζητούμενα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί δή τοῦ σύγχρονου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δυστυχῶς τοῦ συγχρόνου Ὀρθοδόξου Ἕλληνα. Ἔχουμε τήν Ἁγία Γραφή πρωτότυπη στήν γλῶσσα μας, ἀλλά ἀγνοοῦμε τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, καθώς δέν διαβάζουμε οὔτε τήν Καινή Διαθήκη.
-Πῶς ἄραγε ἔχουμε ἀπαίτηση νά λειτουργήσει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί νά ἔχουμε ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δέν προσευχόμαστε, δέν διαβάζουμε τήν Καινή Διαθήκη, δέν νηστεύουμε, ἔστω τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή, δέν ἐκκλησιαζόμαστε, δέν μετανοοῦμε καί ἀδιαφοροῦμε γιά τήν θεία κοινωνία;
-Πῶς νά μήν γίνουμε ἕρμαια τοῦ κόσμου καί τῆς καθημερινότητας, ὅταν ποτέ καί πουθενά στή ζωή μας δέν προηγεῖται ὁ Χριστός καί ἡ ὁμολογία τῆς πίστης μας σέ ἐκεῖνον, παρά μόνον ἀκοῦς γιά μιά ἄνευρη καί ἄοσμη χριστιανική ἀγάπη, πού πιό πολύ γιά ἰδέα μοιάζει παρά γιά ἀρετή καί συνέπεια τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθινῆς ζωῆς;
Αὐτές τίς ἡμέρες τῆς Πασχάλιας περιόδου, οἱ πρόγονοί μας κρατοῦσαν μέ ζωηρό τρόπο τήν ἱερά παράδοση νά ἀνταλλάσουν μόνον τόν χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη». Πολλοί σήμερα κόπτονται γιά τίς παραδόσεις μας, ἀλλά τίς περιορίζουν μόνο σέ χορούς καί τραγούδια, σέ ψυχαγωγίες καί ἀναβιώσεις παγανιστικῶν ἐθίμων, τά ὁποῖα ποτέ δέν ὑπῆρξαν ἑλληνική παράδοση σύμφωνα μέ τούς ἀρχαίους μας προγόνους, φιλοσόφους, ποιητές, τραγικούς συγγραφεῖς καί ἄλλους. Σπάνια πλέον ἀκούγεται θαρρετά τό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη», ἀλλά κι ὅπου τύχει νά ἀκουσθεῖ ὡς χαιρετιστήρια προσφώνηση, ἔρχεται ἡ ἀπάντηση: «ἐπίσης, καί τοῦ χρόνου, νά ’στε καλά, χρόνια πολλά,» γιά νά σέ ἀποκαρδιώσει, νά σέ ἀπογοητεύσει καί νά σκεφτεῖς πόσο βαθιά νυχτωμένοι εἴμαστε σχετικά μέ τήν ρότα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς καί πόσο ἔχουμε ἄμεση ἀνάγκη ἐπαναπροσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς μας. Ἀλήθεια σκεφθήκαμε ποτέ, πώς ὁ χαιρετισμός «Χαίρετε» εἶναι ἡ χαρμόσυνη προσφώνηση τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στίς Μυροφόρες, ὅταν πρῶτες Τόν συνάντησαν μετά τήν Ἀνάστασή Του καί πώς αὐτή ἡ χαρά ἦταν ἡ ἀμοιβή τους γιά τήν τόλμη τους νά Τόν διακονήσουν μέ θάρρος καί γενναιότητα κόντρα στό φρόνημα τοῦ κόσμου;
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα ἡ τοπική μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν ἅγιο νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τήν Χώρα τῆς Σάμου καί μαρτύρησε στήν Ἔφεσο στις 5 Ἀπριλίου τοῦ 1801. Ἐπειδή ἦταν ἐπιρρεπής στά οἰνοπνευματώδη ποτά, στή διάρκεια κάποιας μέθης του, ἀρνήθηκε τόν Χριστό καί ἀλλαξοπίστησε. Στήν ἀρχή δέν ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία. Ὅταν ὅμως οἱ φίλοι καί συμπατριῶτες του ἀπομακρύνθηκαν ἀπ’ αὐτόν, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἄνομης πράξης του, τότε ἦλθε εἰς ἑαυτόν, κατάλαβε τό λάθος του, ἔτρεξε νά ἐξομολογηθεῖ, πιθανότατα στόν Ἅγιο Μακάριο Ἀρχιεπίσκοπο Κορίνθου, πού ἦταν τότε στή Χίο καί ὅταν δόθηκε ἡ εὐκαιρία, ὁμολόγησε τόν Χριστό στήν Ἔφεσο, δηλαδή τόν τόπο πού Τόν εἶχε ἀρνηθεῖ, μέ ἀποτέλεσμα νά πορφυρώσει τήν ὁμολογία του μέ τό αἷμα του καί νά γίνει παράδειγμα πρός μίμησιν γιά τούς Χριστιανούς.
Ἄς ἐπισημάνουμε ὅμως ὅτι στήν ἀλλαγή καί τήν ὁμολογία του, σημαντικό ρόλο ἔπαιξε ἡ στάση τῶν φίλων καί συμπατριωτῶν του, πού δέν ἀνέχθηκαν τήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ καί τόν διέγειραν σέ φιλότιμη μετάνοια. Στις μέρες μας δυστυχῶς θά λέγαμε: «εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπιλέξει ὅ,τι θέλει», «εἶναι δικαίωμά του νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό». «δέν στέκεται ὀ Χριστός σέ τέτοιες λεπτομέρειες», «ἐμᾶς δέν μᾶς ἐνδιαφέρει τί θέλει», «ἐμεῖς τόν ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι» «γιά ἐμᾶς εἶναι ὁ φίλος μας, ὁ γνωστός μας» καί ἄλλα πολλά, πού δείχνουν τόν πνευματική μας ἀνωριμότητα, τό χαμηλό ἐπίπεδο ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά κυρίως τήν δειλία μας νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό μέ τήν ζωή καί τίς ἐπιλογές μας. Τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς σαφῶς καί ὑπάρχει, ἀλλά ὑπάρχει καί ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς ἤ τῆς ἀνταπόκρισης. Καί τοῦτο διότι ὁ σύγχρονος δικαιωματισμός ἄφησε τήν ἁμαρτία νά θεωρεῖται δικαίωμα, τήν βλασφηία μόδα, ὥστε νά καταπατεῖται βάναυσα ὁ πνευματικός νόμος καί νά παραθεωρεῖται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ αὐτοαποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ στή Σαμαρείτιδα, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα ἐκείνης τῆς γυναίκας καί ἔρχεται ὡς ἀναγνώριση τῆς ἀξίας της νά παραδέχεται τήν ἀλήθεια καί τά λάθη τῆς ζωῆς της. Ὅπως ἀκριβῶς καί μέ τόν Ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ δοξασμός τοῦ Χριστοῦ πρός ἐκεῖνον καί ἡ ἀναδειξή του ὡς Ἁγίου Νεομάρτυρος τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα τῆς ὁμολογίας του καί τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς του χωρίς διπλωματικές ὑποκρισίες ἤ χωρίς θρησκοληπτες ἐνθυμήσεις. Ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται σέ κάθε ἄνθρωπο πού Τόν ἀναζητεῖ καί μέ πολλούς τρόπους τόν ἑλκύει στή ζωή Του, στό Σῶμα δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά Τόν ἀναζητεῖ μέ καλή προαίρεση καί νά εἶναι ἔτοιμος νά ὁμολογήσει μέ ταπείνωση τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς του, ποθώντας τη σωτηρία Του. Ἀμήν