Συντάχθηκε στις 18 Μαϊος 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή, μεταξύ τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως καί τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στούς 318 Ἁγίους Πατέρες, πού συγκρότησαν τήν Α΄Οικουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τό 325 μ.Χ., μέ κύριο ἔργο τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου. Ἐπιγραμματικά νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ Ἄρειος δίδασκε, πώς ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἕνα ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνα κτίσμα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὅλοι ἐμεῖς, θεωρία, πού δυστυχῶς μέχρι σήμερα διατηροῦν καί διδάσκουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Ὅπως ὅμως συνάγεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη καί ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τό πρῶτο μέρος τοῦ ὁποίου συνέθεσε ἡ Α΄Οἰκουμενική Σύνοδος, ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, «Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὁ Ὁποῖος ἐν χρόνῳ ἔγινε καί ἄνθρωπος γιά τη σωτηρία μας.
Ὅμως καί τό περιεχόμενο τῆς παρελθούσης ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύει περίτρανα αὐτήν τήν μόνη καί μεγάλη ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας γιά τη σωτηρία μας.
Ὅπως περιγράφει λεπτομερῶς ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀρχικῶς στό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἀκολούθως στις Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὁ Χριστός ὡς ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν ἀναλήφθηκε μέ δόξα στόν οὐρανό μπροστά στά ἔκπληκτα μάτια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι καί ἔλαβαν τήν διαβεβαίωση ἀπό τούς δύο παρισταμένους Ἀγγέλους, ὅτι μέ τόν ἴδιο τρόπο θά ἔλθει καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του: « Ὁ Κύριος ὁδήγησε τότε ἔξω τοὺς Μαθητές, μέχρι κοντὰ στὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε. Καὶ συνέβηκε, ἐνῷ αὐτός τους εὐλογοῦσε, νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ φερόταν πάνω στὸν οὐρανό. Καὶ αὐτοὶ τὸν προσκύνησαν καὶ ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ χαρὰ μεγάλη καὶ ἦταν διαπαντὸς μέσα στὸ ναό, εὐλογῶντας τὸ Θεό.» (Λουκ. κδ΄ 50-53)
«...Καὶ καθὼς ἀτένιζαν συνεχῶς στὸν οὐρανό, ἐνῷ αὐτὸς πορευόταν, τότε ἰδού, δύο ἄντρες εἶχαν σταθεῖ κοντά τους μὲ ἐνδύματα λευκά, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς εἶπαν: "Ἄντρες Γαλιλαῖοι, τί ἔχετε σταθεῖ βλέποντας μέσα στὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ ἐσᾶς στὸν οὐρανό, ἔτσι θὰ ἔρθει, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ποὺ τὸν εἴδατε νὰ πορεύεται στὸν οὐρανὸ» (Πράξ. α' 8-11)
Τό σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι ἡ θεία Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου εἶχε προφητευθεῖ ὡς γεγονός καί στήν Παλαιά Διαθήκη, μέσα ἀπό διάφορες ἀναφορές, πού ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Θεάνθρωπος Σωτῆρας καί Λυτρωτής.
Μία ἀπό τίς πιό εὔγλωττες Προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας στούς Οὐρανούς εἶναι αὐτή τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα ἀπό τό 63ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του, ὅπου ἀναφέρει:
«Ποιός εἶναι αὐτός ποῦ ἔρχεται ἀπό τήν Ἐδώμ, μέ ἱμάτια ἐρυθρά ἀπό τήν Βοσώρ; Ποιός εἶναι αὐτός ὁ τόσο πολύ ὡραῖος μέ στολή πολεμική, ὁ ὁποῖος βαδίζει βιαστικά καί μέ δύναμη;
Ἐγώ εἶμαι (ἀπαντᾶ ὁ Κύριος) ὁ Ὁποῖος κηρύττω τήν δικαιοσύνην καί δύναμαι νά ἀποδίδω αὐτήν στούς ἀδικουμένους καί νά τούς σώζω.
Γιατί εἶναι κόκκινα τα ἱμάτιά σου καί τά ἐνδύματά σου σάν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πατεῖ κόκκινα σταφύλια στό πατητήρι;»
Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἀρχικῶς ἀναφέρεται στήν ἔκπληξη τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι βλέπουν τόν Δεσπότη Χριστό νά ἀνέρχεται στούς οὐρανούς καί ἀποροῦν, γιατί τά ἐνδύματά Του εἶναι κόκκινα. Ἀπό τή μιά μεριά δέν ἔχει ἀνέβει ξανά ἄνθρωπος στόν οὐρανό, ἀπό τήν ἄλλη δυσκολεύονται νά ἀναγνωρίσουν τήν θεία Ἐνανθρώπηση, ὡς τό ἀπ’αἰῶνος ἀπόκρυφο καί ἀγγέλοις ἄγνωστο μυστήριο, ὅπως λέει κι ὁ σχετικός ὕμνος.
Ἡ λέξη «Ἐδώμ» ἑρμηνεύεται ὡς τά γήινα καί ἡ λέξη «Βοσόρ» σημαίνει τήν σάρκα, ἐνῶ μέ τό κόκκινο χρῶμα δηλώνεται τό βαμμένο μέ κόκκινο αἷμα ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ ὀμορφιά ποῦ παρατηρεῖ ὁ Ἠσαΐας. Ἀφορᾶ στό ἔνδυμα, τό πορφυρωμένο ἀπό τό αἷμα ποῦ ἐκχύθηκε γιά τή σωτηρία μας, μέσα ἀπό τίς πληγές, πού Τοῦ προξένησαν τά τρυπήματα τῶν ἥλων (καρφιῶν) καί τῆς λόγχης.
Ἔτσι τό ἑρμηνεύει ἀπό τούς πρώτους καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτό τό χωρίο τοῦ Προφήτου Ἠσαΐου, λέγει πώς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει καλλωπισθεῖ ἀπό τό Πάθος καί ἔχει ἀποκτήσει ἀπό τήν Θεότητα τήν λαμπρότητα ἐκείνη ἀπό τήν ὁποία δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ἐπιθυμητό καί πιό ὡραῖο. Μέ τά σημάδια τοῦ πάθους ἀνεβαίνει ὁ Κύριος στά οὐράνια, προσφέροντας στίς ἄνω Δυνάμεις ἕνα θαῦμα παράδοξο καί ἀσυνήθιστο ... στολή καί φόρεμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀνθρωπότητα, ἐρύθημα (κόκκινο) εἶναι τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος, τό ὁποῖο ἔρρευσε ἀπό τήν ἄχραντη πλευρά καί ἀπό τά ἅγια Χέρια καί τά Πόδια Του. Ὁμόρφυνε δέ τό σῶμα τοῦ Κυρίου μέ τό πάθος καί μέ τό χρῶμα τοῦ παναγίου αἵματος καί κατ’ ἐπέκτασιν ὁμόρφυνε τό ἀνθρώπινο σώμα, ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γι’ αὐτό καί ὁ Προφήτης Ἠσαΐας τό τονίζει μέ ἔμφαση : «ὡραῖος ἐν στολή» μέ τό ἔνδυμα δηλαδή τῆς ἀνθρώπινης φύσης.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σέ κάθε θεία Λειτουργία μετά τήν μετάληψη τῶν πιστῶν, ὁ Ἱερουργός ἀποθέτει τό Ἅγιο Ποτήριο μέ τό περίσσευμα τῆς θείας Κοινωνίας πάνω στήν Ἁγία καί θυμιάζοντάς το, λέει τρεῖς φορὲς τὸν 6ο στίχο τοῦ 56ου Ψαλμοῦ: «Ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σου» . Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁμολογεῖ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὴν ὁποία ἀκολούθως καὶ θὰ παραστήσει συμβολικῶς μὲ τὴν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τοῦ Λαοῦ, ἐκφωνῶντας: «Πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε κι αὐτός ὁ ψαλμικός στίχος ἀποτελεῖ μιά ἀκόμη προφητεία γιά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. Λέγεται δέ συνοδεύοντας τήν ὕψωση τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ἐνώπιον τῶν πιστῶν πού μόλις πρός ὁλίγου μετέλαβαν τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καί οἱ ὁποῖοι ἀτενίζουν πρός τό ὑψωμένο Ἅγιο Ποτήριο, μέ τό ὁποῖο ὁ Ἱερουργός τούς εὐλογεῖ σταυροειδῶς, μέ τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο πού ἀτένιζαν ἔκπληκτοι οἱ Μαθητές, πρός τόν ἀναλαμβανόμενο στούς Οὐρανούς Κύριο, ἐνῶ Ἐκεῖνος τούς εὐλογοῦσε.
Ὅλα αὐτά δέν συνθέτουν ἁπλῶς τήν ἁρμονική σγκρότηση τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά ἀποδεικνύουν μέ τρόπο πανηγυρικό, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής, ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος προφητεύθηκε στήν Παλαιά Διαθήκη καί ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος ἐπαλήθευσε μέχρι λεπτομερείας τίς Προφητεῖες, γιά τη σωτηρία μας. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 13 Μαϊος 2026 .
«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!
Καθ’ ὅλη την διάρκεια τῆς πασχαλίου Περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, την ὁποία διανύουμε, ἡ Ἐκκλησία μας, μέσα ἀπό τίς εὐαγγελικές περικοπές τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, θέλει να καταστήσει σαφές, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας και Λυτρωτής.
Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσαμε σήμερα, φανερώνει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ Δημιουργό. Διότι, ὅπως ἀπό χῶμα δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, χρησιμοποιώντας τὸ σάλιο Του καὶ χῶμα, ἔφτιαξε πηλό κι ἐξ ἀρχῆς δημιούργησε τοὺς βολβοὺς τῶν ματιῶν τοῦ πρώην τυφλοῦ, καθώς ἐκεῖνος δὲν εἶχε χάσει ἁπλῶς τὸ φῶς του, ἀλλὰ δὲν εἶχε καθόλου μάτια.
Ὁ Κύριος δὲν θεράπευσε μὲ ἕνα μόνο λόγο Του τὸν ἐκ γενετῆς τυφλό, ἐνῷ κάλλιστα θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει. Καὶ τοῦτο διότι ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μόνο ψυχή, ἀλλά καὶ σῶμα καὶ ἔχει ἀνάγκη νὰ αἰσθανθεῖ, χειροπιαστή, ἂς ποῦμε, την χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Γιὰ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖ τά ὑλικὰ στοιχεῖα (ψωμί, κρασί, νερό, λάδι κ.ἄ.) στὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καὶ Ἀκολουθιῶν.
Μάλιστα στὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου, τὸ ὁποῖο τελεῖται γιὰ τὴν θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, γίνεται ἰδιαίτερη μνεία στὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καὶ ψάλλεται καὶ τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς: "Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοὶᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον."
Ἀντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ὅτι σὲ κάθε ἱερὸ Μυστήριο, σὲ κάθε εὐλογία στὴ διάρκεια τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ὁ Χριστὸς καταδέχεται, δανειζόμενος τὸ χοϊκὸ καὶ ἁμαρτωλὸ χέρι του Ἱερουργοῦ, νὰ ἐφάπτεται στὴν ὕπαρξή μας καὶ νὰ ἁγιάζει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας, γιὰ τὴν σωτηρία μας. Σὲ ἐμᾶς ἀπομένει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦμε τὴν εὐεργεσία Του καὶ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν ἀληθινὴ πίστη μας στὸν Χριστό, τὸν Θεό, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία τοῦ τυφλοῦ, μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο μας.
Αὐτὸ τὸ ἴδιο χέρι τοῦ Χριστοῦ ἐνεργεῖ μέσα ἀπο τὸ χέρι καθε Ἱερέα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μέσα ἀπὸ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἁγιάζει τὴν κτίση καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Ἱερέας, ἂν καὶ ἀναξίως, γίνεται ὅμως ὁ φορέας της ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ προέκταση τοῦ χεριοῦ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν μᾶς εὐλογεῖ ὁ ἱερέας, κατ’ οὐσίαν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς εὐλογεῖ δανειζόμενος, ὅπως εἴπαμε, τὸ χέρι τοῦ ἱερέως. Καὶ ὅταν ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Ἱερέα, ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν χάρη τῆς Ἱερωσύνης Του.
Σὲ συνέχεια λοιπὸν τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου καὶ τῆς αὐτοαποκαλύψεως τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῆς Σαμαρείτιδος, σήμερα βλέπουμε νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο. Διότι καὶ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ θεράπευσε, ἀλλά καὶ τοῦ αὐτοσυστήθηκε ὡς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὁ πρώην τυφλὸς μὲ πλήρη συναίσθηση, νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του σέ Ἐκεῖνον καὶ δημοσίως νὰ Τὸν προκυνήσει. Και τοῦτο στὸν ἀντίποδα ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι πρὸ ὀλίγου τον ἀνέκριναν, ἀλλὰ καὶ τῶν δειλῶν του γονέων, οἱ ὁποῖοι ἐν τέλει ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ παιδὶ τους φοβούμενοι τὶς ἐπιπτώσεις ἀπὸ τοὺς θυμωμένους Ἰουδαίους.
Ἀπό ὅσα λοιπόν μέχρι τώρα εἴπαμε, φαίνεται πώς ἡ σημερινή περικοπή εἶναι και μια μικρογραφία τῆς ἐποχῆς και τῆς κοινωνίας μας. Καθώς και σήμερα ὁ Χριστός μέσα ἀπό τη ζωή τῆς Ἐκκλησίας Του θεραπεύει την ἀσθένεια τῆς ψυχῆς και τοῦ σώματος και εὐλογεῖ τη ζωή μας. Ὅμως πολύ λίγοι το ἀντιλαμβάνονται αὐτό κι ἀκόμη λιγότεροι το βιώνουν και ἀναζητοῦν να γνωρίσουν τον Χριστό, ὅπως ὁ τυφλός μετά τη θεραπεία του και να ζήσουν τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, στην οὐσία κι ὄχι με ἐπιφανειακή θρησκευτικότητα.
Δυστυχῶς στούς περισσοτέρους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς τῆς ἐποχῆς μας φαίνεται, ὅτι μᾶς ἀρκεῖ να θρησκεύουμε και ὄχι να ζοῦμε τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἀκόμη κι ἄν βλέπουμε τό αἰσθητό φῶς, νά εἴμαστε τυφλοί στήν πνευματική ζωή. Ὅσο για την συχνή θεία Κοινωνία, την προσευχή, την ἐξομολόγηση, τη νηστεία και πολλά ἄλλα, λόγος δεν γίνεται, ἀφοῦ δεν ὑπάρχει το σχετικό πνευματικό ὑπόβαθρο και ἡ σωστή βάση. Αὐτή εἶναι ἡ κύρια αἰτία, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας γινόμαστε δειλοί και φοβόμαστε ἀκόμη καί τον σταυρό μας να κάνουμε δημοσίως. Και αὐτό εἶναι το χειρότερο! Ἴσως δεν ἔχει ὑπάρξει ἄλλη ἐποχή, κατά την ὁποία οἱ Χριστιανοί να ἦταν τόσο δειλοί και τόσο συσχηματισμένοι και συμβεβλημμένοι με τον κόσμο, ὅπως σήμερα.
Ἡ ὁμολογία και το θάρρος τοῦ πρώην τυφλοῦ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου εἶναι το παράδειγμα προς μίμησιν, ἐνῶ ἡ ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τῶν γονέων του το παράδειγμα προς ἀποφυγήν. Ἄν μᾶς κάνει ἀρνητική ἐντύπωση ἡ στάση τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ, πού δεν εἶχαν το θάρρος να ’ποῦν: ναί αὐτό εἶναι το παιδί μας κι ἀφοῦ θεραπεύτηκε αὐτό σημαίνει πώς ὁ Χριστός εἶναι Θεός, ἄς σκεφθοῦμε πόσοι ἀπό ἐμᾶς σήμερα φοβούμαστε να ὁμολογήσουμε με γενναιότητα την πίστη μας στον Χριστό και να ζήσουμε τη ζωή Του, στο σπίτι, στο σχολεῖο, στην ἐργασία, στην κοινωνία γενικώτερα!
Φοβούμαστε μήπως στοχοποιηθοῦμε και περιθωριοποιηθοῦμε, προκαλώντας ἔτσι ἀρνητικές συνέπειες στη ζωή μας. Διότι, ὅπως και τότε οἱ Ἰουδαῖοι, ἔτσι κι ὁ κόσμος μας διάκειται ἐχθρικά προς τον Χριστό και ἐναντιώνεται σέ ὅ,τι ἔχει σχέση με τον Χριστό, εἴτε πρόκειται για την ζωή και τη λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε για την ὀρθόδοξη διδασκαλία και το ἦθος το χριστιανικό. Ὁ σύγχρονος κόσμος δυστυχῶς ὑποκρίνεται στη σχέση του με την Ἐκκλησία και ἐνίοτε θεωρεῖ τούς Χριστιανούς, ἀνθρώπους μειωμένων ἐλευθεριῶν και περιορισμένων δημοκρατικῶν δικαιωμάτων!
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, ὅτι ὁ κόσμος θα μᾶς μισήσει ἀφοῦ πρῶτα μίσησε Ἐκεῖνον, ἀλλά Ἐκεῖνος θα μᾶς δοξάσει, ἄν Τον ὁμολογήσουμε μπροστά στούς ἀνθρώπους, ἐπιλέγοντας να ἔρθουμε σέ ἀντίθεση με τον κόσμο, γιά την ἀγάπη και τή δόξα τοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα ὁ σήμερα ἑορταζόμενος Ἅγιος Ἀθανάσιος, Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως (σημερινή Κυπαρρισία τῆς Πελοποννήσου), γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀρνήθηκε τόν τέλειο γιά τά κοσμικά δεδομένα γάμο, πού τοῦ πρότειναν, μέ τη θυγατέρα ἑνός βαθύπλουτου γαιοκτήμονα καί ἀκολουθώντας τήν κλήση τοῦ Κυρίου, ἀνεχώρησε ἀπό τήν Πελοπόννησο γιά τήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκάρη Μοναχός καί ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στά μέσα τοῦ 17ου αἰῶνα καί παρά τή σκοτεινιά καί τόν ζόφο τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μεγαλούργησε ὡς ποιμένας Χριστοῦ.
Ἡ καθημερινή μας διαγωγή θα μαρτυρεῖ ἄν ἡ σχέση μας με τον Χριστό εἶναι σχέση ζωῆς ἤ ἐπιφανειακῆς θρησκευτικότητας. Με τίς πράξεις θα ἀποδεικνύουμε ἄν πραγματικά ἀγαπᾶμε τον Χριστό κι ἄν ὁμολογοῦμε την πίστη μας σέ Ἐκεῖνον.
Ἡ ἐπιλογή εἶναι δική μας! Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 12 Μαϊος 2026 .
Ἡ Τοπική μας Ἐκκλησία θέλοντας νά δείξει τήν ἔμπρακτη συμπαράστασή της στούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τῆς Δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, πού διαγωνίζονται γιά τήν εἰσοδό τους στά Ἄνώτερα καί Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικά Ἰδρύματα, θά πραγματοποιήσει σέ ὃλους τούς Ἱερούς Ναούς καί τίς Ἱερές Μονές μας, τήν Κυριακή 17 Μαΐου 202 6 , σύντομη δέηση καί θά ἀναγνωσθῆ ἡ εἰδική εὐχή γιά τά παιδιά μας, στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας.
Καλοῦμε ὅλους σέ συμπροσευχή...
Εὐχόμενοι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός νά στηρίξει κάθε νόμιμη, εὐγενῆ καί φιλότιμη προσπάθεια τῶν ἐξεταζομένων νέων μας καί νά τούς χαρίσει δύναμη πνευματική καί σωματική, ὥστε νά ἐπιτυγχάνουν στίς ἐξετάσεις τῆς ζωῆς τους καί νά ἀριστεύουν μέ τόν φωτισμό Του.
Συντάχθηκε στις 07 Μαϊος 2026 .
Ἀνακοινώνεται ὅτι ἀπὸ τὴν Πέμπτη 7 Μαΐου ἕως καὶ τὴν Κυριακή 10 Μαΐου 2026 ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος θὰ συμμετάσχει καὶ θὰ προεξάρχει στὶς κάτωθι ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ ἐκδηλώσεις:
Πέμπτη 7 Μαΐου 2026
Ὥρα: 18:30΄
Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτάζουσας Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Παλαιοῦ Καρλοβάσου, ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει πνευματικῶς.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2026
Ὥρα: 11:00΄
Θὰ προεξάρχει τῆς Πανηγυρικῆς Δοξολογίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ Τιμίου Σταυροῦ Μεσαίου Καρλοβάσου, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου τῆς ὑψώσεως τῆς σημαίας τῆς Ἐπαναστάσεως.
Ὥρα: 11:45΄
Θὰ τελέσει Τρισάγιο ἔμπροσθεν τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σάμου Κυρίλλου. Ἀκολούθως θὰ παρακολουθήσει ἀπὸ τῆς ἐξέδρας μετά τῶν ἐπισήμων τὴ μαθητικὴ καὶ στρατιωτικὴ παρέλαση στήν κεντρική ὀδό (8ης Μαΐου) Μεσαίου Καρλοβάσου.
Ὥρα: 18:30΄
Θὰ προεξάρχει τοῦ Πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Ποταμίου Καρλοβάσου, ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου, καὶ θὰ κηρύξει τὸν θεῖο λόγο. Μετὰ τὸ πέρας θὰ ἀκολουθήσει ἡ εὐλογία τῶν ὀχημάτων. Καλούνται δέ οἱ ὁδηγοί, καὶ κυρίως οἱ ἐπαγγελματίες, νὰ προσέλθουν γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία καί τόν ἁγιασμό.
Ὥρα: 19:30΄
Θὰ παραστεί στὴν ἐπετειακὴ ἐκδήλωση τοῦ Δήμου Δυτικῆς Σάμου, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου τῆς ὑψώσεως τῆς σημαίας τῆς Ἐπαναστάσεως, στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου.
Σάββατο 9 Μαΐου 2026
Ὥρα: 7:00΄ – 10:00΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Ὄρθρο καὶ θὰ ἱερουργήσει στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς Σάμου. Ἀκολούθως θὰ τελέσει μνημόσυνο ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 40 ἐτῶν ἀπὸ τὴν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ ἀειμνήστου Ἡγουμένου τῆς Μονῆς, Ἀρχιμανδρίτου κυροῦ Χαρίτωνος Μακρῆ καί ἐν συνεχείᾳ θά πραγματοποιηθεῖ σχετική ἡμερίδα. Ἄπαντες θὰ ἀπολαύσουν τῆς φιλοξενίας τῆς μοναστικῆς Ἀδελφότητος.
Ὥρα: 19:00΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ ἐκ Χώρας Σάμου, στὸν ὁμώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὴ Χώρα, ὅπου καὶ θὰ κηρύξει τὸν θεῖο λόγο. Ἀκολούθως θά προστεῖ τῆς λιτανεύσεως τῆς ἱερᾶς εἰκόνος καὶ τῆς τιμίας κάρας τοῦ Ἁγίου πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
Κυριακή 10 Μαΐου 2026
Ὥρα: 7:00΄ – 10:30΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Ὄρθρο καὶ θὰ τελέσει τὴν Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου στὴ Χώρα Σάμου, ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει καταλλήλως.
Καλούνται οἱ φιλέορτοι χριστιανοὶ νὰ συμμετάσχουν στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ στὶς λατρευτικὲς καὶ ἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις.
Συντάχθηκε στις 07 Μαϊος 2026 .
«Ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός ἀνέστη!
Σέ συνέχεια τῆς προηγουμένης Κυριακῆς, κατά τήν ὁποία μέσα ἀπό τήν ἄμεση ἴαση τοῦ Παραλύτου, ὁ Χριστός φανερώνει ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, δηλαδή ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας καί Λυτρωτής τῶν ἀνθρώπων, σήμερα ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μέσα ἀπό τόν διάλογο τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα διασώζει τήν παραδοχή τοῦ Κυρίου πρός αὐτήν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Μεσσίας , τόν ὁποῖον περίμεναν.
Μᾶς ἐντυπωσιάζει τό γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὁ Χριστός ποτέ δέν ἀπάντησε θετικά στούς Ἰουδαίους πού τόν ρωτοῦσαν ἐναγωνίως, ἄν εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ ἤ μέ ποιά ἐξουσία ἐνεργοῦσε,(βλ. Ματθ. κα΄ 23) ἐντούτοις ἀπεκάλυψε τήν θεϊκή Του ἰδιότητα σέ μιά γυναῖκα. Ὁ Κύριος γνώριζε πώς οἱ Ἰουδαῖοι δέν εἶχαν ἁγνή πρόθεση, οὔτε ἤθελαν νά παραδεχθοῦν, ὅτι εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἐθελοτυφλοῦσαν συνεχῶς σέ τόσα καί τόσα θαύματα καί ὅταν μέ ἔκδηλη ὑποκρισία Τόν κατέκριναν γιά τήν θεραπεία ἀσθενοῦς τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, Ἐκεῖνος προχωροῦσε ἀκόμη περισσότερο καί χάριζε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν στόν θεραπευθέντα ἄνθρωπο, ἀφήνοντάς τους ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, νά καταλάβουν, ὅτι ἐνεργεῖ ὡς Θεός γιά τήν ψυχοσωματική σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Στόν ἀντίποδα ὅμως αὐτοῦ τοῦ κακεντρεχοῦς θρησκευτικοῦ κατεστημένου τῆς ἐποχῆς, μιά γυναῖκα ἡ ὁποία καταγόταν ἀπό τήν Σαμάρεια καί ἆρα ἦταν ἀλλοεθνής καί ἐχθρικά διακείμενη πρός τούς Ἰουδαίους καί ἐπίσης διῆγε βίο ἁμαρτωλό, ἀξιώθηκε ὄχι μόνο νά συνομιλήσει μέ τόν Χριστό, ἀλλά καί νά τῆς ἀποκαλυφθεῖ ὡς ὁ Μεσσίας. Βέβαια σε ἀντίθεση μέ τούς πονηρούς Ἰουδαίους, ἐκείνη ταύτισε ἀμέσως τόν Χριστό μέ τόν ἀναμενόμενο Μεσσία, παρά τό ὅτι σίγουρα δέν γνώριζε τήν Ἁγία Γραφή τόσο καλά, ὅσο ἐκεῖνοι, ἀλλά ὅμως προσδοκοῦσε τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία, κάτι πού ἀδυνατοῦσαν νά φτάσουν οἱ Ἰουδαῖοι.
Στήν εὐαγγελική διήγηση ἐπίσης μαζί μέ τήν καλή της προαίρεση τονίζεται καί ἡ ταπεινή ἐκφορά τῆς ζωῆς της, διότι ὅταν ὁ Χριστός ἔθιξε τήν ἁμαρτία της πολυγαμίας της, ἐκείνη δέν παρεξηγήθηκε, ἀλλά μέ ταπείνωση ἀναγνώρισε ὡς προφητικό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί ἔτρεξε νά ἐνημερώσει τούς συμπατριῶτες Της, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦρθε στή Σαμάρεια, καλώντας τους νά Τόν συναντήσουν γιά νά πιστεύσουν κι ἐκεῖνοι.
Τό ἐντυπωσιακό στήν εὐαγγελική διήγηση εἶναι ὅτι ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει μιά λεπτομέρεια, ἡ ὁποία φαίνεται ἀσήμαντη, ἀλλά δέν εἶναι. Ἄς θυμηθοῦμε πρῶτα, ὅτι ὁ Ἰωάννης στό τέλος τοῦ Εὐαγγελίου Του λέει πώς εἶναι πολλά αὐτά πού ἔκανε ὁ Χριστός, τά ὁποῖα ἄν γράφονταν ἕνα πρός ἕνα δέν θά χωροῦσε ὁ κόσμος τά βιβλία πού θά γράφονταν. (βλ. Ἰω. κα΄25) Στή συγκεκριμένη ὅμως περικοπή, ἀναφέρει πώς ἡ Σαμαρείτιδα συνεπαρμένη ἀπό τήν χαρά καί πάνω στήν βιασύνη της νά εἰδοποιήσει τού ἀνθρώπους γιά τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά τους, ξέχασε τήν στάμνα της στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Αὐτή ἡ λεπτομέρεια μᾶς δείχνει, πόσο δευτερεύουσα εἶναι ἡ βιοτική μέριμνα καί δή ὁ προσπορισμός τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος συναντήσει πραγματικά τόν Χριστό καί πόσο γρήγορα ἀναλαμβάνει ἱεραποστολική δραστηριότητα κινούμενος ἀπό τήν χάρη πού πλημμυρίζει τήν καρδιά του, ὥστε κι ἄλλοι νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά ζήσουν τό θαῦμα τῆς ἐμπειρίας τῆς Θεανθρώπινης Παρουσίας Του στή ζωή τους.
Βασικά στοιχεῖα ὅμως γιά νά ἐπιτευχθεῖ μία τέτοια πρόοδος, ὅπως καταλαβαίνουμε εἶναι ἡ στοιχειώδης τουλάχιστον γνῶση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ καλή προαίρεση σέ συνδυασμό μέ τήν ταπείνωση, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά προσμένει τόν Χριστό καί νά προσδοκεῖ τήν συνάντηση μαζί Του. Χαρακτηριστικά τά ὁποῖα εἶχε μέν ἡ Σαμαρίτιδα, ἀλλά ἀποτελοῦν τά ζητούμενα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί δή τοῦ σύγχρονου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δυστυχῶς τοῦ συγχρόνου Ὀρθοδόξου Ἕλληνα. Ἔχουμε τήν Ἁγία Γραφή πρωτότυπη στήν γλῶσσα μας, ἀλλά ἀγνοοῦμε τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, καθώς δέν διαβάζουμε οὔτε τήν Καινή Διαθήκη.
-Πῶς ἄραγε ἔχουμε ἀπαίτηση νά λειτουργήσει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί νά ἔχουμε ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δέν προσευχόμαστε, δέν διαβάζουμε τήν Καινή Διαθήκη, δέν νηστεύουμε, ἔστω τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή, δέν ἐκκλησιαζόμαστε, δέν μετανοοῦμε καί ἀδιαφοροῦμε γιά τήν θεία κοινωνία;
-Πῶς νά μήν γίνουμε ἕρμαια τοῦ κόσμου καί τῆς καθημερινότητας, ὅταν ποτέ καί πουθενά στή ζωή μας δέν προηγεῖται ὁ Χριστός καί ἡ ὁμολογία τῆς πίστης μας σέ ἐκεῖνον, παρά μόνον ἀκοῦς γιά μιά ἄνευρη καί ἄοσμη χριστιανική ἀγάπη, πού πιό πολύ γιά ἰδέα μοιάζει παρά γιά ἀρετή καί συνέπεια τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθινῆς ζωῆς;
Αὐτές τίς ἡμέρες τῆς Πασχάλιας περιόδου, οἱ πρόγονοί μας κρατοῦσαν μέ ζωηρό τρόπο τήν ἱερά παράδοση νά ἀνταλλάσουν μόνον τόν χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη» . Πολλοί σήμερα κόπτονται γιά τίς παραδόσεις μας, ἀλλά τίς περιορίζουν μόνο σέ χορούς καί τραγούδια, σέ ψυχαγωγίες καί ἀναβιώσεις παγανιστικῶν ἐθίμων, τά ὁποῖα ποτέ δέν ὑπῆρξαν ἑλληνική παράδοση σύμφωνα μέ τούς ἀρχαίους μας προγόνους, φιλοσόφους, ποιητές, τραγικούς συγγραφεῖς καί ἄλλους. Σπάνια πλέον ἀκούγεται θαρρετά τό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη» , ἀλλά κι ὅπου τύχει νά ἀκουσθεῖ ὡς χαιρετιστήρια προσφώνηση, ἔρχεται ἡ ἀπάντηση: «ἐπίσης, καί τοῦ χρόνου, νά ’στε καλά, χρόνια πολλά ,» γιά νά σέ ἀποκαρδιώσει, νά σέ ἀπογοητεύσει καί νά σκεφτεῖς πόσο βαθιά νυχτωμένοι εἴμαστε σχετικά μέ τήν ρότα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς καί πόσο ἔχουμε ἄμεση ἀνάγκη ἐπαναπροσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς μας. Ἀλήθεια σκεφθήκαμε ποτέ, πώς ὁ χαιρετισμός «Χαίρετε» εἶναι ἡ χαρμόσυνη προσφώνηση τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στίς Μυροφόρες, ὅταν πρῶτες Τόν συνάντησαν μετά τήν Ἀνάστασή Του καί πώς αὐτή ἡ χαρά ἦταν ἡ ἀμοιβή τους γιά τήν τόλμη τους νά Τόν διακονήσουν μέ θάρρος καί γενναιότητα κόντρα στό φρόνημα τοῦ κόσμου;
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα ἡ τοπική μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν ἅγιο νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τήν Χώρα τῆς Σάμου καί μαρτύρησε στήν Ἔφεσο στις 5 Ἀπριλίου τοῦ 1801. Ἐπειδή ἦταν ἐπιρρεπής στά οἰνοπνευματώδη ποτά, στή διάρκεια κάποιας μέθης του, ἀρνήθηκε τόν Χριστό καί ἀλλαξοπίστησε. Στήν ἀρχή δέν ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία. Ὅταν ὅμως οἱ φίλοι καί συμπατριῶτες του ἀπομακρύνθηκαν ἀπ’ αὐτόν, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἄνομης πράξης του, τότε ἦλθε εἰς ἑαυτόν, κατάλαβε τό λάθος του, ἔτρεξε νά ἐξομολογηθεῖ, πιθανότατα στόν Ἅγιο Μακάριο Ἀρχιεπίσκοπο Κορίνθου, πού ἦταν τότε στή Χίο καί ὅταν δόθηκε ἡ εὐκαιρία, ὁμολόγησε τόν Χριστό στήν Ἔφεσο, δηλαδή τόν τόπο πού Τόν εἶχε ἀρνηθεῖ, μέ ἀποτέλεσμα νά πορφυρώσει τήν ὁμολογία του μέ τό αἷμα του καί νά γίνει παράδειγμα πρός μίμησιν γιά τούς Χριστιανούς.
Ἄς ἐπισημάνουμε ὅμως ὅτι στήν ἀλλαγή καί τήν ὁμολογία του, σημαντικό ρόλο ἔπαιξε ἡ στάση τῶν φίλων καί συμπατριωτῶν του, πού δέν ἀνέχθηκαν τήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ καί τόν διέγειραν σέ φιλότιμη μετάνοια. Στις μέρες μας δυστυχῶς θά λέγαμε: «εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπιλέξει ὅ,τι θέλει», «εἶναι δικαίωμά του νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό». «δέν στέκεται ὀ Χριστός σέ τέτοιες λεπτομέρειες», «ἐμᾶς δέν μᾶς ἐνδιαφέρει τί θέλει», «ἐμεῖς τόν ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι» «γιά ἐμᾶς εἶναι ὁ φίλος μας, ὁ γνωστός μας» καί ἄλλα πολλά, πού δείχνουν τόν πνευματική μας ἀνωριμότητα, τό χαμηλό ἐπίπεδο ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά κυρίως τήν δειλία μας νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό μέ τήν ζωή καί τίς ἐπιλογές μας. Τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς σαφῶς καί ὑπάρχει, ἀλλά ὑπάρχει καί ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς ἤ τῆς ἀνταπόκρισης. Καί τοῦτο διότι ὁ σύγχρονος δικαιωματισμός ἄφησε τήν ἁμαρτία νά θεωρεῖται δικαίωμα, τήν βλασφηία μόδα, ὥστε νά καταπατεῖται βάναυσα ὁ πνευματικός νόμος καί νά παραθεωρεῖται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ αὐτοαποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ στή Σαμαρείτιδα, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα ἐκείνης τῆς γυναίκας καί ἔρχεται ὡς ἀναγνώριση τῆς ἀξίας της νά παραδέχεται τήν ἀλήθεια καί τά λάθη τῆς ζωῆς της. Ὅπως ἀκριβῶς καί μέ τόν Ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ δοξασμός τοῦ Χριστοῦ πρός ἐκεῖνον καί ἡ ἀναδειξή του ὡς Ἁγίου Νεομάρτυρος τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα τῆς ὁμολογίας του καί τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς του χωρίς διπλωματικές ὑποκρισίες ἤ χωρίς θρησκοληπτες ἐνθυμήσεις. Ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται σέ κάθε ἄνθρωπο πού Τόν ἀναζητεῖ καί μέ πολλούς τρόπους τόν ἑλκύει στή ζωή Του, στό Σῶμα δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά Τόν ἀναζητεῖ μέ καλή προαίρεση καί νά εἶναι ἔτοιμος νά ὁμολογήσει μέ ταπείνωση τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς του, ποθώντας τη σωτηρία Του. Ἀμήν
