Συντάχθηκε στις 07 Μαϊος 2026 .
Ἀνακοινώνεται ὅτι ἀπὸ τὴν Πέμπτη 7 Μαΐου ἕως καὶ τὴν Κυριακή 10 Μαΐου 2026 ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος θὰ συμμετάσχει καὶ θὰ προεξάρχει στὶς κάτωθι ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ ἐκδηλώσεις:
Πέμπτη 7 Μαΐου 2026
Ὥρα: 18:30΄
Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτάζουσας Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Παλαιοῦ Καρλοβάσου, ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει πνευματικῶς.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2026
Ὥρα: 11:00΄
Θὰ προεξάρχει τῆς Πανηγυρικῆς Δοξολογίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ Τιμίου Σταυροῦ Μεσαίου Καρλοβάσου, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου τῆς ὑψώσεως τῆς σημαίας τῆς Ἐπαναστάσεως.
Ὥρα: 11:45΄
Θὰ τελέσει Τρισάγιο ἔμπροσθεν τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σάμου Κυρίλλου. Ἀκολούθως θὰ παρακολουθήσει ἀπὸ τῆς ἐξέδρας μετά τῶν ἐπισήμων τὴ μαθητικὴ καὶ στρατιωτικὴ παρέλαση στήν κεντρική ὀδό (8ης Μαΐου) Μεσαίου Καρλοβάσου.
Ὥρα: 18:30΄
Θὰ προεξάρχει τοῦ Πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Ποταμίου Καρλοβάσου, ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου, καὶ θὰ κηρύξει τὸν θεῖο λόγο. Μετὰ τὸ πέρας θὰ ἀκολουθήσει ἡ εὐλογία τῶν ὀχημάτων. Καλούνται δέ οἱ ὁδηγοί, καὶ κυρίως οἱ ἐπαγγελματίες, νὰ προσέλθουν γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία καί τόν ἁγιασμό.
Ὥρα: 19:30΄
Θὰ παραστεί στὴν ἐπετειακὴ ἐκδήλωση τοῦ Δήμου Δυτικῆς Σάμου, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου τῆς ὑψώσεως τῆς σημαίας τῆς Ἐπαναστάσεως, στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου.
Σάββατο 9 Μαΐου 2026
Ὥρα: 7:00΄ – 10:00΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Ὄρθρο καὶ θὰ ἱερουργήσει στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς Σάμου. Ἀκολούθως θὰ τελέσει μνημόσυνο ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 40 ἐτῶν ἀπὸ τὴν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ ἀειμνήστου Ἡγουμένου τῆς Μονῆς, Ἀρχιμανδρίτου κυροῦ Χαρίτωνος Μακρῆ καί ἐν συνεχείᾳ θά πραγματοποιηθεῖ σχετική ἡμερίδα. Ἄπαντες θὰ ἀπολαύσουν τῆς φιλοξενίας τῆς μοναστικῆς Ἀδελφότητος.
Ὥρα: 19:00΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ ἐκ Χώρας Σάμου, στὸν ὁμώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὴ Χώρα, ὅπου καὶ θὰ κηρύξει τὸν θεῖο λόγο. Ἀκολούθως θά προστεῖ τῆς λιτανεύσεως τῆς ἱερᾶς εἰκόνος καὶ τῆς τιμίας κάρας τοῦ Ἁγίου πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
Κυριακή 10 Μαΐου 2026
Ὥρα: 7:00΄ – 10:30΄
Θὰ χοροστατήσει στὸν Ὄρθρο καὶ θὰ τελέσει τὴν Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου στὴ Χώρα Σάμου, ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει καταλλήλως.
Καλούνται οἱ φιλέορτοι χριστιανοὶ νὰ συμμετάσχουν στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ στὶς λατρευτικὲς καὶ ἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις.
Συντάχθηκε στις 07 Μαϊος 2026 .
«Ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς μας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός ἀνέστη!
Σέ συνέχεια τῆς προηγουμένης Κυριακῆς, κατά τήν ὁποία μέσα ἀπό τήν ἄμεση ἴαση τοῦ Παραλύτου, ὁ Χριστός φανερώνει ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, δηλαδή ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας καί Λυτρωτής τῶν ἀνθρώπων, σήμερα ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μέσα ἀπό τόν διάλογο τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα διασώζει τήν παραδοχή τοῦ Κυρίου πρός αὐτήν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Μεσσίας , τόν ὁποῖον περίμεναν.
Μᾶς ἐντυπωσιάζει τό γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὁ Χριστός ποτέ δέν ἀπάντησε θετικά στούς Ἰουδαίους πού τόν ρωτοῦσαν ἐναγωνίως, ἄν εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ ἤ μέ ποιά ἐξουσία ἐνεργοῦσε,(βλ. Ματθ. κα΄ 23) ἐντούτοις ἀπεκάλυψε τήν θεϊκή Του ἰδιότητα σέ μιά γυναῖκα. Ὁ Κύριος γνώριζε πώς οἱ Ἰουδαῖοι δέν εἶχαν ἁγνή πρόθεση, οὔτε ἤθελαν νά παραδεχθοῦν, ὅτι εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἐθελοτυφλοῦσαν συνεχῶς σέ τόσα καί τόσα θαύματα καί ὅταν μέ ἔκδηλη ὑποκρισία Τόν κατέκριναν γιά τήν θεραπεία ἀσθενοῦς τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, Ἐκεῖνος προχωροῦσε ἀκόμη περισσότερο καί χάριζε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν στόν θεραπευθέντα ἄνθρωπο, ἀφήνοντάς τους ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, νά καταλάβουν, ὅτι ἐνεργεῖ ὡς Θεός γιά τήν ψυχοσωματική σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Στόν ἀντίποδα ὅμως αὐτοῦ τοῦ κακεντρεχοῦς θρησκευτικοῦ κατεστημένου τῆς ἐποχῆς, μιά γυναῖκα ἡ ὁποία καταγόταν ἀπό τήν Σαμάρεια καί ἆρα ἦταν ἀλλοεθνής καί ἐχθρικά διακείμενη πρός τούς Ἰουδαίους καί ἐπίσης διῆγε βίο ἁμαρτωλό, ἀξιώθηκε ὄχι μόνο νά συνομιλήσει μέ τόν Χριστό, ἀλλά καί νά τῆς ἀποκαλυφθεῖ ὡς ὁ Μεσσίας. Βέβαια σε ἀντίθεση μέ τούς πονηρούς Ἰουδαίους, ἐκείνη ταύτισε ἀμέσως τόν Χριστό μέ τόν ἀναμενόμενο Μεσσία, παρά τό ὅτι σίγουρα δέν γνώριζε τήν Ἁγία Γραφή τόσο καλά, ὅσο ἐκεῖνοι, ἀλλά ὅμως προσδοκοῦσε τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία, κάτι πού ἀδυνατοῦσαν νά φτάσουν οἱ Ἰουδαῖοι.
Στήν εὐαγγελική διήγηση ἐπίσης μαζί μέ τήν καλή της προαίρεση τονίζεται καί ἡ ταπεινή ἐκφορά τῆς ζωῆς της, διότι ὅταν ὁ Χριστός ἔθιξε τήν ἁμαρτία της πολυγαμίας της, ἐκείνη δέν παρεξηγήθηκε, ἀλλά μέ ταπείνωση ἀναγνώρισε ὡς προφητικό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί ἔτρεξε νά ἐνημερώσει τούς συμπατριῶτες Της, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦρθε στή Σαμάρεια, καλώντας τους νά Τόν συναντήσουν γιά νά πιστεύσουν κι ἐκεῖνοι.
Τό ἐντυπωσιακό στήν εὐαγγελική διήγηση εἶναι ὅτι ὁ Ἰωάννης ἀναφέρει μιά λεπτομέρεια, ἡ ὁποία φαίνεται ἀσήμαντη, ἀλλά δέν εἶναι. Ἄς θυμηθοῦμε πρῶτα, ὅτι ὁ Ἰωάννης στό τέλος τοῦ Εὐαγγελίου Του λέει πώς εἶναι πολλά αὐτά πού ἔκανε ὁ Χριστός, τά ὁποῖα ἄν γράφονταν ἕνα πρός ἕνα δέν θά χωροῦσε ὁ κόσμος τά βιβλία πού θά γράφονταν. (βλ. Ἰω. κα΄25) Στή συγκεκριμένη ὅμως περικοπή, ἀναφέρει πώς ἡ Σαμαρείτιδα συνεπαρμένη ἀπό τήν χαρά καί πάνω στήν βιασύνη της νά εἰδοποιήσει τού ἀνθρώπους γιά τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά τους, ξέχασε τήν στάμνα της στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Αὐτή ἡ λεπτομέρεια μᾶς δείχνει, πόσο δευτερεύουσα εἶναι ἡ βιοτική μέριμνα καί δή ὁ προσπορισμός τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος συναντήσει πραγματικά τόν Χριστό καί πόσο γρήγορα ἀναλαμβάνει ἱεραποστολική δραστηριότητα κινούμενος ἀπό τήν χάρη πού πλημμυρίζει τήν καρδιά του, ὥστε κι ἄλλοι νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά ζήσουν τό θαῦμα τῆς ἐμπειρίας τῆς Θεανθρώπινης Παρουσίας Του στή ζωή τους.
Βασικά στοιχεῖα ὅμως γιά νά ἐπιτευχθεῖ μία τέτοια πρόοδος, ὅπως καταλαβαίνουμε εἶναι ἡ στοιχειώδης τουλάχιστον γνῶση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ καλή προαίρεση σέ συνδυασμό μέ τήν ταπείνωση, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά προσμένει τόν Χριστό καί νά προσδοκεῖ τήν συνάντηση μαζί Του. Χαρακτηριστικά τά ὁποῖα εἶχε μέν ἡ Σαμαρίτιδα, ἀλλά ἀποτελοῦν τά ζητούμενα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί δή τοῦ σύγχρονου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δυστυχῶς τοῦ συγχρόνου Ὀρθοδόξου Ἕλληνα. Ἔχουμε τήν Ἁγία Γραφή πρωτότυπη στήν γλῶσσα μας, ἀλλά ἀγνοοῦμε τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, καθώς δέν διαβάζουμε οὔτε τήν Καινή Διαθήκη.
-Πῶς ἄραγε ἔχουμε ἀπαίτηση νά λειτουργήσει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί νά ἔχουμε ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δέν προσευχόμαστε, δέν διαβάζουμε τήν Καινή Διαθήκη, δέν νηστεύουμε, ἔστω τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή, δέν ἐκκλησιαζόμαστε, δέν μετανοοῦμε καί ἀδιαφοροῦμε γιά τήν θεία κοινωνία;
-Πῶς νά μήν γίνουμε ἕρμαια τοῦ κόσμου καί τῆς καθημερινότητας, ὅταν ποτέ καί πουθενά στή ζωή μας δέν προηγεῖται ὁ Χριστός καί ἡ ὁμολογία τῆς πίστης μας σέ ἐκεῖνον, παρά μόνον ἀκοῦς γιά μιά ἄνευρη καί ἄοσμη χριστιανική ἀγάπη, πού πιό πολύ γιά ἰδέα μοιάζει παρά γιά ἀρετή καί συνέπεια τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθινῆς ζωῆς;
Αὐτές τίς ἡμέρες τῆς Πασχάλιας περιόδου, οἱ πρόγονοί μας κρατοῦσαν μέ ζωηρό τρόπο τήν ἱερά παράδοση νά ἀνταλλάσουν μόνον τόν χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη» . Πολλοί σήμερα κόπτονται γιά τίς παραδόσεις μας, ἀλλά τίς περιορίζουν μόνο σέ χορούς καί τραγούδια, σέ ψυχαγωγίες καί ἀναβιώσεις παγανιστικῶν ἐθίμων, τά ὁποῖα ποτέ δέν ὑπῆρξαν ἑλληνική παράδοση σύμφωνα μέ τούς ἀρχαίους μας προγόνους, φιλοσόφους, ποιητές, τραγικούς συγγραφεῖς καί ἄλλους. Σπάνια πλέον ἀκούγεται θαρρετά τό «Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη» , ἀλλά κι ὅπου τύχει νά ἀκουσθεῖ ὡς χαιρετιστήρια προσφώνηση, ἔρχεται ἡ ἀπάντηση: «ἐπίσης, καί τοῦ χρόνου, νά ’στε καλά, χρόνια πολλά ,» γιά νά σέ ἀποκαρδιώσει, νά σέ ἀπογοητεύσει καί νά σκεφτεῖς πόσο βαθιά νυχτωμένοι εἴμαστε σχετικά μέ τήν ρότα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς καί πόσο ἔχουμε ἄμεση ἀνάγκη ἐπαναπροσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς μας. Ἀλήθεια σκεφθήκαμε ποτέ, πώς ὁ χαιρετισμός «Χαίρετε» εἶναι ἡ χαρμόσυνη προσφώνηση τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στίς Μυροφόρες, ὅταν πρῶτες Τόν συνάντησαν μετά τήν Ἀνάστασή Του καί πώς αὐτή ἡ χαρά ἦταν ἡ ἀμοιβή τους γιά τήν τόλμη τους νά Τόν διακονήσουν μέ θάρρος καί γενναιότητα κόντρα στό φρόνημα τοῦ κόσμου;
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα ἡ τοπική μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν ἅγιο νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τήν Χώρα τῆς Σάμου καί μαρτύρησε στήν Ἔφεσο στις 5 Ἀπριλίου τοῦ 1801. Ἐπειδή ἦταν ἐπιρρεπής στά οἰνοπνευματώδη ποτά, στή διάρκεια κάποιας μέθης του, ἀρνήθηκε τόν Χριστό καί ἀλλαξοπίστησε. Στήν ἀρχή δέν ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία. Ὅταν ὅμως οἱ φίλοι καί συμπατριῶτες του ἀπομακρύνθηκαν ἀπ’ αὐτόν, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἄνομης πράξης του, τότε ἦλθε εἰς ἑαυτόν, κατάλαβε τό λάθος του, ἔτρεξε νά ἐξομολογηθεῖ, πιθανότατα στόν Ἅγιο Μακάριο Ἀρχιεπίσκοπο Κορίνθου, πού ἦταν τότε στή Χίο καί ὅταν δόθηκε ἡ εὐκαιρία, ὁμολόγησε τόν Χριστό στήν Ἔφεσο, δηλαδή τόν τόπο πού Τόν εἶχε ἀρνηθεῖ, μέ ἀποτέλεσμα νά πορφυρώσει τήν ὁμολογία του μέ τό αἷμα του καί νά γίνει παράδειγμα πρός μίμησιν γιά τούς Χριστιανούς.
Ἄς ἐπισημάνουμε ὅμως ὅτι στήν ἀλλαγή καί τήν ὁμολογία του, σημαντικό ρόλο ἔπαιξε ἡ στάση τῶν φίλων καί συμπατριωτῶν του, πού δέν ἀνέχθηκαν τήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ καί τόν διέγειραν σέ φιλότιμη μετάνοια. Στις μέρες μας δυστυχῶς θά λέγαμε: «εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπιλέξει ὅ,τι θέλει», «εἶναι δικαίωμά του νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό». «δέν στέκεται ὀ Χριστός σέ τέτοιες λεπτομέρειες», «ἐμᾶς δέν μᾶς ἐνδιαφέρει τί θέλει», «ἐμεῖς τόν ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι» «γιά ἐμᾶς εἶναι ὁ φίλος μας, ὁ γνωστός μας» καί ἄλλα πολλά, πού δείχνουν τόν πνευματική μας ἀνωριμότητα, τό χαμηλό ἐπίπεδο ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά κυρίως τήν δειλία μας νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό μέ τήν ζωή καί τίς ἐπιλογές μας. Τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς σαφῶς καί ὑπάρχει, ἀλλά ὑπάρχει καί ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς ἤ τῆς ἀνταπόκρισης. Καί τοῦτο διότι ὁ σύγχρονος δικαιωματισμός ἄφησε τήν ἁμαρτία νά θεωρεῖται δικαίωμα, τήν βλασφηία μόδα, ὥστε νά καταπατεῖται βάναυσα ὁ πνευματικός νόμος καί νά παραθεωρεῖται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ αὐτοαποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ στή Σαμαρείτιδα, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα ἐκείνης τῆς γυναίκας καί ἔρχεται ὡς ἀναγνώριση τῆς ἀξίας της νά παραδέχεται τήν ἀλήθεια καί τά λάθη τῆς ζωῆς της. Ὅπως ἀκριβῶς καί μέ τόν Ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ δοξασμός τοῦ Χριστοῦ πρός ἐκεῖνον καί ἡ ἀναδειξή του ὡς Ἁγίου Νεομάρτυρος τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στή γενναιότητα τῆς ὁμολογίας του καί τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς του χωρίς διπλωματικές ὑποκρισίες ἤ χωρίς θρησκοληπτες ἐνθυμήσεις. Ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται σέ κάθε ἄνθρωπο πού Τόν ἀναζητεῖ καί μέ πολλούς τρόπους τόν ἑλκύει στή ζωή Του, στό Σῶμα δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά Τόν ἀναζητεῖ μέ καλή προαίρεση καί νά εἶναι ἔτοιμος νά ὁμολογήσει μέ ταπείνωση τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς του, ποθώντας τη σωτηρία Του. Ἀμήν
Συντάχθηκε στις 20 Απριλίου 2026 .
«Τό κενό καί τό καινό μνημεῖο τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!
Μέσα ἀπό τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα καί μέ λίγες λέξεις παρουσιάζεται μπροστά μας ἡ πρώτη Ἐκκλησία.
Οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀγάπησαν ὑπερβαλλόντως τόν Χριστό καί τό ἀπεδειξαν μέ τίς πράξεις τους. Κι ὅταν οἱ Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, κρύφτηκαν ἀπό τόν φόβο τοῦ νόμου τῶν Ἰουδαίων καί τῆς ἐξουσίας τῶν Ἀρχόντων, ἀκόμη κι ὅταν αὐτός ὁ πρωτοκορυφαῖος Πέτρος, ἐνῶ ἐπιτέθηκε μέ θάρρος στόν δοῦλο τοῦ ἀρχιερέως κατά τήν σύλληψη τοῦ Χριστοῦ κι ἔπειτα δείλιασε μπροστά στήν μαρτυρία μιᾶς δούλης, ὅτι εἶναι μαζί μέ τό Χριστό καί Τόν ἀρνήθηκε, τότε ἐμφανίσθηκε σάν ἀπό τό πουθενά, ὅπως λέμε χαρακτηριστικά, στό προσκήνιο ἡ χορεία τῶν Ἁγίων Μυροφόρων Γυναικῶν, μέ κουφαία τήν Ἁγία Μαρία τήν Μαγδαληνή, περιστοιχίζοντας τούς δύο κηδευτές τοῦ Κυρίου τόν Ἰωσήφ καί τόν Νικόδημο, διακονώντας μέ γενναιότητα ἀληθινή, τήν θεόσωμη ταφή τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτό καί ἀξιώθηκαν πρῶτες νά Τόν ἰδοῦν Ἀναστημένο καί πρῶτες νά ἀναγγείλουν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὅτι ὁ Χριστός Ἀνέστη !
Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος ἦταν ἐπιφανῆ μέλη τῆς Ἰουδαϊκῆς κοινωνίας καί μυστικοί μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Γιά τόν Νικόδημο μάλιστα ὁ Ἰωάννης κάνει ἐκτενῆ ἀναφορά στό τρῖτο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του καί ἐπίσης ἀναφέρει πώς ἐκεῖνος ἦταν πού ἔφερε ἑκατόν λίτρα ἀρώματος σμύρνης καί ἀλόης γιά τήν ταφή τοῦ Χριστοῦ. Κι οἱ δύο ἦταν μέλη τοῦ κεντρικοῦ Συμβουλίου τῶν Ἰουδαίων (σανχεντρίν) καί ἦταν οἱ μόνοι, πού μειοψήφισαν, ὅταν ἀποφασίσθηκε ἡ θανατική καταδίκη τοῦ Κυρίου. Αὐτό καί μόνο δείχνει τό ἀπαράμιλλο θάρρος καί τήν γενναιότητά τους, ἀλλά καί τήν ἀληθινή ἀγάπη τους στόν Χριστό. Ὁ Ἰωσήφ, πού καταγόταν ἀπό τήν Ἀριμαθαία, ξεχώρισε λίγο περισσότερο, γιατί μέσα σέ ἐκεῖνο τόν χαλασμό εἶχε τήν τόλμη νά παραστεῖ ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου καί νά ζητήσει νά ἀποκαθηλώσει καί νά ἐνταφιάσει τό σῶμα του ἐσταυρωμένου Κυρίου. Μάλιστα ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου σέ ἕνα συγκινητικό καί σπουδαῖο λόγο του γιά τήν ταφή τοῦ Κυρίου ἀναφέρει, πώς ὁ Ἰωσήφ ἔλαβε τήν ἄδεια νά κηδεύσει τόν Κύριο, ἀφοῦ πρῶτα ἱκέτευσε τόν Πιλάτο μέ θάρρος λέγοντας: «Δῶσε μου τοῦτο τόν ξένο, πού ἀπό βρέφος σάν ξένος φιλοξενήθηκε στόν κόσμο...πού οἱ ὁμόφυλοι ἀπό μίσος τόν θανατώνουν σάν ξένο...πού παραξενεύομαι νά βλέπω τοῦ θανάτου τό (παρά)ξένο... πού ἤξερε νά φιλοξενεῖ τούς πτωχούς καί τούς ξένους...πού οἱ Ἑβραῖοι ἀπό φθόνο τόν ἀπεξένωσαν ἀπό τόν κόσμο. Δῶσε μου τοῦτο τόν ξένο, γιά νά κρύψω σέ τάφο, πού σάν ξένος δέν εἶχε πού νά γείρει τό κεφάλι.»
Αὐτά τά λόγια πῆρε ἡ Ἐκκλησία καί συνέθεσε ἕνα δοξαστικό τροπάριο, πού ψάλλεται στήν ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου, σέ ἦχο πλ. τοῦ α΄, γιά νά καταστήσει πιό ἀντιληπτά καί ἐντυπωσιακά, ὅλα ὅσα προφητεύθηκαν γιά τόν Χριστό καί τά ἐπαλήθευσε μέχρι λεπτομερείας, ὡς Μεσσίας, ὡς Σωτῆρας δηλαδή καί Λυτρωτής καί γιά νά καταδείξει τήν Ἀλήθεια μέ τήν ἐκ νεκρῶν τριήμερη Ἀνάστάσή Του, ὅτι εἶναι ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, ὁ μόνος ὁ Ὁποῖος ὄχι μονο ἄφησε τόν τάφο Του ΚΕΝΟ , ἀλλά τόν κατέστησε καί ΖΩΟΔΟΧΟ .
Αὐτήν τήν μόνη Ἀλήθεια τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς μας κρατεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὡς τό ἀθάνατο λάβαρο, γιά νά μαρτυρεῖ τήν Θεοειδῆ ἐμπειρία Της καί τήν Ἁγιαστική Της ζωή. Αὐτήν τήν Ἀλήθεια τήν λιτανεύει καί τήν διατρανώνει κάθε Κυριακή ἱερουργώντας τήν τάξιν τοῦ Ἑωθινοῦ Εὐαγγελίου. Στήν διάρκεια τοῦ Ἀναστασίμου Ὄρθρου κάθε Κυριακῆς, (ἐκτός ἐάν συμπέσῃ μεγάλη Δεσποτική ἑορτή), διαβάζεται κατά σειράν ἕνα ἀπό τά 11 Ἑωθινά Εὐαγγέλια, τά ὁποῖα ἀφοροῦν στίς ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στούς Μαθητές Του καί τίς Μυροφόρες. Τό Ἑωθινό Εὐαγγέλιο διαβάζεται μέσα στό ἱερό Βῆμα καί ἀπό τήν δεξιά πλευρά τῆς Ἁγίας Τράπεζας, ἀπό τόν Ἱερέα, ὁ ὁποῖος ἐνδύεται μέ λευκά ἄμφια, γιατί συμβολίζει τόν λευκοφορεμένο Ἄγγελο, πού συνάντησαν οἱ Μυροφόρες στά δεξιά τοῦ Παναγίου Τάφου καί ὁ ὁποῖος τούς ἀνήγειλε, ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός «ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν».
Εὐθύς ἀμέσως ἀκολουθεῖ ἡ πανηγυρική διακήρυξη τῆς Ἀναστάσεως μέ τήν ἀπαγγελία τῆς προσευχῆς «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι...» καί στή συνέχεια κι ἐνῶ ἀποδίδεται ἐμμελῶς ὁ Ν (50ός) Ψαλμός τοῦ Δαϋίδ, «Ἐλέησόν με ὁ Θεός...» ὁ Ἱερέας ἐξέρχεται ἀπό τό ἅγιο Βῆμα, κρατώντας στά χέρια Του μέ εὐλάβεια τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ἐστραμμένο στήν πλευρά, πού εἰκονίζεται ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί μᾶς καλεῖ νά προσκυνήσουμε τόν Ἀναστάντα Κύριο. Τότε προσκυνοῦμε τόν Χριστό σέ συνέχεια τῶν Ἁγίων ἐκείνων Μυροφόρων. Τί κρίμα ὅμως, πού οἱ πιό πολλοί ἀπό ἐμᾶς στεροῦμε ἀπό τήν ψυχή μας τήν χαρά τῆς προσκύνησης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ τό πρωί τῆς Κυριακῆς! Τί κρίμα, πού γιά νά κερδίσουμε λίγο ὕπνο παραπάνω, χάνουμε τήν εὐκαιρία νά κρατήσουμε στήν ὕπαρξή μας αὐτήν τήν ἐμπειρία τῆς πραγματικῆς παρουσίας τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἐφάπτοντας τά χείλη μας μέ τόν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ σωματικόν Χριστόν. Πόσο θά ἄλλαζε ἡ ζωή καί ἡ πολιτεία μας, ἄν ἀξιώναμε τούς ἑαυτούς μας νά ἀκούσουμε τό Ἀναστάσιμο Ἑωθινό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς; Διότι προσκυνώντας τόν Ἀναστάντα Κύριο, θά μᾶς χαριστεῖ ἡ τόλμη, ἡ γενναιότητα καί τό θάρρος τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Νικοδήμου καί τῶν Μυροφόρων, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη τοῦ Ἰωάννου του Θεολόγου «ὡς προσδεχόμενοι κι ἐμεῖς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει ἀπό τόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ἀπό τόν ὁποῖο ἐξορίστηκε ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας του. Φθάνει στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, ὅπου ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἀναλαμβάνει νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία μέ τήν ἑκούσια σταυρική Του θυσία. Καί τελειώνεται στόν κῆπο τοῦ Καινοῦ καί Κενοῦ μνημείου, ὅπως τόν χαρακτηρίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (βλ. ιθ΄41). Ἐκεῖ ὅπου ὁ Θεάνθρωπος Κύριος μέ τήν Ἀνάστασή Του συνανιστᾶ τόν ἄνθρωπο στήν αἰωνιότητα πλέον τῆς Βασιλείας Του. Στήν μνήμη μας πρέπει νά εἶναι καί οἱ τρεῖς κήποι. Ὁ πρῶτος γιά νά ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία. Ὁ δεύτερος γιά νά ἐρχόμαστε σέ μετάνοια καί ὁ τρίτος, ἐπειδή εἶναι ὁ κῆπος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί σήμερα καί πάντα. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κῆπος τοῦ ζωηφόρου ἐκείνου Δεσποτικοῦ μνήματος, πού περιβάλλει τήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ναοῦ. Ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι τό ἴδιο κενό καί καινό μνημεῖο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, πού ἐνθουσίασε τίς Μυροφόρες, ἐξέπληξε τούς Ἀποστόλους καί ἀπεστόμωσε τούς ἐχθρούς τοῦ Κυρίου μας. Γι’ αὐτό ἔχει τή ἴδια δύναμη, ὅπως τότε νά ἀλλοιώσει τήν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου, νά ἐξαφανίσει τόν φόβο του, νά ἐνισχύσει τήν εὐαγγελική ζωή, νά ἀπενεργοποιήσει τόν διάβολο, νά ἀναστήσει τόν κόσμο καί νά τόν γεμίσει μέ χαρά. Ἡ ἐπιλογή εἶναι δική μας. Ἀμήν!
Συντάχθηκε στις 20 Απριλίου 2026 .
«Ἡ καλή ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ»
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!
Στόν ἀναστάσιμο ἀπόηχo τῆς ἑορτῆς τῶν ἑορτῶν, ἑορτάζουμε σήμερα τήν Κυριακή τοῦ Ἀντίπασχα, ὅπου ἡ Ἐκκλησία μας τοποθετεῖ τό γεγονός τῆς ψηλαφήσεως τοῦ Θωμᾶ καί τῆς σωτήριας ὁμολογίας του.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γέμισε μέ φῶς τόν οὐρανό, τή γῆ και τά καταχθόνια, καί δέν ἐννοοῦμε φυσικά τό αἰσθητό φῶς. Ὁ Χριστός ἀνέτειλε ὡς ἥλιος ἀπό τον Τάφο, ὅπως ψάλλουμε καί στά ἀναστάσιμα τροπάρια. Στόν πρόλογο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου, τόν ὁποῖο ἀκούσαμε τήν νύχτα τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, διακηρύσσεται ἡ πλέον συγκλονιστική ἀλήθεια τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Δηλαδή ὁ τέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος, ὄχι γιά νά ἐπιδείξει τή δύναμή Του, ἤ τήν ἐξουσία Του, ἀλλά γιά νά σώσει τό πλάσμα Του πού τόσο ἀγαπᾶ. Γεννήθηκε στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, βαπτίστηκε ὡς δοῦλος στόν Ἰορδάνη, Σταυρώθηκε ὡς κακούργος, ἐκεῖνος πού εἶναι ὀ μόνος ἀναμάρτητος, γεύθηκε τον σωματικό θάνατο, αὐτό τό αἰώνια ἄλυτο ἐρώτημα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, καί ὡς Θεός ἀληθινός Ἀνέστη τριήμερος ἀνασταίνοντας ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τό θάνατο καί χαρίζοντας τήν αἰώνια ζωή.
Στό σύμβολο τῆς Πίστεως ὁμολογοῦμε ὅτι «προδοκοῦμε ἀνάστασιν νεκρῶν» τί σημαίνει ὅμως αὐτό γιά τήν καθημερινότητά μας; Γιατί βλέπουμε πολλούς ἀδελφούς μας θεωρητικά νά ἀποδέχονται τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ζοῦν σάν νά μήν ὑπάρχει αἰώνια ζωή. Γιατί ἡ πίστη στήν Ἀνάσταση φαίνεται κυρίως στή ζωή μας καί στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τά πράγματα. Πόσες φορές ὅταν ἀντιμετωπίζουμε τή δοκιμασία, τήν ἀδικία καί τή φθορά μήπως ἐνεργοῦμε σάν νά εἴμαστε «υἱοί τοῦ αἰῶνος τούτου» καί ὄχι «τέκνα φωτός καί Ἀναστάσεως»; Ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι ἕνα ἀπλό ἱστορικό γεγονός, ἀλλά μία ζωντανή πραγματικότητα. Ὅταν ὁ Χριστιανός ὄχι ἁπλά πιστεύει, ἀλλά ζεῖ με τήν προοπτική τῆς Ἀναστάσεως τότε ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος, ἡ ζωή του ἔχει αἰώνια προοπτική, οἱ θλίψεις καί οἱ δοκιμασίες δέν εἶναι ἀδιέξοδες ἀλλά τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως νικᾶ τό σκοτάδι τῆς ἀδικίας.
Ἡ πίστη στήν Ἀνάσταση σημαίνει ὅτι ὁ θάνατος δέν ἔχει πλέον τήν τελευταία λέξη, παρόλο πού ἡ σύγχρονη ὑλιστική ἐποχή προσπαθεῖ νά μᾶς πείσει ὅτι δῆθεν τό τέλος τῆς βιολογικῆς ὕπαρξης ταυτίζεται μέ τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας.
Ὁ Χριστός ὅμως δέν δίδαξε ἁπλά μία ἀόριστη πίστη σέ ζωή μετά τό θάνατο, ὅπως ἔκαναν πολλοί ἀρχηγοί θρησκειῶν, ἀλλά μετέβη στόν Ἅδη γιά νά νικήσει τόν θάνατο μέ τήν Ἀνάστασή Του. Γι΄ αὐτό καί ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ὀνομάζεται ζωοποιός θάνατος, ἐπειδή ἔγινε ἡ αἰτία τῆς ὁλοκληρωτικῆς συντριβῆς τοῦ θανάτου.
Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀπαντῶνται ὅλα τά φιλοσοφικά καί μεταφυσικά ἐρωτήματα τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν μιλᾶ μόνο γιά πίστη σέ ἀθανασία τῆς ψυχῆς ὅπως ὁ πλατωνισμός, ἀλλά πιστεύει στήν Ἀνάσταση τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων. Καί τότε ὁ ἄνθρωπος λυτρώνεται, μόλις πιστέψει ὅτι ὁ Θεός δέν τόν προόρισε γιά τή φθορά καί τόν θάνατο, ἀλλά γιά τήν αἰώνια κοινωνία μαζί Του. Ἡ προοπτική τῆς Ἀναστάσεως ἔρχεται σάν τό φῶς πού φωτίζει τό σκοτάδι κάθε ἀδικίας, καθώς καί τίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς. Ἀκόμα καί ἄν αὐτές φαίνονται ἀξεπέραστες ἄς θυμηθοῦμε ὅτι πρίν ξημερώσει, τό σκοτάδι φαίνεται βαθύτερο, ὅμως μετά ἔρχεται τό φῶς τοῦ ἡλίου καί διαλύει κάθε σκότος. Μέ τόν ἴδιο τρόπο τό φῶς τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ διαλύει κάθε ἀδικία, ἀλλά καί κάθε ἀμφιβολία καί ἀπιστία.
Ὁ Χριστός, ὅπως ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἐμφανίστηκε στούς μαθητές Του τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, τῆς ἡμέρας πού ἀναστήθηκε. Ἔλειπε ὅμως ὁ Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος μόλις πληροφορεῖται τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος, ζητᾶ νά Τόν δεῖ καί νά Τόν ἀγγίξει. Ὄχι ἀπό ἀπόρριψη, ἀλλά ἀπό λαχτάρα. Γιά τό λόγο αὐτό ἡ ἀπιστία του ὀνομάζεται «καλή ἀπιστία». Καί ἔρχεται ἡ στιγμή αὐτή ὁκτώ ἡμέρες μετά τήν Ἀνάσταση. Ἔρχεται πάλι ὁ Χριστός, «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», γιατί παρόλο πού τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάσταση εἶναι ὑλικό, δέν εἶναι δηλαδή φάντασμα, ὡστόσο δεν ὑπόκειται στούς νόμους τῆς φύσεως. Γι’ αὐτό καί μπορεῖ καί εἰσέρχεται ἐνῶ οἱ πόρτες ἦταν κλειστές. Καί μάλιστα ὁ Χριστός καθοδηγεῖ τόν Θωμᾶ νά θέσει τό χέρι του στούς τύπους τῶν ἥλων καί στή λογχευμένη πλευρά. Γιατί ὁ Χριστός καί μετά τήν Ἀνάστασή Του φέρει τούς τύπους, δηλαδή τίς πληγές ἀπό τού ἥλους, τά καρφιά δηλαδή καί τήν πληγή στήν πλευρά Του, ὥστε νά μήν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ὁ Ἴδιος ἔπαθε ὡς ἄνθρωπος καί ὡς Θεός ἀνέστη.
Ἡ πρώτη ὁμολογία ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός ἔρχεται ἀπό τόν Θωμᾶ ἕνα πρόσωπο πού μέχρι πρότινος ἀμφέβαλλε. Ἀμφέβαλλε ὅμως ὄχι ἀπό ἀπιστία, ἀλλά ἀπό λαχτάρα. Ἤθελε ὄχι ἀπλά νά πιστέψει τήν Ἀνάσταση, ἀλλά νά τήν νιώσει. Νά νιώσει ὅτι ὁ Διδασκαλός Του ἀναστήθηκε. Ἤξερε ὅτι ἀπέθανε μέ τόν πλέον ἀτιμωτικό θάνατο καί κατόπιν τάφηκε. Γι’ αὐτό μόλις τοποθετεῖ τά χέρια του στούς τύπους τῶν ἤλων καί στήν λογχευθεῖσα πλευρά τοῦ Χριστοῦ, βεβαιώνεται ὅτι ἀναστήθηκε πραγματικά ὁ Διδασκαλός του καί ἀναφωνεῖ: «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἦταν αὐτόπτες καί αὐτήκοοι μάρτυρες τῶν ὑπερφυσικῶν αὐτῶν γεγονότων, «τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Τάφου καί τῆς Τριημέρου Ἀναστάσεως» τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ. Λένε ὁρισμένοι ἀφελῶς ὅτι πέρα ἀπό τίς Εὐαγγελικές διηγήσεις δέν ἔχουμε ἄλλους αὐτόπτες μάρτυρες τῶν γεγονότων αὐτῶν. Ἐδῶ ὅμως τίθεται τό ἐρώτημα: Ἄν κάποιος καταστεῖ αὐτόπτης καί αὐτήκοος μάρτυς τέτοιων ὑπερφυσικῶν γεγονότων εἶναι ποτέ δυνατόν νά κρατήσει οὐδέτερη στάση; Φυσικά καί ὄχι! Ἀκολουθεῖ τόν Χριστό καί φθάνει στό σημεῖο ἀκόμη και νά θυσιαστεῖ γιά Αὐτόν. Καί ἔτσι οἱ περισσότεροι Ἀπόστολοι θανατώθηκαν μαρτυρικά, θυσιαζόμενοι ὄχι γιά μία ἁπλή ἰδεολογία, ἀλλά μαρτυρώντας αὐτά τά γεγονότα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως, μέ τά ὁποῖα ὁ Χριστός, μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τή δουλεία τοῦ θανάτου.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἐμεῖς οἱ ἀνά τούς αἰῶνες Χριστιανοί εἴμαστε, κατά τόν λόγο τοῦ Κυρίου, «οἱ μή εἰδόντες καί πιστεύσαντες», αὐτοί πού δέν Τόν εἴδαμε μέν ἀλλά Τόν πιστεύουμε μέ πόθο καρδίας, καί περιμένουμε νά Τόν συναντήσουμε. Γιατί ἡ στιγμή ἐκείνη θά ἔρθει. Πρός τό παρόν καλούμαστε νά ζήσουμε σύμφωνα μέ τό ἅγιο θέλημά Του, νά Τόν ἀγαπήσουμε «ἐξ ὅλης ψυχῆς καί καρδίας», ἀλλά καί νά ὁμολογοῦμε τήν πίστη μας, ὅταν μᾶς ζητηθεῖ, σέ αὐτούς τούς χαλεπούς καιρούς τούς ὁποίους ζοῦμε. Γιατί ἔρχεται ἡ στιγμή, ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἡ μεγάλη τῆς ἐν δόξῃ ἐλεύσεώς Του, ὅπου θά Τόν ἀντικρύσουμε πλέον «πρόσωπον πρός πρόσωπον». Καί τότε καί ἐμεῖς σέ ἐκείνη τή συνάντηση μακάρι νά εἴμαστε ἔτοιμοι νά ἀναφωνήσουμε ὅπως ὁ Θωμᾶς: «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 12 Απριλίου 2026 .
Στην πόλη των Καρλοβασίων, ώς γνωστόν, υπάρχει ή ωραιότατη παράδοσις, την Τρίτη τής Διακαινησίμου μετά την θεία Λειτουργία να γίνεται η Λιτάνευσις των ιερών Εικόνων και Λαβάρων της Αναστάσεως ανά την πόλιν, με την παρουσία και την συμμετοχή τού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Ευσεβίου, των άρχων της Νήσου, των Κληρικών και πλήθους ευσεβούς λαού.
Δυστυχώς η παράδοσις αυτή τείνει να εκλείψει λόγω της ραθυμίας των πιστών να συμμετάσχουν στην λαμπρή και κατανυκτική αυτή λατρευτική ευκαιρία.
Παρακαλούμε θερμότατα διά την συμμετοχή σας στην λατρευτική αυτή πράξη και ζωή τής τοπικής Εκκλησίας, ελπίζοντες ότι οι Καρλοβάσιοι δύνανται να παραμείνουν πιστοί και αμετακίνητοι στα πατροπαράδοτα έθιμα και στις παραδόσεις τους, με σκοπό την διατήρηση της φυσιογνωμίας της πόλεώς τους, και την πνευματική πρόοδο και προκοπή στην ζωή τους.
Οι Ιερές Ακολουθίες θα τελεσθούν την Τρίτη της Διακαινησίμου, 14 Απριλίου 2026 σύμφωνα με το κάτωθι πρόγραμμα:
07.00 - 10.30 π.μ.
Αναστάσιμος Όρθρος και Πασχαλινή θεία Λειτουργία στο Πνευματικό Κέντρο πλησίον του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καρλοβάσου.
10.30 π.μ.
Περιφορά Αναστάσεων ανά την πόλιν των Καρλοβασίων. Δέησις στην Κεντρική Πλατεία, Ομιλία και διανομή κόκκινων αυγών υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σάμου και Ικαρίας κ.κ. Ευσεβίου.
