ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ 2026

Συντάχθηκε στις 31 Ιουλίου 2026.

Εκτύπωση Email

Ἀνακοίνωση Ἑορτασμοῦ Σαμίων Ἁγίων

Συντάχθηκε στις 28 Ιουλίου 2026.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καί Κορσεῶν, μέ ἰδιαίτερη χαρά καί εὐχαρίστηση, ἀνακοινώνει στούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ὅτι τό Σάββατον 1ην καί τήν Κυριακήν 2αν Αὐγούστου 2026 θά ἑορτάσωμεν τούς Σαμίους Ἁγίους μας, ἐπιτελοῦντες χρέος ἱερόν καί ἀποδίδοντες τήν ὀφειλομένην τιμήν καί εὐγνωμοσύνην πρός τούς ἁγίους Λέοντα, Ἑρμογένην καί Ἡράκλειον τούς Ἐπισκόπους Σάμου, τόν ἅγιον Γεώργιον τόν Νεομάρτυρα, τόν ὅσιον Παῦλον τόν Λατρινόν, καί τούς ἁγίους στρατιωτικούς καί ὁμολογητάς Γρηγόριον, Λέοντα καί Θεόδωρον.

Οἱ ἑόρτιες ἐκδηλώσεις θά λάβουν χώραν συμφώνως πρός τό ἀκόλουθον πρόγραμμα : 

Τό Σάββατον 1ην Αὐγούστου 2026 καί ὥρα 19.30΄μ.μ. εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου Σάμου, θά τελεσθῇ Μέγας Πανηγυρικός δισαρχιερατικός Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ πρός τοῦτο προσκληθέντος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου καί συγχοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου.

Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ θά ἀκολουθήσει ἡ λιτάνευσις τῶν Ἱερῶν Λειψάνων καί τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων τῶν Ἁγίων, ἐπί τῆς  παραλιακῆς ὁδοῦ καί ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀρτοκλασία καί τό θεῖον Κήρυγμα εἰς τήν Πλατείαν Πυθαγόρα.

Τήν Κυριακήν 2αν Αὐγούστου 2026 καί ὥρα 07.00΄- 10.30΄π.μ. εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου Σάμου θά τελεσθῇ ὁ Ἑόρθιος Ὄρθρος, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου, συναπτομένης τῆς  Πανηγυρικῆς δισαρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου καί συλλειτουργούντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου καί ἐν συνεχείᾳ τό Ἱερόν Μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων Ἀποδήμων Ἀδελφῶν ἡμῶν.

Ὡσαύτως την Κυριακήν 2αν Αὐγούστου 2026 καί ὣρα 20:00΄μ.μ., θά πραγματοποιηθεῖ ἑόρτια ἐκδήλωση “Νησιώτικο Πανηγύρι” πρός τιμήν τῶν Αποδήμων Σαμίων εἰς τήν Κεντρικήν Πλατείαν Πυθαγόρα μέ ζωντανή μουσική, ἀπό τούς ἀδελφούς Γιαμαίους.

Μετά τιμῆς προσκαλοῦμε ὅλους, εἰς τίς ὡς ἅνω  ἑόρτιες ἐκδηλώσεις μας, εὐχόμενοι πλουσίαν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ ἑνί ἑκάστῳ μετά τῶν οἰκογενειῶν, ταῖς πρεσβείαις τῶν Σαμίων Ἁγίων οἱ ὁποίοι μέ τόν βίον καί τήν πολιτείαν τους ἁγίασαν τά χώματα τῆς ἀκριτικῆς μας Νήσου και παραλλήλως να τιμήσωμε τούς ἐν τῇ ξένῃ διαβιούντας ἀποδήμους Σαμίους.

Εκτύπωση Email

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Συντάχθηκε στις 23 Ιουλίου 2026.

Εκτύπωση Email

Κυριακή 26 Ἰουλίου 2026 – (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

Συντάχθηκε στις 23 Ιουλίου 2026.

«Τό εὐχαριστιακό ἦθος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς»

Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός βρισκόταν στήν ἔρημο διδάσκοντας ἕνα πολυπληθές ἀκροατήριο. Ὅταν οἱ μαθητές Του, καθώς εἶχε πλέον περάσει ἡ ὥρα, Τόν παρακάλεσαν νά πεῖ στούς ἀνθρώπους νά ἀποχωρήσουν γιά νά προμηθευτοῦν τρόφιμα, ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Δῶστε τους ἐσεῖς τροφή γιά νά φᾶνε». Ζήτησε, ἔτσι, τό ἐλάχιστο τῆς δικῆς τους προσφορᾶς: πέντε ἄρτους καί δύο ψάρια.

Ἐδῶ ὁ Χριστός δέν ἔκανε ἕνα θαῦμα ἀπό τό μηδέν, ἀπό τό ἀνύπαρκτο, ἀλλά προσέλαβε, ἁγίασε καί πολλαπλασίασε τήν ἀνθρώπινη προσφορά. Μέ αὐτόν τόν τρόπο, ὄχι μόνο ἔλυσε τό βιοτικό πρόβλημα τῆς διατροφῆς, ἀλλά διεύρυνε καί τούς πνευματικούς ὁρίζοντες τῶν Μαθητῶν καί τῶν ὑπολοίπων ἀνθρώπων. Τούς ὁδήγησε, μέσα ἀπό τόν ἁγιασμό καί τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἄρτων, νά μεταβοῦν στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Γι’ αὐτό, καθώς ἀκοῦμε τόν εὐαγελιστή Ματθαῖο νά περιγράφει λέγοντας:«ἀφοῦ ἔλαβε τοὺς ἄρτους… ἀφοῦ ἀνέβλεψε στὸν οὐρανὸ, εὐλόγησε καὶ κόβοντας ἔδωσε»,ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι τόσο τά λόγια ὅσο καί οἱ κινήσεις τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καθαρά λειτουργικές καί μᾶς θυμίζουν τόν Μυστικό Δεῖπνο, μέ τόν ὁποῖο συνέστησε τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Αὐτή ἡ πράξη συνιστᾶ τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε, καί μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ἐμεῖς προσφέρουμε τό κτιστό ἀγαθό, δηλαδή τό ψωμί καί τό κρασί καί ὁ Κύριος τό λαμβάνει καί μᾶς τό ἀντιπροσφέρει ὡς ἄκτιστο πλέον ἀγαθό, μέσα ἀπό τό Σῶμα καί τό Αἷμα τῆς θείας Κοινωνίας.

Ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων στήν ἔρημο δέν ἦταν μόνο μιά πράξη κοινωνικῆς πρόνοιας, ἀλλά ἡ πρόγευση τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως. Τά δώδεκα κοφίνια τῶν περισσευμάτων συμβολίζουν τήν ἀστείρευτη πληρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τρέφει πνευματικά ὁλόκληρο τόν κόσμο χωρίς ποτέ νά δαπανᾶται. Αὐτό τονίζεται καί σέ κάθε θεία Λειτουργία, καθώς ὅταν ὁ Ἱερουργός κόπτει τόν Ἅγιο Ἄρτο ἐκφωνεῖ: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων».

Ὁ Χριστός κάλυψε τήν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν ὑλική τροφή, στρέφοντας ὅμως τήν προσοχή του στήν τροφή πού μένει στόν αἰῶνα, δηλαδή τό σῶμα καί τό Αἷμα Του, τη θεία Κοινωνία τῶν ἀχράντων Μυστηρίων, σύμφωνα καί μέ τήν περιγραφή τοῦ ἴδιου θαύματος ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο στό 6ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ἡ ὑλική τροφή εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ζεῖ, ὥστε νά γεύεται τήν οὐράνια τροφή καί νά προγεύεται ἀπό τώρα τήν Οὐράνια Βασιλεία.

Αὐτό ἀκριβῶς τό εὐχαριστιακό ἦθος ἐνσάρκωσε καί ἡ σήμερα τιμώμενη Ἁγία Μεγαλομάρτυς Παρασκευή. Ἦταν παιδί εὔπορων καί εὐσεβῶν γονέων. Τό ὄνομά της σημαίνει «Προετοιμασία» καί ἀπ’ ὅταν ἔμεινε ὀρφανή, χάρισε ὅλα τά πολλά ὑπάρχοντά της στούς φτωχούς καί τούς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, ζῶντας τήν ἐπίγεια ζωή της ὡς μιά διαρκῆ προετοιμασία γιά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ Ἁγία Παρασκευή δέν προσέφερε ἁπλῶς τήν ὑλική της περιουσία στους ἐνδεεῖς· προσέφερε τήν ἴδια της τήν ὕπαρξη ὡς «ἄρτον ζῶντα» στόν Χριστό. Αὐτή, ἄλλωστε, ἦταν ἡ σφοδρή ἐπιθυμία τῶν πρώτων Χριστιανῶν: νά γίνουν ἄρτος ζωντανός γιά τόν Κύριο. Αὐτό εὐχόταν ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος γιά τόν ἑαυτό του, ἔτσι ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία καί τόν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Ἦταν ἡ ἔκφραση τῆς ἰδανικῆς, τῆς τέλειας σχέσης μέ τόν Χριστό. Μέ τό μαρτύριό της ἀπέδειξε, ὅτι ἡ πίστη δέν εἶναι μιά θεωρητική ἰδεολογία, ἀλλά μιά βιωματική σχέση μέ τόν Χριστό, ὡς μετοχή στόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του. Ὅταν ρίχθηκε στό κοχλάζον λάδι, ἡ θεία χάρις μεταμόρφωσε τό μέσον τοῦ θανάτου σέ πηγή δροσισμοῦ, ὅπως παλαιότερα συνέβη στούς τρεῖς Παῖδες στό καμίνι τῆς Βαβυλώνας, φανερώνοντας ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος ὑπερβαίνει τή φθορά τῶν φυσικῶν νόμων.

Τό κορυφαῖο ἐπίσης θαῦμα τῆς ἰάσεως τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ διώκτη της, τοῦ αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου, φέρει βαθύ θεολογικό συμβολισμό. Ὁ Ἀντωνίνος, ἀμφιβάλλοντας ἄν τό λάδι ἦταν καυτό, ζήτησε ἀπό τήν Ἁγία νά τοῦ ρίξει λίγο ἐπάνω του, μέ ἀποτέλεσμα νά τυφλωθεῖ ἀμέσως. Ἡ τύφλωσή του ἦταν ἡ ἐξωτερική ἀποτύπωση τῆς πνευματικῆς του κατάστασης, τῆς ἀδυναμίας του, δηλαδή, νά ἀντιληφθεῖ τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μέ τήν Ἄκτιστη Χάρη Του προστατεύει τά παιδιά Του. Θεραπεύοντας τά σωματικά μάτια τοῦ διώκτη της, ἡ Ἁγία Παρασκευή λειτούργησε ὡς πνευματικός χειραγωγός, ἀνοίγοντας τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς του στήν ἀλήθεια τοῦ Ἑνός Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Πανηγυρίζοντας σήμερα τήν μνήμη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, καλούμαστε νά προσέξουμε τίς κοσμικές ἐκεῖνες συνήθειες πού συνεργοῦν στήν πνευματική μας τύφλωση καί συντελοῦν στό σκοτασμό τῆς ψυχῆς, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μπορούμε νά δοῦμε τόν Θεό παρόντα στήν καθημερινότητά μας. Ὅπως τότε οἱ μαθητές ἔβλεπαν μόνο τήν ἐρημιά καί τήν ἔλλειψη τῶν ἄρτων, πού δέν θά ἐπαρκοῦσαν γιά ὅλους, ἔτσι κι ἐμεῖς σήμερα, ἐπειδή στερούμαστε πνευματικῆς ὁράσεως, βλέπουμε λανθασμένα τη ζωή μας ὡς ἕνα ἀδιέξοδο πεδίο κρίσεων, φόβου καί μοναξιᾶς καί τό χειρότερο εἶναι ὅτι δυσπιστοῦμε καί δέν ἀφήνουμε περιθώρια στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Ἡ λύση, ὅμως, δέν βρίσκεται στήν ἐγωιστική ἀπομόνωση, ἀλλά στήν ἀφιέρωσή μας στόν Χριστό. Ὅταν ἐμπιστευόμαστε τό «λίγο» τῆς ὕπαρξής μας στά χέρια Του, ἐκεῖνο καθίσταται ἱκανό νά χορτάσει τίς βαθύτερες ἀνάγκες μας.

Πάνω σέ κάθε Ἁγία Τράπεζα τελεῖται συνεχῶς τό ἴδιο μεγάλο θαῦμα, ὅπου ὁ Χριστός λαμβάνει τό ἐλάχιστο τῆς δικῆς μας προσφορᾶς, τόν ἄρτο καί τό κρασία, τά εὐλογεῖ καί μᾶς τά ἀντιπροσφέρει ὡς τό Σῶμα του και τό Αἷμα Του, τό φάρμακο τῆς Ἀθανασίας, δηλαδή τήν ἴδια τή Ζωή. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὀ Χρυσόστομος ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας λέγοντας: «Μάταια τελεῖται καθημερινά ἡ Θεία Λειτουργία ἄν δέν συμμετέχουμε κοινωνώντας.» Κι ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ συχνή Θεία Κοινωνία εἶναι τό ἰσχυρότερο ὅπλο μας κατά τῆς φθορᾶς.

Ὡστόσο, ἡ συχνή προσέλευση ἀπαιτεί καί τήν ἀνάλογη πνευματική προετοιμασία. Δέν προσερχόμαστε μέ ἀπερίσκεπτη ἐλαφρότητα, ἀλλά ἔχοντας καθαρή τη συνείδηση καί τήν καρδιά μας μέσῳ τοῦ καθαρτικοῦ λουτροῦ τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.

Ἂς παρακαλέσουμε, λοιπόν, τήν Ἁγία Παρασκευή νά πρεσβεύει ἀδιαλείπτως γιά ὅλους μας. Νά θεραπεύονται οἱ σωματικές μας ἀσθένειες, ἀλλά κυρίως νά καθαίρονται οἱ ὀφθαλμοί τῆς καρδιᾶς μας, ὥστε μέ καθαρή τη συνείδηση, μέ πόθο, φόβο Θεοῦ, πίστη καί ἀγάπη νά κοινωνοῦμε συχνά τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, γευόμενοι ἀπό τώρα τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν.

Εκτύπωση Email

Κυριακή 19 Ἰουλίου 2026 – Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)

Συντάχθηκε στις 18 Ιουλίου 2026.

«Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ Ἐκκλησία ἐπέλεξε τὸ συγκεκριμένο χωρίο ἀπὸ τὴν πρὸς Τίτον Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὡς ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα γιὰ τὴν σημερινὴ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐπειδὴ συνδέεται ὀργανικὰ μὲ τὸ ἔργο, τὴν ταυτότητα καὶ τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἀφ’ ἑνός μὲν ἡ πρὸς Τίτον Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὡς «Ποιμαντική», δὲν ἀπευθύνεται σὲ μιὰ κοινότητα, ἀλλὰ στὸν μαθητή του καὶ Ἐπίσκοπο Κρήτης Τίτο, περιέχοντας σαφεῖς ὁδηγίες γιὰ ποιμαντική του δραστηριότητα. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπῆρξαν οἱ κατ' ἐξοχὴν Ποιμένες καὶ Διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι ἐφάρμοσαν αὐτὲς τὶς ἀποστολικὲς ἐντολὲς γιὰ τὴν ὠφέλεια καί τήν προστασία τοῦ λογικοῦ ποιμνίου.

Ἀφ’ ἑτέρου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δίνει μιὰ ξεκάθαρη ἐντολή: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Ἡ λέξη αἱρετικός, ἐτυμολογικά προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «αἱρέομαι -οῦμαι» τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλῶσσας καί εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐπιλέγει νὰ πιστεύει κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ αὐτὴ τὴν προσωπική του ἐπιλογή, θέτει τὸν ἑαυτό του ἐκτὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ βαρύτατο ἁμάρτημα, ἀφοῦ διακόπτει τὴν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἐκτὸς ἂν ὑπάρξει μετάνοια καὶ ἐπιστροφή.

Χρέος λοιπὸν τοῦ κάθε ποιμένα εἶναι νὰ νουθετήσει τὸν αἱρετικὸ μία καὶ δύο φορές, ἐπιδιώκοντας τὴν ἐπιστροφή του στὴν ὀρθὴ πίστη. Ἂν ὅμως ἐκεῖνος παραμείνει ἀμετακίνητος, ὁ ποιμένας ὀφείλει νὰ σταματήσει κάθε προσπάθεια συζητήσεως καὶ νὰ ἐντείνει τὴν προσευχή του, ἐναποθέτοντας τὴ σωτηρία του πλέον στὴ θεία Πρόνοια.

Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔπραξαν καὶ οἱ 630 Θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Χαλκηδόνα, 451 μ.Χ.), τοὺς ὁποίους τιμᾶμε σήμερα. Ἀντιμετώπισαν τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ἡ ὁποία ἀρνεῖτο τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ ἐξάντλησαν κάθε περιθώριο νουθεσίας πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὁριοθέτησαν τὴν ὀρθὴ πίστη, δογματίζοντας ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος καὶ καταδίκασαν τὴν πλάνη.

Πρίν ἀπό τήν Τέταρτη Οἰκουμενική Σύνοδο ὅμως εἶχε προηγηθεῖ ἡ Τρίτη Οἰκουμενική Σύνοδος στὴν Ἔφεσο τὸ 431 μ.Χ., ἡ ὁποία εἶχε καταδικάσει τὸν Νεστόριο, ἐπειδή ἀποκαλοῦσε τὴν Παναγία Χριστοτόκο, λέγοντας ὅτι γέννησε μόνο ἄνθρωπο. Τότε, στήν Ἔφεσο οι 210 Θεοφόροι Πατέρες, οἱ Ὁποῖοι τήν συγκροτοῦσαν ἀποφάνθηκαν, ὅτι ἡ Παναγία πρέπει νά ὀνομάζεται Θεοτόκος ἐξαιτίας τοῦ ὅτι οἱ δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη ἑνώθηκαν μέσα στήν πάναγνη μήτρα Της, ἀλλά καί Ἀειπάρθενος, ἐπειδὴ παρέμεινε Παρθένος πρὶν τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν γέννησή Του καὶ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Τοῦτο μάλιστα συμβολίζεται καί μέ τά τρία ἀστέρια τά ὁποῖα συμβολικά στις εἰκόνες Της, κοσμοῦν τούς σεπτούς Της ὤμους καί τήν τιμίαν Της κεφαλή.

Οὐσιαστικά, ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴ Δ΄, ἡ ὁποία εἴκοσι χρόνια μετέπειτα διατύπωσε ὁριστικὰ τὸ Χριστολογικὸ δόγμα, καταδικάζοντας τὸν Μονοφυσιτισμὸ καὶ διακηρύσσοντας ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος.

Ὡς Θεός, κατὰ τὴν θεϊκή του φύση δηλαδή, γεννᾶται ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ εἶναι μὲ τὸν Πατέρα καὶ τό Ἅγιο Πνεῦμα, πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτούς.

Ὡς Ἄνθρωπος, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση δηλαδή, γεννᾶται ἐν χρὸνῳ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἔκτοτε ὑπάρχει γιά πάντα ὡς Θεάνθρωπος. Ἡ ἕνωση τῶν δύο φύσεων, τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἔγινε μέσα στην παρθενική μήτρα τῆς Παναγίας, ὅπως προείπαμε, πάνω στὴ μία ὑπόσταση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, μιὰ γιὰ πάντα «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καὶ ἀχωρίστως», ὅπως ἐπισημαίνεται στόν Ὅρο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ὅταν βέβαια συντάχθηκε ὁ Τόμος μὲ τήν Ὀρθόδοξη δογματικὴ διδασκαλία, ὅπως πάντοτε πίστευε καὶ κήρυττε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, οἱ αἱρετικοὶ Μονοφυσῖτες, παρὰ τὴν καταδίκη τους, συνέταξαν κι ἐκεῖνοι ἕνα Τόμο, ποῦ περιεῖχε τὶς αἱρετικές τους δοξασίες. Ἐνώπιον λοιπὸν αὐτοῦ τοῦ ἀδιεξόδου, ὁ Χριστός, τὸ ἀληθινὸ Φῶς ἐφώτισε τοὺς Πατέρες νὰ ἀνοίξουν τὴν λάρνακα, μέσα στὴν ὁποία εὑρισκόταν τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ἁγίας ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας καὶ νὰ τοποθετήσουν τοὺς δύο τόμους, τὸν ὀρθόδοξο καὶ τὸν αἱρετικό, ἐπὶ τοῦ στήθους τῆς Ἁγίας, ἀναμένοντας τὴν ἀπάντηση ἐκ Θεοῦ. Καὶ ὤ! τοῦ θαύματος, ὅταν μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ ἡμέρες νηστείας καὶ προσευχῆς ἄνοιξαν τὴν λάρνακα τοῦ ἱεροῦ λειψάνου μὲ συγκίνηση εἶδαν, πῶς ἡ Ἁγία κρατοῦσε στὰ χέρια της τὸν Τόμο τῶν Ὀρθοδόξων καὶ μὲ τὰ πόδια της καταπατοῦσε τὸ αἱρετικὸ κείμενο τῶν Μονοφυσιτῶν.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι μιὰ ἀκόμη θρησκεία ἀνάμεσα στὶς πολλές, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἕνωσή μας μαζί Του. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε γιὰ νὰ ἱδρύσει ἕνα ἀκόμη θρησκευτικὸ σύστημα πάνω στὴ γῆ, οὔτε ἁπλῶς νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι πίστευαν ἔτσι ἢ ἀλλιῶς καὶ πρὶν τὸν ἐρχομό Του. Ἦλθε νὰ μᾶς φανερώσει τὸν ζῶντα καί ἀληθινό Θεὸ στὴ Θεανθρώπινη Παρουσία Του καὶ νὰ μᾶς προσλάβει σὲ κοινωνία μαζί Του.

Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, τὸ δόγμα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι καθοριστικὸ γιὰ τη σωτηρία μας· διότι ἂν ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι καὶ τέλειος ἄνθρωπος, ἂν δηλαδὴ δὲν ἔχει προσλάβει ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη φύση, τότε ἡ σωτηρία μας εἶναι ἀδύνατη. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον»· ὅ,τι δηλαδὴ δὲν προσλήφθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό, δὲν μπορεῖ καὶ νὰ θεραπευθεῖ.

Αὐτὴ τὴν ἐν Χριστῷ θεραπεία καὶ ἀληθινὴ ζωὴ καλούμαστε, ὡς ζωντανὰ μέλη τοῦ σώματός Του, νὰ βιώνουμε καθημερινὰ καὶ νὰ μεταλαμπαδεύουμε ὡς φῶς στὸν κόσμο, ὅπως μᾶς προέτρεψε ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα.

Φωτεινὸ καὶ ἔμπρακτο παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἁγιότητας ἀποτελεῖ ἡ σήμερον ἑορταζομένη Ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, μία ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες μορφὲς τοῦ ὀργανωμένου γυναικείου κοινοβιακοῦ Μοναχισμοῦ. Μὲ τὴν ἀσκητική της βιοτή, τὸν φωτισμένο λόγο καὶ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη της, ἐπηρέασε βαθιὰ τούς Ἀδελφούς της Ἐπισκόπους, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο Νύσσης καὶ τὸν Πέτρο Σεβαστείας, ἀφήνοντάς μας μιὰ πολύτιμη πνευματικὴ κληρονομιά. Ἂς ἔχουμε τὶς πρὸς Κύριον πρεσβεῖες της. Ἀμήν.

Εκτύπωση Email