Συντάχθηκε στις 26 Μαρτίου 2026 .
«Ἡ Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων εἶναι ἡ πραγματική ἀνάμνηση τοῦ Χριστοῦ»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀπό τό ἕνατο κεφάλαιο τῆς Πρός Ἑβραίους Ἐπιστολῆς, ἀκούσαμε τόν Ἀπόστολο Παῦλο, νά ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Χριστός, ὡς Μέγας Ἀρχιερέας, σέ ἀντίθεση μέ τούς μέχρι τότε Ἀρχιερεῖς τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, δέν χρησιμοποίησε αἷμα θυσιασθέντων ζώων, γιά τήν κάθαρση τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀλλά θυσιάσθηκε ὁ Ἴδιος πάνω στόν Σταυρό μιά γιά πάντα, ὥστε μέ τό τίμιο Αἷμα Του μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν ἁμαρτία. Καί τοῦτο ὄχι προσωρινά, ἀλλά αἰώνια.
Ἀκόμη τονίζει, πώς μόνο τό Αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ ἔχει τή δύναμη νά ἀφαιρεῖ ὅλων των εἰδῶν τίς ἁμαρτίες. Ὅπως ἀκριβῶς διαβεβαιώνει κι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Α΄ Καθολική ἐπιστολή του (α΄ 7), λέγοντας : «τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ ... καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας». Αὐτό ἐπαληθεύεται καί μέσα ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (βλ. κ΄ 28), ὅπου ἐπισημαίνεται μέ ἔμφαση, ὅτι: «Ὁ Κύριος καί Θεός ἀπέκτησε τήν Ἐκκλησία μέ τό ἴδιο Του τό αἷμα» .
Τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἐπισφράγισε ὅλη τη διδασκαλία καί τό ἐπί γῆς ἔργο Του, τελώντας τήν πρώτη θεία Λειτουργία πάνω στή γῆ. Προτύπωσε μέ ἀναίμακτο τρόπο καί μυστικά, τήν σταυρική Του θυσία, μέσα ἀπό τό κόψιμο τοῦ ἄρτου καί τήν ροή τοῦ οἴνου, καθώς πάνω στόν Τίμιο Σταυρό τό ἄχραντο Σῶμα Του κόπηκε ἀπό τά καρφιά καί τήν λόγχη καί τό τίμιο Αἷμα Του ἐκχύθηκε γιά τήν σωτηρία μας. Τό κεντρικό σημεῖο μάλιστα τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐκφορά τῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Κυρίου μας κατά τόν Μυστικό Δεῖπνο, μέ τά ὁποῖα συστήνεται τό ἱερό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅπως ἀκριβῶς διαζώζονται μέσα στήν Καινή Διαθήκη: «Λάβετε φάγετε τοῦτο μοῦ ἐστι τό Σῶμα, τό ὑπέρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστί τό Αἷμα μου, τό τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό ὑπέρ ὑμῶν καί πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» .
Διαβάζοντας τήν σχετική περιγραφή στό 22ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Λουκᾶ, βλέπουμε ὅτι μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Κυρίου ὑπάρχει ἡ ἐντολή: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν», ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, δίνει ἀκολούθως τήν ἐντολή σέ ἐμᾶς νά τελοῦμε τη θεία Λειτουργία γιά νά ἔχουμε τήν ἀνάμνησή Του. Μιά ἀνάμνηση ἡ ὁποία δέν θά εἶναι μιά ἀφηρημένη ἐνθύμιση ἤ σκέψη, ἀλλά ἡ πραγματική κοινωνία καί ἕνωση μέ τόν Χριστό. Αὐτή εἶναι καί ἡ βασική καί εἰδοποιός διαφορά τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέ τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου.
Ἡ ὀρθή ἑρμηνεία λοιπόν τῆς ἀνάμνησης τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ λειτουργική ἀνάμνηση, πού πραγματοποιεῖται μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία καί ὄχι ἡ ἀνάμνηση τοῦ θανάτου του, ὅπως διδάσκουν οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Τό γεγονός καί μόνον ὅτι αὐτή ἡ ἐντολή εἰπώθηκε μεταξύ τῶν ἱδρυτικῶν λόγων τοῦ Μυστηρίου «Λάβετε φάγετε…» καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…» καί τό ὅτι τότε οἱ Μαθητές δέν γνώριζαν κάτι για τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά οὔτε εἶχαν σκεφθεῖ κάτι τέτοιο, ὅπως φαίνεται ἀπό τά γεγονότα καί τούς διαλόγους τους μέ τόν Χριστό, πρίν τά Πάθη καί μετά τήν Ἀνάστασή Του, ἀποδεικνύει τό μεγάλο λάθος τῶν Χιλιαστῶν.
Ἐφιστοῦμε λοιπόν τήν προσοχή ὅλων, διότι αὐτές τίς ἡμέρες οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἱεχωβᾶ ἐτοιμάζονται ἑορτάσουν τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς γνωρίζουμε, ὅτι οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ δέν εἶναι Χριστιανοί, ἀφοῦ δέν πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας καί Λυτρωτής, ἀναβιώνοντας τήν αἱρεση τοῦ Ἀρείου, τόν ὁποῖον μαζί μέ τήν διδασκαλία του καταδίκασε ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (325 μ.Χ.). Δυστυχῶς θεωροῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνα κτίσμα, ἕνα δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Κι ἐπειδή ἀρνοῦνται τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ ὁμιλοῦν μόνο γιά τόν θάνατό Του καί δέν κάνουν καμμία ἀναφορά στήν Ἀνάστασή Του, ἀφοῦ δέν πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὡς ἄνθρωπος πέθανε πάνω στόν Τίμιο Σταυρό, ὡς Θεός ὅμως δέν ἔπαθε κάτι. Ἡ δύναμη τῆς θεότητός Του ἀνέστησε τήν ἀνθρώπινη φύση του ἀπό τούς νεκρούς. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν Σταυρό θά ἦταν ἕνα ἁπλό ἱστορικό γεγονός ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ Ἀνάστασή Του. Διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγάλη ἀπόδειξη τῆς Θεότητάς Του, καθώς κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει μέ ἔμφαση στήν πρός Κορινθίους ἐπιστολή του: «Ἐάν ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀναστηθεῖ, ἄρα εἶναι κενό (ἄδειο) τό κήρυγμά μας, κενή (ἄδεια) καί ἡ πίστη μας» (βλ. Α΄Κορ. ιε΄14).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «Τοῦτο νά κάνετε γιά νά με θυμᾶστε» ἀφορᾶ στή θεία Λειτουργία καί μάλιστα στήν μετάληψη τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γι’αὐτό ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, πιστή στήν ἐντολή, πού ἔδωσε ὁ Χριστός τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, τελεῖ συνεχῶς τήν θεία Λειτουργία γιά νά ἔχει τήν θεϊκή Του ἀνάμνηση καί νά ἐπιτυγάνει τήν ἕνωση τῶν μελῶν Της μαζί Του.
Μέ τή θεία Λειτουργία, καταγγέλουμε τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ καί ὁμολογοῦμε τήν Ἀνάστασή Του. Ἀλλά δέν σταματοῦμε στήν ἀνάμνηση. Συμμετέχουμε στήν θεία Κοινωνία καί μεταλαμβάνουμε τοῦ τεθεωμένου καί ἀναληφθέντος στούς Οὐρανούς ἀχράντου Σώματος καί τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ γιά νά ἐπιτύχουμε τήν κάθαρση ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἐπισφραγίσουμε τόν πνευματικό μας ἀγῶνα καί νά ἐφοδιασθοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή. Αὐτό σημαίνουν τά λόγια πού ἀκοῦμε ἀπό τόν Ἱερέα, ὅταν μεταλάβουμε: «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον» .
Ἄς προσέξουμε, γιατί σέ ἐκείνους, πού ἀρνοῦνται τήν μέθεξη αὐτή, ἔστω κι ἄν εἶναι τίμιοι, ἐργατικοί καί φιλάνθρωποι, ὁ Κύριος δέν παρέχει λύτρωση. Ὁ λόγος Του εἶναι σαφής καί κατηγορηματικός, πώς δέν πρόκειται νά ζήσουμε, ἐάν δέν φᾶμε τήν σάρκα Του καί ἐάν δέν πιοῦμε τό αἷμα Του (Βλ. Ἰωάν. στ, 53). Καί γιά νά μήν νομίσει κάποιος, ὅτι εἶναι συμβολικό τό νόημα τῶν λόγων αὐτῶν ἀποσαφηνίζει παρακάτω, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέγοντας: «Εἶναι πράγματι τροφή ἡ σάρκα μου καί ποτό τό αἷμα μου. Αὐτός πού τρώει τήν σάρκα μου καί πίνει τό αἷμα μου μέσα σέ ἐμένα μένει και ἐγώ σ’αυτόν.» (Βλ. Ἰωάν. στ, 55-56).
Ἡ σήμερα ἑορταζομένη Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἕνα πράγμα ποθοῦσε: Νά κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων . Ἄς ζηλέψουμε τόν πόθο της, κι ἄς μήν παρασυρόμαστε ἀπό τούς αἱρετικούς, ὅσο καλοί κι εὐγενεῖς κι ἄν εἶναι, διότι θέτουμε ἐν ἀμφιβόλῳ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιά τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θυσιάστηκε πάνω στόν Τίμιο Σταυρό καί μᾶς ἄφησε ὡς θησαυρό ἀτίμητο τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του, ὥστε νά ὑπάρχουμε ἑνωμένοι μαζί Του καί νά ζοῦμε αἰωνίως. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 23 Μαρτίου 2026 .
«Μεσολόγγι 1826 – Εκεί που η πολιορκία γέννησε την Ανάσταση!»
Με αφορμή την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου και τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, η Ιερά Μητρόπολη Σάμου και Ικαρίας διοργανώνει επετειακή εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη των Ελεύθερων Πολιορκημένων.
Η εκδήλωση με τίτλο «Μεσολόγγι 1826- Εκεί που η πολιορκία γέννησε την Ανάσταση!» , προσεγγίζει το ιστορικό γεγονός όχι μόνο ως πράξη ηρωισμού, αλλά και ως μαρτυρία πίστεως και πνευματικής ελευθερίας. Μέσα από θεατρικά δρώμενα, χορωδιακή μουσική, αφήγηση και απαγγελίες από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού, αναδεικνύεται το πνεύμα θυσίας και ελπίδας που σφράγισε την ιστορική πορεία του Μεσολογγίου.
Σε ατμόσφαιρα λιτή και κατανυκτική, η παράσταση της Παιδικής και Νεανικής Χορωδίας «ΕυΩΔΗα» ,
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Επικούρειο Πολιτιστικό Κέντρο Σάμου , την Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026 , στις 19:30 μ.μ.
Συντάχθηκε στις 15 Μαρτίου 2026 .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Σάμου, Ἰκαρίας καί Κορσεῶν προσκαλεῖ ὅλους τούς Σαμίους, Ἰκαρίους καί Φουρνιώτες Ἀθηνῶν καί Πειραιᾶ, στήν Ἱερὰ Ἀκολουθία τῶν Δ΄ Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, πού θά τελεσθεῖ τήν Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 19.00 μ.μ. στό Παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Μεθοδίου καί Κυρίλλου , κάτωθεν τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς.
Στήν Ἀκολουθία θά χοροστατήσει καί θά ὁμιλήσει ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος. Θά συμμετάσχουν Σάμιοι Κληρικοί καί θά ψάλουν Σάμιοι Ἱεροψάλτες.
Ἡ παρουσία ὅλων τῶν συμπατριωτῶν μας στήν λατρευτική αὐτή ἐκδήλωση θά μᾶς χαροποιήσει.
Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
Ἀνακοινώνεται ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος κατά τό διήμερο 5-6 Μαρτίου θά βρίσκεται στήν Ἰκαρία. Κατά τήν παραμονή του θά πραγματοποιήσει σειρά ποιμαντικῶν ἐπισκέψεων κατά τό ἀκόλουθο πρόγραμμα:
Τὴν Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 18:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίων ἐνδόξων μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης πόλεως Ἁγίου Κηρύκου, θὰ χοροστατήσει στήν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, ἐν συνεχεῖᾳ θά βραβεύσει τούς πρωτεύσαντες καὶ ἀριστεύσαντες μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου Ἁγίου Κηρύκου τοῦ σχολικοῦ ἔτους 2024–2025 καί θά ἐπιδόσει τά διοριστήρια τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Τὴν Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026 θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπίσκεψη στὸ Γυμνάσιο μὲ Λυκειακὲς Τάξεις Ραχῶν, ὅπου θὰ γίνει ἡ ἀντίστοιχη βράβευση τῶν μαθητῶν γιὰ τὴν ἀριστεία τους.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, καί ὥρα 19:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Χαραλάμπους Εὐδήλου, θὰ τελεσθεῖ ἡ Ἀκολουθία τῆς Β΄ στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, χοροστατοῦντος τοῦ σεπτοῦ μας Ποιμενάρχου, θὰ ἀκολουθήσει ἡ βράβευση τῶν πρωτευσάντων καὶ ἀριστευσάντων μαθητῶν τῶν Γυμνασίων καὶ Λυκείων Ευδήλου καί ἡ ἐπίδοση διορηστηρίων τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Καλούνται ἄπαντες νὰ τιμήσουν μὲ τὴν παρουσία τους.
Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν εἶναι προέκταση τῆς προηγούμενης Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀφορᾶ στή συνέχιση τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, μέ κέντρο τήν πολύτιμη προσφορά τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀρχικά ὡς Ἀσκητής καί Μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, διέπρεψε ὡς μεγάλος δογματικός διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στή διάσωση τῆς Ὀρθόδοξης Πνευματικότητας, ὅπως τήν βιώνει ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς καί ὅπως τήν συστηματοποίησε ὁ Ἡσυχασμός.
Τό κίνημα τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀναπτύχθηκε τόν 14ο αἰῶνα ὡς ἀπάντηση στή σχολαστική θεολογία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔφτασε στό σημεῖο νά ἑρμηνεύει τήν πίστη μόνο μέ τήν λογική. Αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά θεωρεῖ κτιστή τή χάρη τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς καί τή Θεία Λατρεία, ὡς συμβολική ἔκφραση καί ὄχι ὡς πραγματική ἕνωση μέ τόν Χριστό μέσα ἀπό τίς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, πού διαχέονται στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων στή διάρκεια τῆς τέλεσης τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἀνάμεσα στά ἄλλα ὁ Ἡσυχασμός ἔδωσε ἔμφαση στήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, καθιστώντας τήν νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με », ὡς τήν ἐγγυημένη καί ἀσφαλῆ ὁδό γιά τήν αἴσια ἔκβαση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί σωτηρίας.
Ἡ νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» δέν ἦταν κάτι καινούργιο στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ τυφλός τῆς Ἱεριχοῦς θεραπεύθηκε, λέγοντας στόν Χριστό «Ἰησοῦ Υἱέ Δαβίδ ἐλέησόν με». Ὁ τελώνης τῆς γνωστῆς παραβολῆς δικαιώθηκε λέγοντας κάτι παρόμοιο: «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» . Ὁ εὐγνώμων ληστής ἐπί τοῦ σταυροῦ του στό ἴδιο πνεῦμα ζήτησε τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: «Μνήσθητί μου Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου».
Ἡ ἀρχαία προσευχή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐνίσχυσε τούς μάρτυρες καί τήρησε ἀμείωτο τό ἠθικό καί τό φρόνημα τῶν Χριστιανῶν ἐμπεριέχεται στή φράση «Κύριε ποίησόν με οἷον θέλεις καί ὡς θέλεις, κἄν θέλω κἄν μη θέλω». Τοῦτο σημαίνει: Κύριε κάνε με ὅποιον θέλεις κι ὅπως θέλεις κι ἄν θέλω κι ἄν δέν θέλω. Μπορεῖ νά λείπει ἡ λέξη ἐλέησον, ἀλλά ὅλη ἡ συνεκφορά εἶναι ἡ ἑρμηνευτική προέκτασή της, καθώς ἀποτελεῖ τήν πλήρη παράδοση τοῦ ἀνθρώπου στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατά τό πολύ ἔλεός Του σώζει τόν ἄνθρωπο.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τόν 4ο αἰῶνα μέ τό παράδειγμά του καί τή διδασκαλία του ἐπισημαίνει «Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον» δηλαδή καλύτερα νά προσεύχεσαι στόν Θεό παρά νά ἀναπνέεις, θυμίζοντας μέ ἄλλα λόγια τήν ἐντολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στούς Θεσσαλονικεῖς (ε΄17) «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι».
Ἡ ἀξία τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι ἀνυπολόγιστη καί ἡ ὠφέλειά της ἀδιαμφισβήτητη. Μέσα σέ πέντε μόνο λέξεις ἐμπεριέχεται ἡ δοξολογία, ἡ εὐχαριστία, ἡ ὁμολογία, ἡ ἱκεσία καί ἡ ἐξομολόγησή μας πρός τόν Κύριο.
Μέ τό «ΚΥΡΙΕ» δοξάζουμε τόν Χριστό ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό.
Μέ τό «ΙΗΣΟΥ» τόν εὐγνωμονοῦμε γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ Ἰησοῦς σημαίνει στά ἑβραϊκά Σωτῆρας.
Μέ τό «ΧΡΙΣΤΕ» ὁμολογοῦμε τήν θεία Ἐνανθρώπησή Του.
Μέ τό «ΕΛΕΗΣΟΝ» ἱκετεύουμε γιά τη χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου μας.
Μέ τό «ΜΕ» ὁμολογοῦμε τήν ἀνάγκη μας νά λάβωμε τό θεῖο ἔλεος γιά τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γι’ αὐτό καί συνήθως προσθέτουμε καί τό ἐπίθετο ἁμαρτωλός/ἁμαρτωλή, ὥστε μέσα ἀπό τήν προσευχή μας νά καταθέτουμε καί τήν ἐξομολόγησή μας, ὅπως ὁ προαναφερθείς εὐγνώμων Ληστής, ὁ ὁποῖος μέ τό «Μνήσθητί μου» ἀπό τήν μιά μεριά ἀναγνώρισε τήν ἁμαρτωλότητά του καί ἀπό τήν ἄλλη, τήν ἀναμαρτησία καί τήν ἀπόλυτη Ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ κι ἔτσι ἔγινε πρῶτος πολίτης τοῦ Παραδείσου.
Ἡ Ἐκκλησία μας σέ κάθε θεία Λειτουργία μᾶς προτρέπει νά ἐπαναλαμβάνουμε πολλές φορές τό «ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ», ὥστε νά συνειδητοποιοῦμε τήν ἀνάγκη τῆς ἐκζήτησης τοῦ θείου ἐλέους συνεχῶς στή ζωή μας, ἰδίως τώρα, τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί μέ ὅλα ὅσα τραγικά συμβαίνουν στόν κόσμο μας δυστυχῶς. Ἡ καθημερινή ἀναφορά μας στόν Χριστό μέσα ἀπό τήν προσευχή δέν εἶναι ἁπλῶς μιά τυπική ὑποχρέωση, ἀλλά τό δικαίωμα στήν ἀληθινή αἰώνια ζωή, ἀφοῦ ὁ Χριστός καί ο λόγος Του εἶναι ἡ Αἰώνια Ζωή (βλ. Ἰω. ιβ καί ιζ).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τήν μονολόγιστη εὐχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ» συνδυάζει ὅλα τά στοιχεῖα πού πρέπει νά ἔχει ἡ προσευχή ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί παραλλήλως εἶναι σύντομη καί εὔκολη στήν ἀπομνημόνευση. Δέν ἔχουμε λοιπόν δικαιολογία, ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο γιά προσευχή ἤ ὅτι δέν γνωρίζουμε κάποιες προσευχές. Αὐτή ἡ προσευχή μπορεῖ νά γίνεται ὁποιαδήποτε στιγμή καί ὥρα, εἴτε ἐργαζόμαστε, εἴτε ξεκουραζόμαστε, εἴτε περπατοῦμε, εἴτε ταξιδεύουμε. Ἀπό τό νά ἀπασχολοῦμε τόν νοῦ μας μέ διάφορα ἄλλα, ἐν πολλοῖς ἀνόητα καί ἐπιζήμια γιά τήν ψυχή μας, μποροῦμε ἐπαναλαμβάνουμε αὐτή τή σύντομη μέν, ἀλλά πανίσχυρη προσευχή, εἴτε μέ τήν βοήθεια τοῦ κοσμποσχοινιοῦ, πού δέν εἶναι φυλαχτό, ἀλλά ὄργανο καί μέσο προσευχῆς ἤ καί χωρίς αὐτό.
Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἑρμηνεύοντας τήν πράξη τοῦ Δαβίδ ὁ ὁποῖος διάλεξε πέντε λεῖες πέτρες γιά νά σκοτώσει τόν Γολιάθ, διδάσκει ὅτι αὐτές οἱ πέντε πέτρες συμβολικά προτυπώνουν τίς πέντε λέξεις τῆς προσευχῆς «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ», μέ τίς ὁποῖες ὁ πιστός κι ἐνσυνείδητος Χριστιανός πολεμᾶ και νικᾶ τόν νοητό Γολιάθ, δηλαδή τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του.
Ἀρκεῖ λοιπόν σέ ἐμᾶς μέ πίστη καί πόθο νά ἐπικαλούμαστε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας, ζητώντας τό ἔλεός Του γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ ὅπως ἐπισημαίνει κι ο Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Φιλιππησίους Ἐπιστολή του (βλ. β΄10-11): «στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κάθε γόνατο θά καμφεῖ, ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων ὄντων καί κάθε γλῶσσα θά ὁμολογήσει, ὅτι εἶναι Κύριος ὁ Ἰησοῦς Χριστός πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατέρα.» Ἀμήν.
