Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
Ἀνακοινώνεται ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος κατά τό διήμερο 5-6 Μαρτίου θά βρίσκεται στήν Ἰκαρία. Κατά τήν παραμονή του θά πραγματοποιήσει σειρά ποιμαντικῶν ἐπισκέψεων κατά τό ἀκόλουθο πρόγραμμα:
Τὴν Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 καί ὥρα 18:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίων ἐνδόξων μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης πόλεως Ἁγίου Κηρύκου, θὰ χοροστατήσει στήν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, ἐν συνεχεῖᾳ θά βραβεύσει τούς πρωτεύσαντες καὶ ἀριστεύσαντες μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου Ἁγίου Κηρύκου τοῦ σχολικοῦ ἔτους 2024–2025 καί θά ἐπιδόσει τά διοριστήρια τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Τὴν Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026 θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐπίσκεψη στὸ Γυμνάσιο μὲ Λυκειακὲς Τάξεις Ραχῶν, ὅπου θὰ γίνει ἡ ἀντίστοιχη βράβευση τῶν μαθητῶν γιὰ τὴν ἀριστεία τους.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, καί ὥρα 19:00΄ , στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Χαραλάμπους Εὐδήλου, θὰ τελεσθεῖ ἡ Ἀκολουθία τῆς Β΄ στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, χοροστατοῦντος τοῦ σεπτοῦ μας Ποιμενάρχου, θὰ ἀκολουθήσει ἡ βράβευση τῶν πρωτευσάντων καὶ ἀριστευσάντων μαθητῶν τῶν Γυμνασίων καὶ Λυκείων Ευδήλου καί ἡ ἐπίδοση διορηστηρίων τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων.
Καλούνται ἄπαντες νὰ τιμήσουν μὲ τὴν παρουσία τους.
Συντάχθηκε στις 03 Μαρτίου 2026 .
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν εἶναι προέκταση τῆς προηγούμενης Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀφορᾶ στή συνέχιση τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, μέ κέντρο τήν πολύτιμη προσφορά τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀρχικά ὡς Ἀσκητής καί Μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, διέπρεψε ὡς μεγάλος δογματικός διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στή διάσωση τῆς Ὀρθόδοξης Πνευματικότητας, ὅπως τήν βιώνει ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς καί ὅπως τήν συστηματοποίησε ὁ Ἡσυχασμός.
Τό κίνημα τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀναπτύχθηκε τόν 14ο αἰῶνα ὡς ἀπάντηση στή σχολαστική θεολογία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔφτασε στό σημεῖο νά ἑρμηνεύει τήν πίστη μόνο μέ τήν λογική. Αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά θεωρεῖ κτιστή τή χάρη τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς καί τή Θεία Λατρεία, ὡς συμβολική ἔκφραση καί ὄχι ὡς πραγματική ἕνωση μέ τόν Χριστό μέσα ἀπό τίς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, πού διαχέονται στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων στή διάρκεια τῆς τέλεσης τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἀνάμεσα στά ἄλλα ὁ Ἡσυχασμός ἔδωσε ἔμφαση στήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, καθιστώντας τήν νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με », ὡς τήν ἐγγυημένη καί ἀσφαλῆ ὁδό γιά τήν αἴσια ἔκβαση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί σωτηρίας.
Ἡ νοερά προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» δέν ἦταν κάτι καινούργιο στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ τυφλός τῆς Ἱεριχοῦς θεραπεύθηκε, λέγοντας στόν Χριστό «Ἰησοῦ Υἱέ Δαβίδ ἐλέησόν με». Ὁ τελώνης τῆς γνωστῆς παραβολῆς δικαιώθηκε λέγοντας κάτι παρόμοιο: «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» . Ὁ εὐγνώμων ληστής ἐπί τοῦ σταυροῦ του στό ἴδιο πνεῦμα ζήτησε τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: «Μνήσθητί μου Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου».
Ἡ ἀρχαία προσευχή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐνίσχυσε τούς μάρτυρες καί τήρησε ἀμείωτο τό ἠθικό καί τό φρόνημα τῶν Χριστιανῶν ἐμπεριέχεται στή φράση «Κύριε ποίησόν με οἷον θέλεις καί ὡς θέλεις, κἄν θέλω κἄν μη θέλω». Τοῦτο σημαίνει: Κύριε κάνε με ὅποιον θέλεις κι ὅπως θέλεις κι ἄν θέλω κι ἄν δέν θέλω. Μπορεῖ νά λείπει ἡ λέξη ἐλέησον, ἀλλά ὅλη ἡ συνεκφορά εἶναι ἡ ἑρμηνευτική προέκτασή της, καθώς ἀποτελεῖ τήν πλήρη παράδοση τοῦ ἀνθρώπου στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατά τό πολύ ἔλεός Του σώζει τόν ἄνθρωπο.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τόν 4ο αἰῶνα μέ τό παράδειγμά του καί τή διδασκαλία του ἐπισημαίνει «Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον» δηλαδή καλύτερα νά προσεύχεσαι στόν Θεό παρά νά ἀναπνέεις, θυμίζοντας μέ ἄλλα λόγια τήν ἐντολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στούς Θεσσαλονικεῖς (ε΄17) «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι».
Ἡ ἀξία τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἶναι ἀνυπολόγιστη καί ἡ ὠφέλειά της ἀδιαμφισβήτητη. Μέσα σέ πέντε μόνο λέξεις ἐμπεριέχεται ἡ δοξολογία, ἡ εὐχαριστία, ἡ ὁμολογία, ἡ ἱκεσία καί ἡ ἐξομολόγησή μας πρός τόν Κύριο.
Μέ τό «ΚΥΡΙΕ» δοξάζουμε τόν Χριστό ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό.
Μέ τό «ΙΗΣΟΥ» τόν εὐγνωμονοῦμε γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ Ἰησοῦς σημαίνει στά ἑβραϊκά Σωτῆρας.
Μέ τό «ΧΡΙΣΤΕ» ὁμολογοῦμε τήν θεία Ἐνανθρώπησή Του.
Μέ τό «ΕΛΕΗΣΟΝ» ἱκετεύουμε γιά τη χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου μας.
Μέ τό «ΜΕ» ὁμολογοῦμε τήν ἀνάγκη μας νά λάβωμε τό θεῖο ἔλεος γιά τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γι’ αὐτό καί συνήθως προσθέτουμε καί τό ἐπίθετο ἁμαρτωλός/ἁμαρτωλή, ὥστε μέσα ἀπό τήν προσευχή μας νά καταθέτουμε καί τήν ἐξομολόγησή μας, ὅπως ὁ προαναφερθείς εὐγνώμων Ληστής, ὁ ὁποῖος μέ τό «Μνήσθητί μου» ἀπό τήν μιά μεριά ἀναγνώρισε τήν ἁμαρτωλότητά του καί ἀπό τήν ἄλλη, τήν ἀναμαρτησία καί τήν ἀπόλυτη Ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ κι ἔτσι ἔγινε πρῶτος πολίτης τοῦ Παραδείσου.
Ἡ Ἐκκλησία μας σέ κάθε θεία Λειτουργία μᾶς προτρέπει νά ἐπαναλαμβάνουμε πολλές φορές τό «ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ», ὥστε νά συνειδητοποιοῦμε τήν ἀνάγκη τῆς ἐκζήτησης τοῦ θείου ἐλέους συνεχῶς στή ζωή μας, ἰδίως τώρα, τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί μέ ὅλα ὅσα τραγικά συμβαίνουν στόν κόσμο μας δυστυχῶς. Ἡ καθημερινή ἀναφορά μας στόν Χριστό μέσα ἀπό τήν προσευχή δέν εἶναι ἁπλῶς μιά τυπική ὑποχρέωση, ἀλλά τό δικαίωμα στήν ἀληθινή αἰώνια ζωή, ἀφοῦ ὁ Χριστός καί ο λόγος Του εἶναι ἡ Αἰώνια Ζωή (βλ. Ἰω. ιβ καί ιζ).
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τήν μονολόγιστη εὐχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ» συνδυάζει ὅλα τά στοιχεῖα πού πρέπει νά ἔχει ἡ προσευχή ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί παραλλήλως εἶναι σύντομη καί εὔκολη στήν ἀπομνημόνευση. Δέν ἔχουμε λοιπόν δικαιολογία, ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο γιά προσευχή ἤ ὅτι δέν γνωρίζουμε κάποιες προσευχές. Αὐτή ἡ προσευχή μπορεῖ νά γίνεται ὁποιαδήποτε στιγμή καί ὥρα, εἴτε ἐργαζόμαστε, εἴτε ξεκουραζόμαστε, εἴτε περπατοῦμε, εἴτε ταξιδεύουμε. Ἀπό τό νά ἀπασχολοῦμε τόν νοῦ μας μέ διάφορα ἄλλα, ἐν πολλοῖς ἀνόητα καί ἐπιζήμια γιά τήν ψυχή μας, μποροῦμε ἐπαναλαμβάνουμε αὐτή τή σύντομη μέν, ἀλλά πανίσχυρη προσευχή, εἴτε μέ τήν βοήθεια τοῦ κοσμποσχοινιοῦ, πού δέν εἶναι φυλαχτό, ἀλλά ὄργανο καί μέσο προσευχῆς ἤ καί χωρίς αὐτό.
Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἑρμηνεύοντας τήν πράξη τοῦ Δαβίδ ὁ ὁποῖος διάλεξε πέντε λεῖες πέτρες γιά νά σκοτώσει τόν Γολιάθ, διδάσκει ὅτι αὐτές οἱ πέντε πέτρες συμβολικά προτυπώνουν τίς πέντε λέξεις τῆς προσευχῆς «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ», μέ τίς ὁποῖες ὁ πιστός κι ἐνσυνείδητος Χριστιανός πολεμᾶ και νικᾶ τόν νοητό Γολιάθ, δηλαδή τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του.
Ἀρκεῖ λοιπόν σέ ἐμᾶς μέ πίστη καί πόθο νά ἐπικαλούμαστε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας, ζητώντας τό ἔλεός Του γιά τη σωτηρία μας, ἀφοῦ ὅπως ἐπισημαίνει κι ο Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Φιλιππησίους Ἐπιστολή του (βλ. β΄10-11): «στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κάθε γόνατο θά καμφεῖ, ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων ὄντων καί κάθε γλῶσσα θά ὁμολογήσει, ὅτι εἶναι Κύριος ὁ Ἰησοῦς Χριστός πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατέρα.» Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2026 .
Ἡ πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας «Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας» , διότι κατ’ αὐτήν τήν ἡμέρα ἑορτάζεται πανηγυρικά ἡ ἀναστύλωσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων στούς Ἱερούς Ναούς (843μ.Χ.), μετά ἀπό μιά μακρά περίοδο εἰκονομαχίας.
Διά τῆς παρούσης ἀνακοινώνονται οἱ λατρευτικές ἐκδηλώσεις τήν προσεχῆ Κυριακή 1η Μαρτίου 2026 , ὅπου τελοῦνται κατ’ ἔθος εἰς την πόλιν τοῦ Καρλοβάσου, εἰς τά ὁποίας καί θά προεξάρχῃ ὁ Σεβασμιώτατος Πομενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος .
Κυριακή τῆς Ὁρθοδοξίας 1 Μαρτίου 2026
7.00—10.30 π.μ. Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου ἔναντι Δημαρχείου Καρλοβάσου).
10.30 π.μ. Λιτάνευσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων ἀνά τήν πόλιν τοῦ Καρλοβάσου.
11.00π.μ. Δέησις εἰς τήν Πλατείαν Καρλοβάσου καί ἡ διατεταγμένη ἀνάγνωσις τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Αφ’ ἑσπέρας
18.30 μ.μ. Ἀρχιερατική Χοροστασία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Ὄρμου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου), κατά τήν Ἀκολουθία τοῦ Β΄ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ.
Συντάχθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026 .
«Ἔρχου καί ἴδε»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἀνάμεσα στά ἄλλα φανερώνεται ἕνα βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ ἐνσυνείδητου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, τό ὁποῖο ἐμπεριέχεται μέσα σέ δύο λέξεις «ἔρχου καί ἴδε», δηλαδή ἔλα καί δές .
Μέ αὐτές τίς δύο λέξεις ὁ Φίλιππος προσκάλεσε τόν Ναθαναήλ νά παρακάμψει τούς δισταγμούς του καί νά ἔρθει ὁ ἴδιος προσωπικά νά γνωρίσει τόν Χριστό, ὥστε νά ἀντιληφθεῖ, πῶς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής καί νά συγκροτήσει πλέον τήν προσωπική του σχέση μέ τόν Κύριο.
Ἡ προσωπική βιωματική ἐμπειρία εἶναι τό βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἡ ζωή μας δέν περιορίζεται σέ θεωρίες, οὔτε ἀποτελεῖ τήν ἀκολουθία κάποιων παραδόσεων ἤ τυπικῶν διατάξεων φολκλορικοῦ χαρακτῆρα. Ἡ ζωή μας καλεῖται νά γίνει ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ζωή ἡ ὁποία θά διακρίνεται ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Χριστοῦ, θά ἐπιτελεῖται σύμφωνα μέ τά ὅσα διδάσκει ὁ Χριστός καί θά φανερώνεται ὡς συνέχεια τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς τόν λόγο ὑπερβαίνει τη θεωρία καί φθάνει στήν πράξη. Ὅμως σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας ἡ ζωή αὐτή γιά νά ἐπιτεχθεῖ καί νά ἀναδειχθεῖ σέ βιωματική ἐμπειρία χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἡ πραγματική ἕνωση μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία, ὅπως ἀκριβῶς τό ἐπισημαίνει ὁ Ἴδιος ο Κύριος στό 6ο κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, λέγοντας, πώς γιά νά ζήσει κάποιος πραγματικά καί αἰώνια πρέπει νά φάει τό σῶμα Του καί νά πιεῖ τό αἷμα Του. Ἐξάλλου στή διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Κύριος συνέστησε τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, γιά νά μᾶς κληροδοτήσει ἀκριβῶς αὐτήν τήν βιωματική ἐμπειρία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐγγυημένη ὁδός τῆς σωτηρίας μας.
Αὐτή ἡ βιωματική ἐμπειρία στή σχέση μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι ἁπλῶς τό ἀπαραίτητο χαρακτηριστικό τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου ἤ ἀκόμη καί πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ πιστός Χριστιανός γνωρίζει τόν Θεό του, Τόν βλέπει, Τόν ἀκούει, Τόν γεύεται, τρώει τό Σῶμα Του καί πίνει τό Αἷμα Του. Ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν Χριστό καί ὁ Χριστός μέσα στόν ἄνθρωπο. Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου ὅμως, ἀκόμη καί σέ πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες, ὁ «Θεός» περιορίζεται σέ μία θεωρητική γνώση, σέ μία σκέψη, σέ μία φαντασία, ἡ ὁποία ἐπ’ ὀὐδενί δέν μπορεῖ νά προσδώσει βιωματική ἐμπειρία. Μπορεῖ στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου νά ὑπάρχουν νηστεῖες, γονυκλισίες καί ἄλλα, μπορεῖ σέ διάφορες Χριστιανικές Ὁμολογίες νά ὑπάρχουν φιλανθρωπικές ἐκδηλώσεις καί συνάξεις κηρυγμάτων, ἀλλά οὔτε στις Θρησκεῖες, οὔτε στις Ὁμολογίες ὑπάρχει ἡ προσωπική σχέση μέ τόν Θεό, ὅπως προσφέρεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἕνωσή μας μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Κατανοοῦμε λοιπόν ὅτι τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό δέν τόν διαμορφώνει ἡ ἀκολουθία κάποιων τύπων καί κανόνων, ἀλλά ἡ ζωτικῆς σημασίας ἕνωσή του μέ τόν Χριστό. Ἡ ἀκολουθία τῶν διαφόρων τύπων καί τῶν κανόνων ἔρχεται γιά νά διαφυλάξει τήν ἑνότητα μέ τόν Χριστό καί νά ἐγγυηθεῖ τη σωτηρία μας καί ὄχι γιά νά τήν προξενήσει. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν σταυρική του θυσία καί τήν Ἀνάστασή Του μᾶς ἐλευθέρωσε μιά γιά πάντα ἀπό τό θάνατο καί χάρισε τήν αἰωνιότητα σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἀρκεῖ ἐμεῖς μέ τη ζωή μας νά ἀποδεχθοῦμε αὐτή τη δωρεά καί νά ἐργαζώμαστε γιά νά διατηρήσουμε τη θέση μας στόν Παράδεισο, ὅπου μᾶς ἐπέστρεψε ὁ Χριστός. Καί τοῦτο ἐπιτυγχάνεται ὅταν συνεχῶς προσερχώμαστε στή θεία Κοινωνία, ἔχοντας βεβαίως προετοιμαστεῖ μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγηση καί ζώντας σύμφωνα μέ τίς συμβουλές καί προτροπές τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἐπισφραγίζουμε τη σωτηρία μας. Ὁ πόθος γιά τόν Χριστό, μαρτυρεῖ τήν πίστη μας γιά Ἐκεῖνον καί παράλληλα φανερώνει ἄν Τόν ἀγαπᾶμε καί Τόν εὐγνωμονοῦμε.
Μέ ἄλλα λόγια δηλαδή, τό πιο σπουδαῖο πράγμα πού ἔχει νά κάνει ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος σέβεται τήν κλήση του καί πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυρτρωτή, εἶναι νά σταθεῖ μπροστά στήν Ὡραία Πύλη, γιά νά μεταλάβει τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον». Ἀμήν
Συντάχθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026 .
«Νηστεύω, ἐπειδή νηστεύει ἡ Ἐκκλησία μου!»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή τῆς Τυρινῆς μᾶς φέρνει στό κατώφλι τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας παρομοιάζει μέ ἕνα ὄμορφο θαλασσινό ταξίδι, τό ὁποῖο ξεκινᾶ ἀπό αὔριο, Καθαρά Δευτέρα ἕως καί τήν Παρασκευή πρό τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου.
Κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματά της, ἡ προσευχή, ἡ ἔντονη λατρευτική ζωή καί ἡ νηστεία. Σκοπός της ἡ πνευματική προετοιμασία μας, γιά νά προσκυνήσουμε τά ἄχραντα Πάθη καί τήν ζωοποιό Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Νά ἑορτάσουμε τό ἐτήσιο Πάσχα καί νά λάβουμε ἀφορμή νά ἑορτάζουμε τό Πάσχα καί κάθε Κυριακή τοῦ χρόνου.
Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ὅλους μας γιά 40 ἡμέρες νά μιμηθοῦμε τόν Θεάνθρωπο Κύριό μας, ὁ Ὁποῖος πρίν ξεκινήσει τήν ἐπί γῆς δημόσια δράση του γιά τή σωτηρία μας νήστευσε στήν ἔρημο 40 ἡμερονύκτια. Κατόπιν ἀντιμετώπισε τούς γνωστούς τρεῖς πειρασμούς τοῦ διαβόλου (Βλ. Ματθ. δ, 1-11), ὁ πρῶτος ἀπό τούς ὁποίους σχετίζεται μέ τήν τροφή. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὁ Ἀδάμ νικήθηκε ἀπό τόν πειρασμό τῆς τροφῆς καί ἔχασε τήν ὡραιότητα τοῦ Παραδείσου. Ὅμως ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Χριστός, ὡς ἀπόγονος καί ἀντιπρόσωπος τρόπον τινά, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, νίκησε τόν διάβολο καί θριάμβευσε ἐπί τοῦ πειρασμοῦ στόν ὁποῖον καταδέχθηκε νά ὑποβληθεῖ γιά νά μᾶς ἀποδείξει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἄμετρη συμπάθειά Του στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν πειρασμῶν καί ἀφ’ ἑτέρου τό ὅτι ὀ διάβολος δέν εἶναι ἀνίκητος.
Ὡς πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, λοιπόν κι ἐμεῖς, καθώς προετοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε τήν ἀπόλυτη νίκη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ ἐπί τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου, ἀποδυόμαστε μέ τή σειρά μας σέ ἕνα ἀνάλογο πνευματικό ἀγῶνα, μέ κύριο πρωταρχικό ἀγώνισμα, τήν νηστεία . Ἄλλωστε στή γλῶσσα μας ἡ λέξη Τεσσαρακοστή εἶναι σχεδόν συνώνυμη μέ τή λέξη νηστεία.
Δυστυχῶς ὅμως πολλοί, Ὀρθόδοξοι κατά τά ἄλλα Χριστιανοί, βάλλουν κατά τῆς νηστείας μέ ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα δείχνουν ἄγνοια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας καί παρότι παρουσιάζονται μέ τρόπο λογικοφανῆ, εἶναι λανθασμένα καί πνευματικῶς ἐπιζήμια.
Ἀκοῦμε γιά παράδειγμα νά λέγεται ἀπό κάποιους, πώς ὁ Χριστός δέν μίλησε γιά τήν νηστεία ἤ ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἀνθρώπινη ἐπινόηση ἄλλων ἐποχῶν, πού δέν συμβαδίζει μέ τήν σύγχρονη ἐπιστημονική πρόοδο καί κάποια ἄλλα.
Ἄς ἐπισημάνουμε λοιπόν ὅτι ἡ νηστεία ἀποτελεῖ τήν πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, γι’ αὐτό καί ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει , πώς ἡ νηστεία εἶναι συνομήλικη μέ τόν ἄνθρωπο. Οἱ Πρωτόπλαστοι εἶχαν δικαίωμα «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» τόν Παράδεισο μέ μία καί μόνη ἐντολή: νά μή γευθοῦν τόν καρπό τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Σέ ὁλόκληρη ἐπίσης τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, ὑπάρχουν σαφεῖς ἐντολές γιά τήν νηστεία καί μάλιστα γιά τόν ἐνδεδειγμένο τρόπο τῆς νηστείας, ὥστε νά ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπο καί νά συνοδεύει ἀπαραιτήτως τήν ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεό.
Ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὄχι μόνο δίδαξε τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἀλλά ἐπαλήθευσε πλήρως τόν κανόνα τῆς νηστείας καί μέ τό παράδειγμά Του, ἄν καί ὡς Θεός δέν εἶχε ἀνάγκη, ἀλλά ἀπό συγκατάβαση και μέ ἄκρα ταπείνωση γιά χάρη μας τέλεσε . Ἐκτός ὅμως τοῦ ὅτι ὁ Χριστός, ὡς ἄνθρωπος τηροῦσε τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἐπεσήμανε μέ τή διδασκαλία Του τήν ἀναγκαιότητα τῆς νηστείας καί ἀνέλυσε διεξοδικῶς τόν σωστό τρόπο διεξαγωγῆς της, ὅπως στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε. Ἀλλά καί σέ πολλές ἄλλες περιπτώσεις ἀναφέρει τήν νηστεία ὡς μιά ἀπαραίτητη προετοιμασία γιά τήν κοινωνία τῆς ψυχῆς μέ τόν Νυμφίο της, ὅπως ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς διασώζει στό 5ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.
Μιά ἀκόμη συνήθης ἔνσταση ὁρισμένων γιά τό θέμα τῆς νηστείας στηρίζεται στήν παρερμηνεία τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀπαντώντας στούς Φαρισαίους εἶπε, ὅτι δέν μολύνει τόν ἄνθρωπο αὐτό πού εἰσέρχεται ἀπό τό στόμα του, ἀλλά αὐτό πού ἐξέρχεται ἀπό αὐτό (βλ. Ματθ. ιε΄ 11 καί πρλ. Μαρκ. ζ΄ 15) ἤ ὅπως τό ἀκοῦμε συνήθως «τά ἐξερχόμενα βλάπτουν καί ὄχι τά εἰσερχόμενα».
Μόνο πού ἄν ἀνατρέξουμε στό συγκεκριμένο χωρίο, θά διαπιστώσουμε, πώς ὄντως ὁ Χριστός εἶπε αὐτόν τόν λόγο, ὄχι ὅμως γιά νά ἀναιρέσει τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἀλλά γιά νά καυτηριάσει τήν ὑποκρισία τῶν Φαρισαίων. Οἱ Φαρισαῖοι παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τό ὅτι οἱ Μαθητές ἔφαγαν χωρίς πρῶτα νά πλύνουν τά χέρια τους, ὅπως ὅριζε ἡ παράδοσή τους, ἄρχισαν νά τούς κατηγοροῦν, ὅτι δέν τηροῦν τόν νόμο καί διάφορα ἄλλα. Ὁ Κύριος λοιπόν, μέ αὐτόν τόν λόγο γιά τά εἰσερχόμενα καί τά ἐξερχόμενα, ἐπεσήμανε τήν ὑποκρισία τους καί ἀνέδειξε τήν πνευματική τους ἔνδεια. Ὅλο αὐτό ὅμως δέν ἔχει νά κάνει μέ ὑποτιθέμενη κατάργηση τῆς νηστείας, ἀντιθέτως μάλιστα! Διότι ὁ Χριστός μέ τόν λόγο αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει νά μήν προσέχουμε μόνο τί εἰσέρχεται στό στόμα μας, ἀλλά καί τί ἐξέρχεται ἀπ’ αὐτό. Νά μήν μένουμε στό ὑλικό μέρος τῆς νηστείας, ἀλλά νά προσέχουμε τί λέμε, τί σκεπτόμαστε, τί ἐπιθυμοῦμε, ὥστε ἡ νηστεία μας νά ἀφορᾶ καί στό σῶμα καί στήν ψυχή καί νά ἀποτελεῖ πνευματική θυσία στόν Θεό καί ὄχι να γίνεται δοξασμός τοῦ ἐγωϊσμοῦ καί τῆς ἐπιπολαιότητάς μας, ὅπως ἔκαναν οἱ Φαρισαῖοι.
Ἐπιστρατεύονται μάλιστα καί ἄλλα ἐπιχειρήματα ἄσχετα μέ τήν ὀρθόδοξη ζωή στήν πράξη ὅπως τό: «ἀσθενής καί ὁδοιπόρος ἁμαρτίαν οὔκ ἔχει» καί ἄλλες τέτοιες ἀδόκιμες σκέψεις, πού παρασιτοῦν στήν πνευματική μας ζωή, προσπαθώντας νά ἀναστείλουν τήν ὅποια, ἔστω καί μικρή, προσπάθεια νά ἀγωνιστοῦμε κατά τῶν παθῶν μέ τό εἰσαγωγικό ἀγώνισμα τῆς νηστείας. Ἐννοεῖται βέβαια πώς λόγῳ ἀσθενείας, γήρατος ἤ ἄλλης αἰτίας ἡ νηστεία οἰκονομεῖται ἤ καί ἀναστέλλεται ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας, εἶτε εἶναι Σαρακοστή, εἴτε Τετάρτη καί Παρασκευή ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικό βίωμα, ἁπτὴ ἀπόδειξη συμμετοχῆς στὸ Σῶμα Της καί ὄχι ἀτομική ἐπιλογή. Νηστεύουμε, ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία μας νηστεύει! Ἡ νηστεία εἶναι ὁ ἐγγυημένος δρόμος τόν ὁποῖον καθαγίασε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα τόν περπάτησαν ἀμέτρητοι Θεοφόροι Πατέρες καί Μητέρες, Ἅγιοι, Ὅσιοι καί Δίκαιοι, γνωστοί καί διάσημοι ἤ ἀφανεῖς καί ἄσημοι. Ὅλοι τους μᾶς ἄφησαν ὡς πολύτιμη πνευματική κληρονομιά, ἐν εἴδει θυσίας πνευματικῆς, τήν στέρηση τῆς τροφῆς καί τῆς ἐπιθυμίας, γιά τήν ἀγάπη καί τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιά τήν δική μας ἀγάπη. Ἄν ἀρχίσουμε τώρα λοιπόν νά ἐρωτοῦμε καί νά ἐξετάζουμε τό πώς καί τό τί τῆς νηστείας μετά ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια ἐγγυημένης πνευματικῆς καρποφορίας τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε δέν προσέχουμε οὔτε στά ἐξερχόμενα, γιά τά ὁποῖα κόπτονται κάποιοι πώς εἶναι τά σημαντικά καί ἀναδεικνυόμαστε μικρόψυχοι καί ὑποκριτές, γιατί ψάχνουμε τό λάθος στήν Ἐκκλησία καί ὄχι στόν ἑαυτό μας.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀξίζει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀληθής νηστεία δέν ἀφορᾶ μόνο στά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά προεκτείνεται καί στά ὅσα σκεπτόμαστε, λέμε, ἐπιθυμοῦμε καί πράττουμε.
Καθώς λοιπόν ἀνοίγεται μπροστά μας τό στάδιο τῶν ἀρετῶν ἄς ξεκινήσουμε ἀπό σήμερα την πνευματική νηστεία ὑψώνοντας τήν πνευματική ὀχύρωση τῆς Ἐκκλησίας, ἔναντι τοῦ ἀποκριάτικου ξεφαντώματος. Ἀνέκαθεν ὁ διάβολος ἀντιπροτείνει πάντα κάτι διαφορετικό ἀπό αὐτό πού προσφέρει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του. Καί εἶναι ἀλήθεια πὼς σήμερα πολλοί, λόγῳ ἀσθενοῦς πίστης, βρίσκονται μπροστά σὲ ἕνα δίλημμα. Ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἡ βοή καὶ ἡ πολυχρωμία τῆς Ἀποκριᾶς τοῦ κόσμου μέ τίς ἀπολαύσεις καί τίς παρελάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ σιωπὴ καὶ ἡ κατάνυξη τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή. Τώρα ἡ ψυχὴ μας καλεῖται νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὸν ἐξωτερικὸ θόρυβο τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ἀναζήτηση τῆς σωτηρίας.
Οἱ σημερινές ἀποκριάτικες ἐκδηλώσεις δὲν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε μιά παιδικὴ γιορτή. Σέ πολλά σημεῖα ἀπηχοῦν στή λατρεία τοῦ διαβόλου, τὸν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε ὅταν βαπτισθήκαμε, ἀλλὰ δυστυχῶς πολλές φορές συντασσόμαστε ξανά μαζί του μὲ τίς ἐπιλογές μας.
Ἂς νηστεύσουμε ἀπό σήμερα μέ πνευματική νηστεία. Ἄς κρατήσουμε τὰ παιδιὰ καὶ τὶς οἰκογένειές μας μακριὰ ἀπὸ πομπές τοῦ καρναβαλιοῦ. Ἄς προσευχηθοῦμε νὰ φωτίσει ὁ Θεὸς ὅσους ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἤ ἀδιαφορία πέφτουν σέ αὐτή τὴν παγίδα. Πολλοί Πατέρες, μέ κορυφαῖο τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη ἐπισημαίνουν, πώς ὅ,τι πρόκειται νά κερδίσουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τούς πνευματικούς ἀγῶνες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προλαβαίνει ὁ διάβολος καί τούς τό ἀφαιρεῖ μέ τό καρναβάλι.
Ἄς ἐπιλέξουμε λοιπόν ἐλεύθερα νά τηρήσουμε τήν νηστεία ὡς εὐκαιρία σωτηρίας σύμφωνα καί μέ τήν προτροπή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, πού ἐπισημαίνει ὅτι ἡ σωστή νηστεία εἶναι ὅταν ὁ Χριστιανός συνδυάζει τήν ἀποχή ἀπό τά φαγητά, μαζί μέ τήν ἀποχή ἀπό τόν θυμό, τήν κατάκριση, τό ψέμμα, τήν ἐγκράτεια στή γλῶσσα καί τόν χωρισμό ἀπό τίς πονηρές ἐπιθυμίες καί πράξεις.
Καλή κι εὐλογημένη ἡ ἐπί θύραις Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Καλόν Στάδιον! Ἀμήν.
(φωτογραφία αρχείου)
