Συντάχθηκε στις .
«Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι τό θεμέλιο τῆς ζωῆς μας»
Εἰσήλθαμε μέ τη χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ὅπου κυριαρχοῦν τὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νηστείας, πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας. Ἀκούσαμε μάλιστα τόν Ἀπόστολο Παῦλο νά μᾶς ὑπενθυμίζει, μέσα ἀπό τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του, τήν ἀνάγκη γιά αὐτά τά πνευματικά ἀγωνίσματα, ἀφοῦ καθημερινὰ μὲ τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς πράξεις μας, χτίζουμε τὸ πνευματικό μας οἰκοδόμημα. Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλογιστοῦμε, ποιό εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς ζωῆς μας καὶ μὲ τί ὑλικὰ χτίζουμε πάνω σὲ αὐτό.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει μὲ ἔμφαση ὅτι γιὰ τὸν εὐσεβῆ Χριστιανό, τὸ θεμέλιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ μοναδικὸ καὶ ἀμετακίνητο θεμέλιο καί ἡ δική μας εὐθύνη εἶναι νὰ ἐπιλέξουμε νὰ χτίσουμε τὴ ζωὴ μας πάνω Του, ἀγνοώντας τὰ σαθρὰ θεμέλια ποὺ μᾶς ἀντιπροτείνει ὁ κόσμος, ὅπως τὸ χρῆμα, ἡ κοινωνικὴ ἀναγνώριση, ἡ ἐφήμερη ἐξουσία καί ἄλλα, τά ὁποῖα μέν φαντάζουν ἑλκυστικά, ἀλλὰ στὶς καταιγίδες τῆς ζωῆς καταρρέουν, ἀφήνοντας πίσω ψυχὲς ταλαιπωρημένες καί ἐμπερίστατες.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χωρίζει τὰ «οἰκοδομικὰ» ὑλικὰ σὲ δύο κατηγορίες:
Στὰ ἄφθαρτα ὑλικά, δηλαδή τὸ χρυσάφι, τὸ ἀσήμι καὶ τοὺς πολύτιμους λίθους, πού ἀντιπροσωπεύουν ἔργα ποὺ γίνονται μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη πρός τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ὅπως ἡ προσευχή, ἡ ταπεινὴ βιοτή, ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ φιλανθρωπία.
Καί στὰ φθαρτά ὑλικά, ὅπως τὰ ξύλα, τὸ χορτάρι καὶ τὰ καλάμια, πού ἀντιπροσωπεύουν τὰ ἔργα τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς ἐπιπολαιότητας καὶ τῆς ἐπιδείξεως, τά ὁποῖα ἀποκτῶνται εὔκολα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμία ἀντοχή.
«Καθενὸς τὸ ἔργο», συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «θὰ γίνει φανερό... ἐπειδὴ μὲ φωτιὰ ἀποκαλύπτεται». Μὲ τὴ λέξη «φωτιά» προτυπώνεται ἡ τελικὴ Κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅπου ὁ Χριστὸς θὰ δοκιμάσει τὰ ἔργα μας. Ὅ,τι χτίστηκε μὲ ἐγωϊσμὸ θὰ γίνει στάχτη. Ὅ,τι ὅμως χτίστηκε μὲ ἀληθινὴ ἀγάπη, θὰ καθαριστεῖ καὶ θὰ λάμψει περισσότερο.
Ἐδῶ κρύβεται καὶ τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ! Ἀκόμη κι ἄν σπαταλήσαμε τὴ ζωή μας σὲ μάταια πράγματα χτίζοντας μὲ ξύλα καὶ χορτάρι, κατηγορία στὴν ὁποία δυστυχῶς ὑπαγόμαστε οἱ περισσότεροι, δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κράτησε τὸ σωστὸ Θεμέλιο, δηλαδή τὸν Χριστό μπορεῖ ἀκόμη θὰ σωθεῖ μέ τήν μετάνοια. Θὰ σωθεῖ ὅμως εἰσερχόμενος στὴν αἰωνιότητα «γυμνός», σὰν αὐτόν πού ἐπέζησε ἀπό τήν πυρκαγιά, ἐνῶ βλέπει ὅλο τὸ σπίτι του νὰ καταστρέφεται.
Αὐτοὶ οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δὲν λέγονται γιὰ νὰ μᾶς τρομάξουν, οὔτε γιὰ νὰ μᾶς βυθίσουν στὴν ἀπελπισία. Λέγονται γιὰ νὰ μᾶς ἀφυπνίσουν, νὰ μᾶς ἀποσπάσουν ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς καθημερινότητος καὶ νὰ μᾶς φέρουν σὲ μιὰ φιλότιμη πνευματικὴ ἐγρήγορση.
Ἡ Παναγία μας, τῆς ὁποίας τὴν πανσέβαστη Κοίμηση καί τήν Μετάσταση στούς Οὐρανούς προετοιμαζόμαστε νὰ ἑορτάσουμε, εἶναι τὸ κορυφαῖο, τὸ ἀξεπέραστο παράδειγμα ἀνθρώπου, ἀφοῦ οἰκοδόμησε τὴν ὕπαρξή Της ἀποκλειστικὰ μὲ «χρυσάφι, ἀσήμι καὶ πολύτιμους λίθους». Ὑπῆρξε ἡ ἔμψυχος Κιβωτός, ὁ ζωντανὸς Ναὸς τοῦ Θεοῦ, γιατὶ κάθε στιγμὴ τῆς ἐπιγείου ζωῆς Της «χτιζόταν» μὲ τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα, μὲ τὴν ἀνυπέρβλητη ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ τὴν ἀστραφτερή καθαρότητα τῆς παρθενικῆς Της καρδιᾶς.
Καὶ αὐτὲς τὶς ἴδιες ἡμέρες τῆς νηστείας καί τῆς προσευχῆς, ἡ τοπική μας Ἐκκλησία μᾶς ἐμπνέει σέ περαιτέρω πνευματικούς ἀγῶνες, προσφέροντας ἐπιπλέον πνευματικὰ στηρίγματα, καθὼς ἡ ἀκριτική μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει τὴ Σύναξη τῶν Σαμίων Ἁγίων.
Αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι τοῦ Νησιοῦ μας εἶναι οἱ δικοί μας πνευματικοὶ οἰκοδόμοι καὶ οἰκιστές. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ βάδισαν σταθερὰ στὰ ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, ἀποδεικνύοντας ἔμπρακτα, πῶς τὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα μεταμορφώνεται σὲ βίωμα.
Οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες, Ἑρμογένης, Λέων καὶ Ἡράκλειος, οἱ πρῶτοι ποιμένες τοῦ Νησιοῦ, ἔχτισαν μὲ τὸ ἀνεκτίμητο «χρυσάφι» τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας τό τοπικό ἐκκλησιαστικό πνευματικό οἰκοδόμημα. Μὲ τὴν ποιμαντική τους θυσία, τήν θερμή προσευχή καί τήν ἀνύστακτη προσοχή τους, κράτησαν τὸ λογικὸ ποίμνιο τῆς Σάμου, ἀλώβητο ἀπὸ τὶς κακοδοξίες.
Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Λατρινὸς ἔγινε ὁ «πολύτιμος λίθος» τῆς ἐρήμου. Μέσα στὴν ἀπόλυτη ἡσυχία, ἔχτισε τὸ πνευματικό του παλάτι μὲ τὴν ἀδιάλειπτη νοερὰ προσευχή, τὴν αὐστηρὴ ἄσκηση καὶ τὴν ἐγκράτεια, δείχνοντάς μας τὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς ἐγρήγορσης.
Οἱ τρεῖς στρατιωτικοὶ Μάρτυρες, Γρηγόριος, Θεόδωρος καὶ Λέων, μαζὶ μὲ τὸν ἐκ χώρας Σάμου καταγόμενο Ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, βρέθηκαν οἱ ἴδιοι μέσα στὸ φοβερὸ «καμίνι» τοῦ μαρτυρίου. Ὅμως, ἡ πίστη τους δὲν ἦταν εὔφλεκτη· δὲν ἔγιναν στάχτη, ἀλλὰ καθαρίστηκαν σὰν τὸ καθαρὸ χρυσάφι, προσφέροντας τὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα ὡς ὁμολογία ἀγάπης στὸν Χριστό.
Καὶ οἱ Ὅσιοι Κολλυβάδες Πατέρες, οἱ μεγάλοι αὐτοὶ διδάσκαλοι τῆς φιλοκαλικῆς ἀναγεννήσεως τοῦ 18ου αἰῶνα, μᾶς παρέδωσαν τὸ «ἀσήμι» τῆς λειτουργικῆς ἀκρίβειας, τῆς διαφυλάξεως τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, μέ ἀποκορύφωμα την τιμή τῆς Κυριακῆς,τήν νοερά κι ἀδιάλειπτη προσευχή καί τή συχνή μετοχή στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς.
Ὅλοι τους, ἀνεξαιρέτως, ἔθεσαν ὡς μοναδικὸ καὶ ἀμετακίνητο θεμέλιο τὸν Χριστό. Οἱ θλίψεις, οἱ διωγμοί, οἱ στερήσεις καὶ ὁ χρόνος δὲν κατέστρεψαν τὸ ἔργο τους, ἀλλὰ τοὺς κατέστησαν αἰώνια καὶ ζωντανὰ πρότυπα, γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ κατοικοῦμε σήμερα σὲ αὐτὰ τὰ εὐλογημένα χώματα.
Ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου, λοιπόν, δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ τυπικὴ ὑποχρέωση ἢ μιὰ ἐπιφανειακὴ ἀλλαγὴ στὶς διατροφικές μας συνήθειες. Εἶναι ἡ χρυσῆ, ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ φιλάνθρωπη Μητέρα Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἐλέγξουμε τὰ ὑλικὰ τῆς δικῆς μας πνευματικῆς οἰκοδομῆς. Ἔχουμε τήν εὐκαιρία μὲ τὰ ἀθάνατα ὑλικῆς τῆς ἀποχῆς ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς τροφές, τῆς ἐντονότερης προσευχῆς, τῆς εἰλικρινοῦς ἐξομολόγησης κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ Πνευματικοῦ Πατέρα καὶ ἀπαραιτήτως μέ τήν ἐλεημοσύνη, πού γίνεται μέ ἱλαρή, δηλαδή χαρούμενη διάθεση, μποροῦμε, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τῶν Σαμίων Ἁγίων, νὰ διατηρήσουμε ἀλώβητη κάι αἰώνια τήν πνευματική μας οἰκοδομὴ. Ἄς πετάξουμε μακριὰ τὰ «ξύλα, τὰ χορτάρια καὶ τὰ καλάμια» τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τῆς κακίας, τῆς φιλαργυρίας καὶ τῆς κατάκρισης τῶν ἄλλων, ἀξιοποιώντας σωστὰ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο πνευματικὸ στάδιο.
Ἔχοντας ὡς ἀκαταίσχυντη μεσίτρια τὴν Κυρία Θεοτόκο καὶ ὡς κραταιοὺς συμπαραστάτες καὶ πρεσβευτὲς ὅλους τοὺς Σαμίους Ἁγίους μας, ἂς στερεώσουμε τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῆς ψυχῆς μας πάνω στὸ ἀμετακίνητο Θεμέλιο, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Κι ἄς Τοῦ προσφέρουμε μιὰ οἰκοδομὴ λαμπερή, στολισμένη μὲ τὰ ἄφθαρτα ὑλικὰ τῆς ἀνυπόκριτης ἀγάπης, τῆς σταθερῆς ὁμολογίας καὶ τῆς εἰλικρινοῦς, βιωματικῆς μετανοίας. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
Ἡ Ἱ ερά Μη τρό πο λις Σά μου, Ἰ κα ρίας καί Κορ σεῶν, μέ ἰ δι αί τερη χαρά καί εὐχα ρί στηση, ἀ να κοι νώ νει στούς εὐ σε βεῖς Χρι στι α νούς, ὅτι τό Σάβ βατον 1ην καί τήν Κυ ρι α κήν 2αν Αὐγούστου 2026 θά ἑ ορ τά σω μεν τούς Σα μί ους Ἁ γί ους μας, ἐ πι τε λοῦν τες χρέος ἱ ε ρόν καί ἀ πο δί δον τες τήν ὀ φει λο μέ νην τι μήν καί εὐ γνω μο σύ νην πρός τούς ἁ γί ους Λέ οντα, Ἑρ μο γέ νην καί Ἡ ρά κλειον τούς Ἐ πι σκό πους Σά μου, τόν ἅ γιον Γε ώρ γιον τόν Νε ο μάρ τυρα, τόν ὅ σιον Παῦ λον τόν Λα τρι νόν, καί τούς ἁ γί ους στρα τι ω τι κούς καί ὁμολογητάς Γρη γό ριον, Λέ οντα καί Θε ό δω ρον.
Οἱ ἑ όρ τιες ἐκ δη λώ σεις θά λά βουν χώ ραν συμ φώ νως πρός τό ἀ κό λου θον πρό γραμμα :
Τό Σάβ βατον 1ην Αὐγούστου 2026 καί ὥρα 19.30΄μ.μ. εἰς τόν Ἱ ε ρόν Μη τρο πο λι τι κόν Ναόν Ἁ γίου Νι κο λάου Σά μου, θά τε λε σθῇ Μέγας Πα νη γυ ρι κός δισαρχιερατικός Ἑ σπε ρι νός, χο ρο στα τοῦν τος τοῦ πρός τοῦτο προσκληθέντος Σεβασμι ω τά του Μη τρο πο λί του Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου καί συγχοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐ σε βίου.
Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ θά ἀκολουθήσει ἡ λι τά νευ σις τῶν Ἱ ε ρῶν Λει ψά νων καί τῶν Ἱ ε ρῶν Εἰ κό νων τῶν Ἁ γίων, ἐπί τῆς πα ρα λιακῆς ὁδοῦ καί ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀρ το κλα σία καί τό θεῖον Κή ρυ γμα εἰς τήν Πλα τείαν Πυ θα γόρα.
Τήν Κυ ρι α κήν 2αν Αὐγούστου 2026 καί ὥρα 07.00΄- 10.30΄π.μ. εἰς τόν Ἱερόν Μη τρο πο λι τικόν Ναόν τοῦ Ἁ γίου Νι κο λάου Σά μου θά τε λε σθῇ ὁ Ἑόρθιος Ὄρθρος, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου, συναπτομένης τῆς Πα νη γυ ρικῆς δισαρ χι ε ρα τικῆς Θείας Λει τουρ γίας, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.κ. Προδρόμου καί συλλειτουργούντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου καί ἐν συνεχείᾳ τό Ἱερόν Μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων Ἀποδήμων Ἀδελφῶν ἡμῶν.
Ὡσαύτως την Κυριακήν 2αν Αὐγούστου 2026 καί ὣρα 20:00΄μ.μ., θά πραγματοποιηθεῖ ἑόρτια ἐκδήλωση “Νησιώτικο Πανηγύρι” πρός τιμήν τῶν Αποδήμων Σαμίων εἰς τήν Κεντρικήν Πλατείαν Πυθαγόρα μέ ζωντανή μουσική, ἀπό τούς ἀδελφούς Γιαμαίους.
Μετά τιμῆς προσκαλοῦμε ὅλους, εἰς τίς ὡς ἅνω ἑόρτιες ἐκδηλώσεις μας, εὐχόμενοι πλουσίαν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ ἑνί ἑκάστῳ μετά τῶν οἰκογενειῶν, ταῖς πρεσβείαις τῶν Σαμίων Ἁγίων οἱ ὁποίοι μέ τόν βίον καί τήν πολιτείαν τους ἁ γί α σαν τά χώ ματα τῆς ἀ κρι τι κῆς μας Νήσου και παραλλήλως να τιμήσωμε τούς ἐν τῇ ξένῃ διαβιούντας ἀποδήμους Σαμίους.
Εκτύπωση
Email
Συντάχθηκε στις .
«Τό εὐχαριστιακό ἦθος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς»
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός βρισκόταν στήν ἔρημο διδάσκοντας ἕνα πολυπληθές ἀκροατήριο. Ὅταν οἱ μαθητές Του, καθώς εἶχε πλέον περάσει ἡ ὥρα, Τόν παρακάλεσαν νά πεῖ στούς ἀνθρώπους νά ἀποχωρήσουν γιά νά προμηθευτοῦν τρόφιμα, ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Δῶστε τους ἐσεῖς τροφή γιά νά φᾶνε». Ζήτησε, ἔτσι, τό ἐλάχιστο τῆς δικῆς τους προσφορᾶς: πέντε ἄρτους καί δύο ψάρια.
Ἐδῶ ὁ Χριστός δέν ἔκανε ἕνα θαῦμα ἀπό τό μηδέν, ἀπό τό ἀνύπαρκτο, ἀλλά προσέλαβε, ἁγίασε καί πολλαπλασίασε τήν ἀνθρώπινη προσφορά. Μέ αὐτόν τόν τρόπο, ὄχι μόνο ἔλυσε τό βιοτικό πρόβλημα τῆς διατροφῆς, ἀλλά διεύρυνε καί τούς πνευματικούς ὁρίζοντες τῶν Μαθητῶν καί τῶν ὑπολοίπων ἀνθρώπων. Τούς ὁδήγησε, μέσα ἀπό τόν ἁγιασμό καί τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἄρτων, νά μεταβοῦν στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Γι’ αὐτό, καθώς ἀκοῦμε τόν εὐαγελιστή Ματθαῖο νά περιγράφει λέγοντας:«ἀφοῦ ἔλαβε τοὺς ἄρτους… ἀφοῦ ἀνέβλεψε στὸν οὐρανὸ, εὐλόγησε καὶ κόβοντας ἔδωσε»,ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι τόσο τά λόγια ὅσο καί οἱ κινήσεις τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καθαρά λειτουργικές καί μᾶς θυμίζουν τόν Μυστικό Δεῖπνο, μέ τόν ὁποῖο συνέστησε τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Αὐτή ἡ πράξη συνιστᾶ τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε, καί μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ἐμεῖς προσφέρουμε τό κτιστό ἀγαθό, δηλαδή τό ψωμί καί τό κρασί καί ὁ Κύριος τό λαμβάνει καί μᾶς τό ἀντιπροσφέρει ὡς ἄκτιστο πλέον ἀγαθό, μέσα ἀπό τό Σῶμα καί τό Αἷμα τῆς θείας Κοινωνίας.
Ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων στήν ἔρημο δέν ἦταν μόνο μιά πράξη κοινωνικῆς πρόνοιας, ἀλλά ἡ πρόγευση τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως. Τά δώδεκα κοφίνια τῶν περισσευμάτων συμβολίζουν τήν ἀστείρευτη πληρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τρέφει πνευματικά ὁλόκληρο τόν κόσμο χωρίς ποτέ νά δαπανᾶται. Αὐτό τονίζεται καί σέ κάθε θεία Λειτουργία, καθώς ὅταν ὁ Ἱερουργός κόπτει τόν Ἅγιο Ἄρτο ἐκφωνεῖ: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων».
Ὁ Χριστός κάλυψε τήν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν ὑλική τροφή, στρέφοντας ὅμως τήν προσοχή του στήν τροφή πού μένει στόν αἰῶνα, δηλαδή τό σῶμα καί τό Αἷμα Του, τη θεία Κοινωνία τῶν ἀχράντων Μυστηρίων, σύμφωνα καί μέ τήν περιγραφή τοῦ ἴδιου θαύματος ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο στό 6ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου Του. Ἡ ὑλική τροφή εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ζεῖ, ὥστε νά γεύεται τήν οὐράνια τροφή καί νά προγεύεται ἀπό τώρα τήν Οὐράνια Βασιλεία.
Αὐτό ἀκριβῶς τό εὐχαριστιακό ἦθος ἐνσάρκωσε καί ἡ σήμερα τιμώμενη Ἁγία Μεγαλομάρτυς Παρασκευή. Ἦταν παιδί εὔπορων καί εὐσεβῶν γονέων. Τό ὄνομά της σημαίνει «Προετοιμασία» καί ἀπ’ ὅταν ἔμεινε ὀρφανή, χάρισε ὅλα τά πολλά ὑπάρχοντά της στούς φτωχούς καί τούς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, ζῶντας τήν ἐπίγεια ζωή της ὡς μιά διαρκῆ προετοιμασία γιά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ Ἁγία Παρασκευή δέν προσέφερε ἁπλῶς τήν ὑλική της περιουσία στους ἐνδεεῖς· προσέφερε τήν ἴδια της τήν ὕπαρξη ὡς «ἄρτον ζῶντα» στόν Χριστό. Αὐτή, ἄλλωστε, ἦταν ἡ σφοδρή ἐπιθυμία τῶν πρώτων Χριστιανῶν: νά γίνουν ἄρτος ζωντανός γιά τόν Κύριο. Αὐτό εὐχόταν ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος γιά τόν ἑαυτό του, ἔτσι ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία καί τόν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Ἦταν ἡ ἔκφραση τῆς ἰδανικῆς, τῆς τέλειας σχέσης μέ τόν Χριστό. Μέ τό μαρτύριό της ἀπέδειξε, ὅτι ἡ πίστη δέν εἶναι μιά θεωρητική ἰδεολογία, ἀλλά μιά βιωματική σχέση μέ τόν Χριστό, ὡς μετοχή στόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του. Ὅταν ρίχθηκε στό κοχλάζον λάδι, ἡ θεία χάρις μεταμόρφωσε τό μέσον τοῦ θανάτου σέ πηγή δροσισμοῦ, ὅπως παλαιότερα συνέβη στούς τρεῖς Παῖδες στό καμίνι τῆς Βαβυλώνας, φανερώνοντας ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος ὑπερβαίνει τή φθορά τῶν φυσικῶν νόμων.
Τό κορυφαῖο ἐπίσης θαῦμα τῆς ἰάσεως τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ διώκτη της, τοῦ αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου, φέρει βαθύ θεολογικό συμβολισμό. Ὁ Ἀντωνίνος, ἀμφιβάλλοντας ἄν τό λάδι ἦταν καυτό, ζήτησε ἀπό τήν Ἁγία νά τοῦ ρίξει λίγο ἐπάνω του, μέ ἀποτέλεσμα νά τυφλωθεῖ ἀμέσως. Ἡ τύφλωσή του ἦταν ἡ ἐξωτερική ἀποτύπωση τῆς πνευματικῆς του κατάστασης, τῆς ἀδυναμίας του, δηλαδή, νά ἀντιληφθεῖ τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μέ τήν Ἄκτιστη Χάρη Του προστατεύει τά παιδιά Του. Θεραπεύοντας τά σωματικά μάτια τοῦ διώκτη της, ἡ Ἁγία Παρασκευή λειτούργησε ὡς πνευματικός χειραγωγός, ἀνοίγοντας τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς του στήν ἀλήθεια τοῦ Ἑνός Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Πανηγυρίζοντας σήμερα τήν μνήμη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, καλούμαστε νά προσέξουμε τίς κοσμικές ἐκεῖνες συνήθειες πού συνεργοῦν στήν πνευματική μας τύφλωση καί συντελοῦν στό σκοτασμό τῆς ψυχῆς, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μπορούμε νά δοῦμε τόν Θεό παρόντα στήν καθημερινότητά μας. Ὅπως τότε οἱ μαθητές ἔβλεπαν μόνο τήν ἐρημιά καί τήν ἔλλειψη τῶν ἄρτων, πού δέν θά ἐπαρκοῦσαν γιά ὅλους, ἔτσι κι ἐμεῖς σήμερα, ἐπειδή στερούμαστε πνευματικῆς ὁράσεως, βλέπουμε λανθασμένα τη ζωή μας ὡς ἕνα ἀδιέξοδο πεδίο κρίσεων, φόβου καί μοναξιᾶς καί τό χειρότερο εἶναι ὅτι δυσπιστοῦμε καί δέν ἀφήνουμε περιθώρια στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
Ἡ λύση, ὅμως, δέν βρίσκεται στήν ἐγωιστική ἀπομόνωση, ἀλλά στήν ἀφιέρωσή μας στόν Χριστό. Ὅταν ἐμπιστευόμαστε τό «λίγο» τῆς ὕπαρξής μας στά χέρια Του, ἐκεῖνο καθίσταται ἱκανό νά χορτάσει τίς βαθύτερες ἀνάγκες μας.
Πάνω σέ κάθε Ἁγία Τράπεζα τελεῖται συνεχῶς τό ἴδιο μεγάλο θαῦμα, ὅπου ὁ Χριστός λαμβάνει τό ἐλάχιστο τῆς δικῆς μας προσφορᾶς, τόν ἄρτο καί τό κρασία, τά εὐλογεῖ καί μᾶς τά ἀντιπροσφέρει ὡς τό Σῶμα του και τό Αἷμα Του, τό φάρμακο τῆς Ἀθανασίας, δηλαδή τήν ἴδια τή Ζωή. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὀ Χρυσόστομος ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας λέγοντας: «Μάταια τελεῖται καθημερινά ἡ Θεία Λειτουργία ἄν δέν συμμετέχουμε κοινωνώντας.» Κι ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ συχνή Θεία Κοινωνία εἶναι τό ἰσχυρότερο ὅπλο μας κατά τῆς φθορᾶς.
Ὡστόσο, ἡ συχνή προσέλευση ἀπαιτεί καί τήν ἀνάλογη πνευματική προετοιμασία. Δέν προσερχόμαστε μέ ἀπερίσκεπτη ἐλαφρότητα, ἀλλά ἔχοντας καθαρή τη συνείδηση καί τήν καρδιά μας μέσῳ τοῦ καθαρτικοῦ λουτροῦ τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.
Ἂς παρακαλέσουμε, λοιπόν, τήν Ἁγία Παρασκευή νά πρεσβεύει ἀδιαλείπτως γιά ὅλους μας. Νά θεραπεύονται οἱ σωματικές μας ἀσθένειες, ἀλλά κυρίως νά καθαίρονται οἱ ὀφθαλμοί τῆς καρδιᾶς μας, ὥστε μέ καθαρή τη συνείδηση, μέ πόθο, φόβο Θεοῦ, πίστη καί ἀγάπη νά κοινωνοῦμε συχνά τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, γευόμενοι ἀπό τώρα τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν.
Εκτύπωση
Email
