ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Συντάχθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2026.

(φωτογραφία αρχείου)

Ἡ πρώτη Κυ­ρι­ακή τῶν Νη­στειῶν ὀ­νο­μά­ζε­ται ἀπό τήν Ἐκ­κλη­σία μας «Κυ­ρι­ακή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξίας», δι­ότι κατ’ αὐ­τήν τήν ἡ­μέρα ἑ­ορ­τά­ζε­ται πα­νη­γυ­ρικά ἡ ἀ­να­στύλω­σις τῶν Ἱ­ε­ρῶν Εἰ­κό­νων στούς Ἱ­ε­ρούς Να­ούς (843μ.Χ.), μετά ἀπό μιά μακρά περίοδο εἰκονομαχίας.

Διά τῆς παρούσης ἀνακοινώνονται οἱ λατρευτικές ἐκδηλώσεις τήν προσεχῆ Κυριακή 1^η  Μαρτίου 2026,  ὅπου τελοῦνται κατ’ ἔθος εἰς την πόλιν τοῦ Καρλοβάσου, εἰς τά ὁποίας καί θά προεξάρχῃ ὁ Σεβασμιώτατος Πομενάρχης μας κ.κ. Εὐσέβιος.

Κυ­ρι­ακή τῆς Ὁρθοδοξίας 1 Μαρτίου 2026

7.00—10.30 π.μ. Ὄρ­θρος καί Ἀρ­χι­ε­ρα­τική θεία Λει­τουρ­γία, ἱ­ε­ρουρ­γοῦν­τος τοῦ Σε­βα­σμι­ω­τά­του Ποι­με­νάρ­χου μας κ.κ. Εὐ­σε­βίου, στόν Ἱ­ερό Μη­τρο­πο­λι­τικό Ναό Κοι­μή­σεως Θε­ο­τό­κου Καρ­λο­βά­σου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου ἔναντι Δημαρχείου Καρλοβάσου).

10.30 π.μ. Λιτάνευσις τῶν Ἱ­ε­ρῶν Εἰ­κό­νων ἀνά τήν πό­λιν τοῦ Καρ­λο­βά­σου. 

11.00π.μ.  Δέ­η­σις  εἰς τήν Πλα­τείαν Καρ­λο­βά­σου καί ἡ διατεταγμένη ἀνά­γνω­σις τοῦ Συ­νο­δι­κοῦ τῆς Ὀρ­θο­δο­ξίας.

Αφ’ ἑσπέρας 

18.30 μ.μ. Ἀρχιερατική Χοροστασία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Ὄρμου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου), κατά τήν Ἀκολουθία τοῦ Β΄ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ.

Εκτύπωση Email

Κυριακή 1 Μαρτίου 2026 - † Τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰω. α΄ 44-52)

Συντάχθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.

«Ἔρχου καί ἴδε»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἀνάμεσα στά ἄλλα φανερώνεται ἕνα βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ ἐνσυνείδητου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, τό ὁποῖο ἐμπεριέχεται μέσα σέ δύο λέξεις «ἔρχου καί ἴδε», δηλαδή ἔλα καί δές.

Μέ αὐτές τίς δύο λέξεις ὁ Φίλιππος προσκάλεσε τόν Ναθαναήλ νά παρακάμψει τούς δισταγμούς του καί νά ἔρθει ὁ ἴδιος προσωπικά νά γνωρίσει τόν Χριστό, ὥστε νά ἀντιληφθεῖ, πῶς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής καί νά συγκροτήσει πλέον τήν προσωπική του σχέση μέ τόν Κύριο.

Ἡ προσωπική βιωματική ἐμπειρία εἶναι τό βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἡ ζωή μας δέν περιορίζεται σέ θεωρίες, οὔτε ἀποτελεῖ τήν ἀκολουθία κάποιων παραδόσεων ἤ τυπικῶν διατάξεων φολκλορικοῦ χαρακτῆρα. Ἡ ζωή μας καλεῖται νά γίνει ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ζωή ἡ ὁποία θά διακρίνεται ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Χριστοῦ, θά ἐπιτελεῖται σύμφωνα μέ τά ὅσα διδάσκει ὁ Χριστός καί θά φανερώνεται ὡς συνέχεια τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς τόν λόγο ὑπερβαίνει τη θεωρία καί φθάνει στήν πράξη. Ὅμως σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας ἡ ζωή αὐτή γιά νά ἐπιτεχθεῖ καί νά ἀναδειχθεῖ σέ βιωματική ἐμπειρία χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἡ πραγματική ἕνωση  μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία, ὅπως ἀκριβῶς τό ἐπισημαίνει ὁ Ἴδιος ο Κύριος στό 6^ο κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, λέγοντας, πώς γιά νά ζήσει κάποιος πραγματικά καί αἰώνια πρέπει νά φάει τό σῶμα Του καί νά πιεῖ τό αἷμα Του. Ἐξάλλου στή διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Κύριος συνέστησε τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, γιά νά μᾶς κληροδοτήσει ἀκριβῶς αὐτήν τήν βιωματική ἐμπειρία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐγγυημένη ὁδός τῆς σωτηρίας μας.

Αὐτή ἡ βιωματική ἐμπειρία στή σχέση μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι ἁπλῶς τό ἀπαραίτητο χαρακτηριστικό τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου ἤ ἀκόμη καί πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ πιστός Χριστιανός γνωρίζει τόν Θεό του, Τόν βλέπει, Τόν ἀκούει, Τόν γεύεται, τρώει τό Σῶμα Του καί πίνει τό Αἷμα Του. Ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν Χριστό καί ὁ Χριστός μέσα στόν ἄνθρωπο. Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου ὅμως, ἀκόμη καί σέ πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες, ὁ «Θεός» περιορίζεται σέ μία θεωρητική γνώση, σέ μία σκέψη, σέ μία φαντασία, ἡ ὁποία ἐπ’ ὀὐδενί δέν μπορεῖ νά προσδώσει βιωματική ἐμπειρία. Μπορεῖ στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου νά ὑπάρχουν νηστεῖες, γονυκλισίες καί ἄλλα, μπορεῖ σέ διάφορες Χριστιανικές Ὁμολογίες νά ὑπάρχουν φιλανθρωπικές ἐκδηλώσεις καί συνάξεις κηρυγμάτων, ἀλλά οὔτε στις Θρησκεῖες, οὔτε στις Ὁμολογίες ὑπάρχει ἡ προσωπική σχέση μέ τόν Θεό, ὅπως προσφέρεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἕνωσή μας μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Κατανοοῦμε λοιπόν ὅτι τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό δέν τόν διαμορφώνει ἡ ἀκολουθία κάποιων τύπων καί κανόνων, ἀλλά ἡ ζωτικῆς σημασίας ἕνωσή του μέ τόν Χριστό. Ἡ ἀκολουθία τῶν διαφόρων τύπων καί τῶν κανόνων ἔρχεται γιά νά διαφυλάξει τήν ἑνότητα μέ τόν Χριστό καί νά ἐγγυηθεῖ τη σωτηρία μας καί ὄχι γιά νά τήν προξενήσει. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν σταυρική του θυσία καί τήν Ἀνάστασή Του μᾶς ἐλευθέρωσε μιά γιά πάντα ἀπό τό θάνατο καί χάρισε τήν αἰωνιότητα σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἀρκεῖ ἐμεῖς μέ τη ζωή μας νά ἀποδεχθοῦμε αὐτή τη δωρεά καί νά ἐργαζώμαστε γιά νά διατηρήσουμε τη θέση μας στόν Παράδεισο, ὅπου μᾶς ἐπέστρεψε ὁ Χριστός. Καί τοῦτο ἐπιτυγχάνεται ὅταν συνεχῶς προσερχώμαστε στή θεία Κοινωνία, ἔχοντας βεβαίως προετοιμαστεῖ μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγηση καί ζώντας σύμφωνα μέ τίς συμβουλές καί προτροπές τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἐπισφραγίζουμε τη σωτηρία μας. Ὁ πόθος γιά τόν Χριστό, μαρτυρεῖ τήν πίστη μας γιά Ἐκεῖνον καί παράλληλα φανερώνει ἄν Τόν ἀγαπᾶμε καί Τόν εὐγνωμονοῦμε.

Μέ ἄλλα λόγια δηλαδή, τό πιο σπουδαῖο πράγμα πού ἔχει νά κάνει ἕνας  Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος σέβεται τήν κλήση του καί πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυρτρωτή,  εἶναι νά σταθεῖ μπροστά στήν Ὡραία Πύλη, γιά νά μεταλάβει τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον». Ἀμήν

Εκτύπωση Email

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 - † Τῆς Τυρινῆς (Ματθ. ς΄ 14-21)

Συντάχθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.

«Νηστεύω, ἐπειδή νηστεύει ἡ Ἐκκλησία μου!»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ σημερινή Κυριακή τῆς Τυρινῆς μᾶς φέρνει στό κατώφλι τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας παρομοιάζει μέ ἕνα ὄμορφο θαλασσινό ταξίδι, τό ὁποῖο ξεκινᾶ ἀπό αὔριο, Καθαρά Δευτέρα ἕως καί τήν Παρασκευή πρό τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου.

Κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματά της, ἡ προσευχή, ἡ ἔντονη λατρευτική ζωή καί ἡ νηστεία. Σκοπός της ἡ πνευματική προετοιμασία μας, γιά νά προσκυνήσουμε τά ἄχραντα Πάθη καί τήν ζωοποιό Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Νά ἑορτάσουμε τό ἐτήσιο Πάσχα καί νά λάβουμε ἀφορμή νά ἑορτάζουμε τό Πάσχα καί κάθε Κυριακή τοῦ χρόνου.

Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ὅλους μας γιά 40 ἡμέρες νά μιμηθοῦμε τόν Θεάνθρωπο Κύριό μας, ὁ Ὁποῖος πρίν ξεκινήσει τήν ἐπί γῆς δημόσια δράση του γιά τή σωτηρία μας νήστευσε στήν ἔρημο 40 ἡμερονύκτια. Κατόπιν ἀντιμετώπισε τούς γνωστούς τρεῖς πειρασμούς τοῦ διαβόλου (Βλ. Ματθ. δ, 1-11), ὁ πρῶτος ἀπό τούς ὁποίους σχετίζεται μέ τήν τροφή. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὁ Ἀδάμ νικήθηκε ἀπό τόν πειρασμό τῆς τροφῆς καί ἔχασε τήν ὡραιότητα τοῦ Παραδείσου. Ὅμως ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Χριστός, ὡς ἀπόγονος καί ἀντιπρόσωπος τρόπον τινά, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, νίκησε τόν διάβολο καί θριάμβευσε ἐπί τοῦ πειρασμοῦ στόν ὁποῖον καταδέχθηκε νά ὑποβληθεῖ γιά νά μᾶς ἀποδείξει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἄμετρη συμπάθειά Του στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν πειρασμῶν καί ἀφ’ ἑτέρου τό ὅτι ὀ διάβολος δέν εἶναι ἀνίκητος.

Ὡς πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, λοιπόν κι ἐμεῖς, καθώς προετοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε τήν ἀπόλυτη νίκη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ ἐπί τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου, ἀποδυόμαστε μέ τή σειρά μας σέ ἕνα ἀνάλογο πνευματικό ἀγῶνα, μέ κύριο πρωταρχικό ἀγώνισμα, τήν νηστεία. Ἄλλωστε στή γλῶσσα μας ἡ λέξη Τεσσαρακοστή εἶναι σχεδόν συνώνυμη μέ τή λέξη νηστεία.

Δυστυχῶς ὅμως πολλοί, Ὀρθόδοξοι κατά τά ἄλλα Χριστιανοί, βάλλουν κατά τῆς νηστείας μέ ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα δείχνουν ἄγνοια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας καί παρότι παρουσιάζονται μέ τρόπο λογικοφανῆ, εἶναι λανθασμένα καί πνευματικῶς ἐπιζήμια.

Ἀκοῦμε γιά παράδειγμα νά λέγεται ἀπό κάποιους, πώς ὁ Χριστός δέν μίλησε γιά τήν νηστεία ἤ ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἀνθρώπινη ἐπινόηση ἄλλων ἐποχῶν, πού δέν συμβαδίζει μέ τήν σύγχρονη ἐπιστημονική πρόοδο καί κάποια ἄλλα.

Ἄς ἐπισημάνουμε λοιπόν ὅτι ἡ νηστεία ἀποτελεῖ τήν πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, γι’ αὐτό καί ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει, πώς ἡ νηστεία εἶναι συνομήλικη μέ τόν ἄνθρωπο. Οἱ Πρωτόπλαστοι εἶχαν δικαίωμα «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» τόν Παράδεισο μέ μία καί μόνη ἐντολή: νά μή γευθοῦν τόν καρπό τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Σέ ὁλόκληρη ἐπίσης τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, ὑπάρχουν σαφεῖς ἐντολές γιά τήν νηστεία καί μάλιστα γιά τόν ἐνδεδειγμένο τρόπο τῆς νηστείας, ὥστε νά ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπο καί νά συνοδεύει ἀπαραιτήτως τήν ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεό.

Ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὄχι μόνο δίδαξε τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἀλλά ἐπαλήθευσε πλήρως τόν κανόνα τῆς νηστείας καί μέ τό παράδειγμά Του, ἄν καί ὡς Θεός δέν εἶχε ἀνάγκη, ἀλλά ἀπό συγκατάβαση και μέ ἄκρα ταπείνωση γιά χάρη μας τέλεσε. Ἐκτός ὅμως τοῦ ὅτι ὁ Χριστός, ὡς ἄνθρωπος τηροῦσε τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἐπεσήμανε μέ τή διδασκαλία Του τήν ἀναγκαιότητα τῆς νηστείας καί ἀνέλυσε διεξοδικῶς τόν σωστό τρόπο διεξαγωγῆς της, ὅπως στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε. Ἀλλά καί σέ πολλές ἄλλες περιπτώσεις ἀναφέρει τήν νηστεία ὡς μιά ἀπαραίτητη προετοιμασία γιά τήν κοινωνία τῆς ψυχῆς μέ τόν Νυμφίο της, ὅπως ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς διασώζει στό 5^ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Μιά ἀκόμη συνήθης ἔνσταση ὁρισμένων γιά τό θέμα τῆς νηστείας στηρίζεται στήν παρερμηνεία τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀπαντώντας στούς Φαρισαίους εἶπε, ὅτι δέν μολύνει τόν ἄνθρωπο αὐτό πού εἰσέρχεται ἀπό τό στόμα του, ἀλλά αὐτό πού ἐξέρχεται ἀπό αὐτό (βλ. Ματθ. ιε΄ 11 καί πρλ. Μαρκ. ζ΄ 15) ἤ ὅπως τό ἀκοῦμε συνήθως «τά ἐξερχόμενα βλάπτουν καί ὄχι τά εἰσερχόμενα».

Μόνο πού ἄν ἀνατρέξουμε στό συγκεκριμένο χωρίο, θά διαπιστώσουμε, πώς ὄντως ὁ Χριστός εἶπε αὐτόν τόν λόγο, ὄχι ὅμως γιά νά ἀναιρέσει τόν θεσμό τῆς νηστείας, ἀλλά γιά νά καυτηριάσει τήν ὑποκρισία τῶν Φαρισαίων. Οἱ Φαρισαῖοι παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τό ὅτι οἱ Μαθητές ἔφαγαν χωρίς πρῶτα νά πλύνουν τά χέρια τους, ὅπως ὅριζε ἡ παράδοσή τους, ἄρχισαν νά τούς κατηγοροῦν, ὅτι δέν τηροῦν τόν νόμο καί διάφορα ἄλλα. Ὁ Κύριος λοιπόν, μέ αὐτόν τόν λόγο γιά τά εἰσερχόμενα καί τά ἐξερχόμενα, ἐπεσήμανε τήν ὑποκρισία τους καί ἀνέδειξε τήν πνευματική τους ἔνδεια. Ὅλο αὐτό ὅμως δέν ἔχει νά κάνει μέ ὑποτιθέμενη κατάργηση τῆς νηστείας, ἀντιθέτως μάλιστα! Διότι ὁ Χριστός μέ τόν λόγο αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει νά μήν προσέχουμε μόνο τί εἰσέρχεται στό στόμα μας, ἀλλά καί τί ἐξέρχεται ἀπ’ αὐτό. Νά μήν μένουμε στό ὑλικό μέρος τῆς νηστείας, ἀλλά νά προσέχουμε τί λέμε, τί σκεπτόμαστε, τί ἐπιθυμοῦμε, ὥστε ἡ νηστεία μας νά ἀφορᾶ καί στό σῶμα καί στήν ψυχή καί νά ἀποτελεῖ πνευματική θυσία στόν Θεό καί ὄχι να γίνεται δοξασμός τοῦ ἐγωϊσμοῦ καί τῆς ἐπιπολαιότητάς μας, ὅπως ἔκαναν οἱ Φαρισαῖοι.  

Ἐπιστρατεύονται μάλιστα καί ἄλλα ἐπιχειρήματα ἄσχετα μέ τήν ὀρθόδοξη ζωή στήν πράξη ὅπως τό: «ἀσθενής καί ὁδοιπόρος ἁμαρτίαν οὔκ ἔχει» καί ἄλλες τέτοιες ἀδόκιμες σκέψεις, πού παρασιτοῦν στήν πνευματική μας ζωή, προσπαθώντας νά ἀναστείλουν τήν ὅποια, ἔστω καί μικρή, προσπάθεια νά ἀγωνιστοῦμε κατά τῶν παθῶν μέ τό εἰσαγωγικό ἀγώνισμα τῆς νηστείας. Ἐννοεῖται βέβαια πώς λόγῳ ἀσθενείας, γήρατος ἤ ἄλλης αἰτίας ἡ νηστεία οἰκονομεῖται ἤ καί ἀναστέλλεται ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας, εἶτε εἶναι Σαρακοστή, εἴτε Τετάρτη καί Παρασκευή ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικό βίωμα, ἁπτὴ ἀπόδειξη συμμετοχῆς στὸ Σῶμα Της καί ὄχι ἀτομική ἐπιλογή. Νηστεύουμε, ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία μας νηστεύει! Ἡ νηστεία εἶναι ὁ ἐγγυημένος δρόμος τόν ὁποῖον καθαγίασε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα τόν περπάτησαν ἀμέτρητοι Θεοφόροι Πατέρες καί Μητέρες, Ἅγιοι, Ὅσιοι καί Δίκαιοι, γνωστοί καί διάσημοι ἤ ἀφανεῖς καί ἄσημοι. Ὅλοι τους μᾶς ἄφησαν ὡς πολύτιμη πνευματική κληρονομιά, ἐν εἴδει θυσίας πνευματικῆς, τήν στέρηση τῆς τροφῆς καί τῆς ἐπιθυμίας, γιά τήν ἀγάπη καί τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιά τήν δική μας ἀγάπη. Ἄν ἀρχίσουμε τώρα λοιπόν νά ἐρωτοῦμε καί νά ἐξετάζουμε τό πώς καί τό τί τῆς νηστείας μετά ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια ἐγγυημένης πνευματικῆς καρποφορίας τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε δέν προσέχουμε οὔτε στά ἐξερχόμενα, γιά τά ὁποῖα κόπτονται κάποιοι πώς εἶναι τά σημαντικά καί ἀναδεικνυόμαστε μικρόψυχοι καί ὑποκριτές, γιατί ψάχνουμε τό λάθος στήν Ἐκκλησία καί ὄχι στόν ἑαυτό μας.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀξίζει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀληθής νηστεία δέν ἀφορᾶ μόνο στά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά προεκτείνεται καί στά ὅσα σκεπτόμαστε, λέμε, ἐπιθυμοῦμε καί πράττουμε.

Καθώς λοιπόν ἀνοίγεται μπροστά μας τό στάδιο τῶν ἀρετῶν ἄς ξεκινήσουμε ἀπό σήμερα την πνευματική νηστεία ὑψώνοντας τήν πνευματική ὀχύρωση τῆς Ἐκκλησίας, ἔναντι τοῦ ἀποκριάτικου ξεφαντώματος. Ἀνέκαθεν ὁ διάβολος ἀντιπροτείνει πάντα κάτι διαφορετικό ἀπό αὐτό πού προσφέρει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του. Καί εἶναι ἀλήθεια πὼς σήμερα πολλοί, λόγῳ ἀσθενοῦς πίστης, βρίσκονται μπροστά σὲ ἕνα δίλημμα. Ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἡ βοή καὶ ἡ πολυχρωμία τῆς Ἀποκριᾶς τοῦ κόσμου μέ τίς ἀπολαύσεις καί τίς παρελάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ σιωπὴ καὶ ἡ κατάνυξη τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή. Τώρα ἡ ψυχὴ μας καλεῖται νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὸν ἐξωτερικὸ θόρυβο τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ἀναζήτηση τῆς σωτηρίας.

Οἱ σημερινές ἀποκριάτικες ἐκδηλώσεις δὲν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε μιά παιδικὴ γιορτή. Σέ πολλά σημεῖα ἀπηχοῦν στή λατρεία τοῦ διαβόλου, τὸν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε ὅταν βαπτισθήκαμε, ἀλλὰ δυστυχῶς πολλές φορές συντασσόμαστε ξανά μαζί του μὲ τίς ἐπιλογές μας.

Ἂς νηστεύσουμε ἀπό σήμερα μέ πνευματική νηστεία. Ἄς κρατήσουμε τὰ παιδιὰ καὶ τὶς οἰκογένειές μας μακριὰ ἀπὸ πομπές τοῦ καρναβαλιοῦ. Ἄς προσευχηθοῦμε νὰ φωτίσει ὁ Θεὸς ὅσους ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἤ ἀδιαφορία πέφτουν σέ αὐτή τὴν παγίδα. Πολλοί Πατέρες, μέ κορυφαῖο τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη ἐπισημαίνουν, πώς ὅ,τι πρόκειται νά κερδίσουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τούς πνευματικούς ἀγῶνες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προλαβαίνει ὁ διάβολος καί τούς τό ἀφαιρεῖ μέ τό καρναβάλι.

Ἄς ἐπιλέξουμε λοιπόν ἐλεύθερα νά τηρήσουμε τήν νηστεία ὡς εὐκαιρία σωτηρίας σύμφωνα καί μέ τήν προτροπή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, πού ἐπισημαίνει ὅτι ἡ σωστή νηστεία εἶναι ὅταν ὁ Χριστιανός συνδυάζει τήν ἀποχή ἀπό τά φαγητά, μαζί μέ τήν ἀποχή ἀπό τόν θυμό, τήν κατάκριση, τό ψέμμα, τήν ἐγκράτεια στή γλῶσσα καί τόν χωρισμό ἀπό τίς πονηρές ἐπιθυμίες καί πράξεις.

Καλή κι εὐλογημένη ἡ ἐπί θύραις Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Καλόν Στάδιον! Ἀμήν.

Εκτύπωση Email

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 - † Τῆς Ἀπόκρεω (Ματθαίου κε' 31-46.)

Συντάχθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2026.

«Εἴμαστε ἔτοιμοι για την Δευτέρα Παρουσία;»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ σημερινή Κυριακή, ὀνομάζεται Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω. Εἶναι ἡ Κυριακή κατά τήν ὁποία ἀποκρεύουμε, τρῶμε δηλ. γιά τελευταία φορά κρέας πρίν τό Πάσχα. Στὴ διάρκεια τῆς ἑβδομάδας ποὺ ἀκολουθεῖ μέ μιὰ περιορισμένη νηστεία ἀποχῆς κρέατος, ἡ Ἐκκλησία ἀρχίζει νὰ μᾶς «προσαρμόζει» σιγά-σιγά στὴ μεγάλη προσπάθεια ποὺ θὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ ἐμᾶς ἑπτὰ μέρες ἀργότερα, ὅταν θά ξεκινᾶ ἡ ἁγία καί μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡ σταδιακή ἀποχή ἀπό τίς τροφές σκοπό ἔχει νά μᾶς ὠθήσει στήν ἀποχή ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν πρόσκτηση τῶν ἀρετῶν.

Τήν ἴδια ἡμέρα μέσα ἀπό τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν Δευτέρα Παρουσία Του καί τήν Κρίση πού θά διενεργήσει. Ἡ βεβαιότητα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύεται μέ εὐχέρεια τόσο ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, ὅσο καί ἀπό τή ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, ὅπου βιώνεται ὄχι ὡς κάτι ἁπλῶς ἱστορικῶς ἀναμενόμενο, ἀλλά ὡς «γεγονός», πού ἔχει ἤδη γίνει, ὅπως καί ἡ πρώτη. Γι’ αὐτό καί σήμερα στό Συναξάριο ἀκούσαμε νά λέει ὅτι «μνείαν ποιούμεθα» δηλαδή θυμόμαστε τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ἐνῶ συνήθως θυμόμαστε κάτι πού ἔγινε στό παρελθόν, ἐντούτοις σήμερα βιώνουμε μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα τήν ἀνάμνηση τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Ἡ πρώτη παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἦταν ταπεινή καί ἦρθε γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος. Ἡ δεύτερη θά εἶναι ἔνδοξη καί θά ἔρθει γιά νά κρίνει τόν κόσμο. Μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στό σημερινό Εὐαγγέλιο. Τό ἀνήγγειλαν οἱ Προφῆτες στήν Παλαιά Διαθήκη, τό διαλάλησαν οἱ Ἄγγελοι κατά τήν θεία Ἀνάληψη, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι στά κηρύγματά τους. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τό ἐπισημαίνει, στούς Ἀθηναίους, ὅπως μαρτυρεῖται στο 17^ο κεφάλαιο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί στο 15^ο κεφάλαιο τῆς A΄ πρός τούς Κορινθίους, ὅπως καί στο 4ο κεφάλαιο τῆς Α΄πρός τούς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολῆς του. Ὅλοι ὁμιλοῦν γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν κοινή ἀνάσταση ὅλων κατά τήν Δευτέρα Παρουσία καί τήν καθολική κρίση, δόγματα τῆς πίστεώς μας, τά ὁποῖα καθιστοῦν την διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, «καινή διδαχή» (Βλ. Πραξ. ιζ, 19) δηλαδή πρωτοφανῆ καί πρωτότυπη, καθώς στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου δέν ὑπάρχουν πουθενά οὔτε προφητικές ἀναγγελίες, οὔτε γεγονότα πού τίς ἐκπληρώνουν, οὔτε φυσικά ελλοντικές καταστάσις πού βιώνονται ὡς ἤδη γεγενημένες, παρά μόνον στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί μάλιστα σέ συγκεκριμένες στιγμές τῆς θείας Λατρείας.

Σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας λοιπόν, ὁ Ἐξάψαλμος ἐπέχει συμβολικά θέση τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Ἀποτελεῖται ἀπό 6 ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, και προεικονίζει, ὅπως λέγεται, τόν χρόνο τής Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, κατά τη διάρκεια τῆς ὁποίας με φόβο και τρόμο θα ἀναμένουμε την τελική κρίση Του για ἐμᾶς. Γι’αὐτό ὅταν διαβάζεται στην ἀρχή τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου πρέπει να στεκόμαστε ὄρθιοι και σιωπηλοί, σέ στάση δεήσεως. Ἀμέσως μετά ἀκολουθεῖ τό «Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν» μέ τό ὁποῖο ὁμολογοῦμε τήν πρώτη ἐπί γῆς παρουσία τοῦ Κυρίου μας καί ἕπεται συναπτόμενο τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» μέ τό ὁποῖο ὁμολογοῦμε τήν ἀνέγκλητη βεβαιότητα τῆς Δευτέρας ἐπί γῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς και στο Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅταν λέμε: «…και πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας και νεκρούς…»

Ἄλλη μία ἐμπειρική διαπίστωση τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν Δευτέρα Παρουσία εἶναι, ὅταν στή διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Ἱερέας πρίν ἐκφωνήσει «Τά σά ἐκ τῶν σῶν...», λέει: «Ἔχοντας θυμηθεῖ λοιπόν αὐτῆς τῆς σωτήριας ἐντολῆς (ἐννοεῖ την ἐντολή τοῦ Χριστοῦ να τελοῦμε τη θεία Λειτουργία για να ἔχουμε τήν ἀνάμνησή του) καί ὅλων ὅσα ἔγιναν γιά χάρη μας, τά ὁποῖα εἶναι ὁ σταυρός, ὁ τάφος, ἡ τριήμερη ἀνάσταση, ἡ ἀνάληψη στούς οὐρανούς, ἡ καθέδρα στά δεξιά του Πατέρα, ἡ δεύτερη καί ἔνδοξη πάλι παρουσία...», θεωρώντας τήν Δευτέρα Παρουσία τόσο βέβαιη, σάν νά ἔχει ἤδη γίνει.

Κατά τήν Δευτέρα Παρουσία, ὅπως ὁμολογοῦμε καί στά δύο τελευταῖα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» θά ἀναστηθοῦν τά νεκρά σώματα τῶν κεκοιμημένων καί θά εἰσέλθουν σ’ αὐτά οἱ ζῶσες ψυχές τους, πού βρίσκονται σέ κατάσταση ἀναμονῆς καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θα σταθοῦμε μπροστά στόν Χριστό, γιά νά μᾶς κρίνει.

Ὁ Χριστός ὡς κριτήριο δέν θέτει κάτι δύσκολο ἤ ἀκατόρθωτο, ἀλλά κάτι ἁπλό καί ταπεινό, πού να μπορεῖ κάθε ἄνθρωπος νά κάνει, ὅπως ἡ διενέργεια ἔμπρακτης ἀγάπης στην καθημερινή ζωή, σέ συνέχεια μάλιστα τῆς δικῆς Του φιλανθρωπίας για τη σωτηρία μας. Δέν θά ζητήσει μεγάλα λόγια και θεωρίες, ἀλλά μικρά και καθημερινά πράγματα. Ὄχι ἰδιαίτερες θυσίες και θεαματικές πράξεις, ἀλλά τροφή για τόν νηστικό, ρούχο για τόν γυμνό, ἕνα ποτήρι νερό για τόν διψασμένο, μία συμπαράσταση στόν ἐμπερίστατο, μιά ἐπίσκεψη στόν ἄρρωστο ἤ τόν φυλακισμένο, ἕνα, συνελόντι εἰπεῖν, ἐνδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, πού θα ἔρχεται ὅμως ὡς ἀπόρροια τῆς πίστης και τῆς ἀγάπης μας προς Ἐκεῖνον καί ὄχι για ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ὅπως το συμφέρον, ἡ διαφήμιση κ.ἄ.

Ὁ Χριστός θα ἀξιοποιήσει τό ἐλάχιστο, που μπορεί να δώσει ο καθένας, ὥστε να ἐπιτευχθεῖ ἡ σωτηρία του, ἀλλά καί κανείς νά μήν ἔχει δικαιολογία! Τοῦτο σημαίνει ὅτι δεν θα σωθούν μόνον, ὅσοι δεν θα θελήσουν νά σωθοῦν. Ὅσοι παραμένουν ἀμετανόητοι. Ὅσοι ἀδιαφοροῦν γιά τίς εὐκαιρίες, νά ἀξιοποιήσουν γιά τήν αἰώνια ὠφέλειά τους τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀφειδῶς προσφέρεται μέσα ἀπό τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Ὑπάρχουν καί σήμερα πολλοί ἄνθρωποι, πού δυστυχῶς βρίσκουν συνεχῶς προφάσεις καί δικαιολογίες, γιά νά μήν προσευχηθοῦν, νά μήν ἐκκλησιασθοῦν, νά μήν λειτουργηθοῦν, νά μήν κάνουν φιλανθρωπία, νά μήν ἐξομολογηθοῦν, να μην νηστεύσουν, νά μήν κοινωνήσουν, στερώντας ἀπό τούς ἑαυτούς τους τήν σωτηρία. Αὐτοί και τώρα το ἴδιο λένε και τότε, κατά τήν Δευτέρα Παρουσία το ἴδιο θα πουν: «Κύριε, πότε σε εἴδαμε νά ἔχεις ἀνάγκη καί δέν σέ διακονήσαμε;».

Την ἴδια στιγμή βέβαια οἱ περισσότεροι δεν ἀπολείπουν ἀπό τίς κοσμικές ἐκδηλώσεις, ἰδίως τίς ἀποκριάτικες κατ’ αὐτήν την περίοδο, ἀδυνατώντας να κατανοήσουν την ἰδιότητά τους ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, με ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται!

Ἀλήθεια πῶς εἶναι δυνατόν να μοιράζεται ἔτσι ὁ ἄνθρωπος; Ἀπό την μιά να εἶναι βαπτισμένος Ὀρθόδοξος Χριστιανός και μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κι ἀπό την ἄλλη να ἀμαυρώνει την χάρη τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος και να ἐμποδίζει την ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Χρίσματος, συγχρωτιζόμενος με τον διάβολο, ἀφοῦ δική του ἔκφραση εἶναι οἱ καρναβαλικές ἐκδηλώσεις αὐτῶν τῶν ἡμερῶν! Και στις ὁποῖες ἐκδηλώσεις σημειωτέον, οἱ περισσότεροι συμμετέχοντες εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πού ὅμως εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἀπό ἀδιαφορία (και αὐτό εἶναι το χειρότερο) δεν καταλαβαίνουν την πνευματική ζημία, ἀφοῦ δεν θεωροῦν πρόβλημα στο να συμμετέχουν στην παρέλαση τοῦ καρνάβαλου τώρα και μετά ἀπό λίγο καιρό και στην λιτανεία τοῦ Ἐπιταφίου! Ὁ Χριστός ὅμως μᾶς διευκρινίζει με ἀπόλυτο τρόπο κι ἄς προσέξουμε τον λόγο Του: «Κανείς δεν μπορεῖ σέ δύο κυρίους να ὑπηρετεῖ ὡς δοῦλος. Γιατί ἤ τον ἕνα θα μισήσει και τον ἄλλο θα ἀγαπήσει, ἤ στον ἕνα θα προσκολληθεῖ και τον ἄλλον θα καταφρονήσει.» (βλ. Ματθ. στ΄24).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Τήν πρώτη Κυριακή τοῦ Τριωδίου ἡ Ἐκκλησία μᾶς μίλησε γιά τήν ταπεινή ἐκφορά τῆς ζωῆς, μέσα ἀπό τήν ταπεινή προσευχή τοῦ Τελώνου.

Τήν δεύτερη Κυριακή μᾶς ἔδειξε τήν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού περιμένει τήν ἐπιστροφή μας μέσα ἀπό τήν στάση τοῦ σπλαγχνικοῦ Πατέρα τῆς παραβολῆς τοῦ ἀσώτου.

Σήμερα ὅμως μᾶς θέτει ἐνωπιον τῶν εὐθυνῶν μας ἔναντι αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, ὅτι ἡ στιγμή τοῦ βιολογικοῦ μας θανάτου μας θα σημάνει για τον καθένα ἀπό ἐμᾶς και μια προσωπική, ἄς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, Δευτέρα Παρουσία, καθώς ὅπως θα εἴμαστε ὅταν ἀποθάνουμε, ἔτσι και θα κριθοῦμε ἀπό τον Δεσπότη Χριστό. Γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐπειδή δεν γνωρίζουμε την ὥρα τῆς ἐξόδου μας προς την αἰωνιότητα, ἄς εἴμαστε προσεκτικοί και προσηλωμένοι στη χριστιανική μας πίστη και ἀποστολή.

Ἡ σημερινή ἡμέρα φανερώνει, πώς οἱ Ἀπόκριες, ὅπως συνηθίζουμε νά καλοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες, δέν εἶναι εὐκαιρία γιά ξεφαντώματα καί χορούς, πού ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια, ἀλλά καιρός ἀπολογισμοῦ τῶν ἔργων μας, καιρός μετανοίας. Ὥστε ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα νά φύγουμε ἀπό αὐτήν τήν ἐφήμερη ἐπίγεια βιοτή, νά ἔχουμε ἔτοιμη τήν καλή ἀπολογία μας στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως προσευχόμενοι ἱκετεύουμε τόν Κύριο νά μᾶς χαρίσει σέ κάθε θεία Λειτουργία, ὥστε νά χαροῦμε τήν αἰωνιότητα μαζί Του! Ἀμήν.

Εκτύπωση Email

Κυριακή 25 Ἰανουαρίου 2026 – ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιθ΄1-10)

Συντάχθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2026.

«Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὁ κατ’ ἐπάγγελμα τελώνης Ζακχαῖος εἶναι τό κεντρικό πρόσωπο τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἐξωτερικά μπορεῖ νά ἦταν γεμάτος ἀπό ὑλικά ἀγαθά, τά ὁποῖα εἶχε ἀποκτήσει ἀπό τίς παράνομες δραστηριότητές του, ἐντούτοις ἐσωτερικά ἕνα κενό κατέκλυε τήν ὕπαρξή του. Γι’ αὐτό κι ὅταν ἔμαθε ὅτι θά περνοῦσε ἀπό τήν περιοχή του ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἔτρεξε κι ἐπειδή ἦταν κοντός, ἀνέβηκε πάνω σέ ἕνα δένδρο συκομουριᾶς, γιά νά Τόν δεῖ, ὅταν θά περνοῦσε, διότι ἐναγωνίως ποθοῦσε τή θεραπεία τῆς ψυχῆς του καί τήν πλήρωση τοῦ κενοῦ του.

Εἶχε προφανῶς ἀκούσει για τά θαυμαστά γεγονότα καί τίς ἰάσεις τίς ὁποῖες ὁ Κύριος ἐπιτελοῦσε κι ἐνδεχομένως γνώριζε καί τήν μεταστροφή τοῦ πρώην συναδέλφου του, τοῦ Ἀποστόλου κι Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου καί γι’ αὐτό ἤλπιζε στήν ἀνάστασή του πλέον ἀπό τήν θνησιμαία ἁμαρτία, μέ τήν ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως κι ἔγινε τελικά.

Το γεγονός, ὅτι ὁ Ζακχαῖος ἀνέβηκε πάνω στό δένδρο, τον κατέστησε κατά κάποιον τρόπο περιγέλωτα στους παρευρισκομένους. Μάλιστα λόγω τῆς ὑψηλῆς κοινωνικῆς του θέσης δεν θά ἔλειψαν και τά περιφρονητικά σχόλια ἐκ μέρους τοῦ κόσμου. Δέν τον ἐνδιέφερε ὅμως καθόλου. Διότι ἦταν τόσο σφοδρή ἡ ἐπιθυμία του να συναντήσει το Χριστό, ὥστε ἀδιαφοροῦσε γιά ὅλα τά ἄλλα.

Πόσα κοινά στοιχεῖα ἔχει ἀλήθεια, αὐτή ἡ εὐαγγελική διήγηση μέ τόν σήμερα ἑορταζόμενο Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο! Ὁ ἐναπομείνας εὐσεβής λαός τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πού δεινοπαθοῦσε ἀπό τούς αἱρετικούς, ἀναζητοῦσε ἐναγωνίως τη λύτρωση ἀναμένοντας τόν ἐρχομό τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, ὅπως ἀκριβῶς ἀναζητοῦσε τη λύτρωση ἀπό τόν Χριστό ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος! Κι ὅπως τότε περιγελοῦσαν τόν Ζακχαῖο οἱ ἄνθρωποι, πού ἀνέβηκε στό δένδρο γιά νά δεῖ τόν Χριστό, ἔτσι ἀκριβῶς περιγελοῦσαν καί οἱ αἱρετικοί τόν Ἅγιο Γρηγόριο, ὅταν ἔφτασε στήν Κωνσταντινούπολη. Κι ὅπως ὁ Ζακχαῖος ἀδιαφοροῦσε γιά τη γνώμη τῶν ἀνθρώπων, οὕτως ὥστε πέτυχε τόν στόχο του, λυτρώθηκε κι ἄρχισε νά ζεῖ ἀληθινά, ἐλεύθερος ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀδιαφορώντας γιά τούς προπυλακισμούς πού δεχόταν, ἐργάστηκε ὥστε ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ἀναστήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη καί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κατέστη ζῶσα καί ἐλεύθερη σέ πεῖσμα τῶν αἱρετικῶν, πού ταπεινώθηκαν ἐνώπιον τοῦ μεγάλου ἐκείνου ἀετοῦ τῆς Θεολογίας.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Αριανζό, κωμόπολη της Καππαδοκίας, από τον ἅγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Ναζιανζού (†1η Ιανουαρίου) και την ἁγία Νόννα (†5 Αυγούστου). Εἶχε δύο αδέλφια: τούς ἐπίσης Ἁγίους Καισάριο και Γοργονία.

Στη Ναζιανζό, διδάχθηκε τη στοιχειώδη εκπαίδευση, ενώ ἀργότερα συνέχισε στη Καισάρεια, ὅπου γνωρίστηκε με το συμμαθητή του Μ. Βασίλειο μέ τόν ὁποῖο ἔγιναν ἀχώριστοι σπουδάζοντας στήν Ἀθήνα, τήν Παλαιστίνη καί τήν Ἀλεξάνδρεια μέχρι τά 30 τους χρόνια. Ἀκολούθως ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἐπέλεξε ἀρχικῶς τήν ἀσκητική ζωή στόν Πόντο, ἀλλά γρήγορα καί χωρίς τη θέλησή του, ἀνέλαβε ἰσχυρές διοικητικές θέσεις στήν Ἐκκλησία. Ἀρχικῶς χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος καί στά 43 του χρόνια, παρά τήν ἐπίμονη ἄρνησή του, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Σασίμων ἀπό τόν Μέγα Βασίλειο, χωρίς ποτέ νά πάει ἐκεῖ, ἀλλά παραμένοντας βοηθός τοῦ Πατέρα του στήν Ναζιανζό.

Μετά ἀπό τήν ἀπέραντη θλίψη πού ἐπέφεραν στήν ψυχή του οἱ ἀλλεπάλληλοι θάνατοι ὅλων τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας του, ἡ Θεία Πρόνοια διά στόματος τοῦ ἰδίου τοῦ Αὐτοκράτορα Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, τόν ὁδήγησε στήν Κωνσταντινούπολη τό 378 μ.Χ., διότι κινδύνευε νά χαθῇ ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη, ἀπό τίς αἱρετικές διδασκαλίες τῶν Ἀρειανῶν ἀπό τη μιά μεριά, οἱ ὁποῖοι δέν πίστευαν τόν Χριστό ὡς Θεό, (ὅπως μέχρι σήμερα οἱ Χιλιαστές Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ) καί τῶν Πνευματομάχων ἀπό τήν ἄλλη, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν, ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν εἶναι Πρόσωπο, ἀλλά δύναμη κι ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, (ὅπως πολλοί αἱρετικοί μέχρι σήμερα).

Ἐπειδή οἱ αἱρετικοί εἶχαν καταλάβει ὅλους τούς Ναούς κι ὅσοι παρέμεναν Ὀρθόδοξοι δέν εἶχαν ποῦ νά ἐκκλησιαστοῦν, τότε Ἐκεῖνος μετέτρεψε τό σπίτι στό ὁποῖο τόν φιλοξενοῦσαν σέ Ναό, τόν ὁποῖο ὀνόμασε Ἁγία Ἀναστασία, γιά νά συμβολίσει τήν ἀνάσταση τῆς ὀρθόδοξης πίστης, πού ἔμελε νά συμβεῖ μετά ἀπό λίγο καιρό.

Στήν Ἁγία Ἀναστασία λειτουργοῦσε καί ὁμιλοῦσε καθημερινῶς.

Ἐκεῖ συγκεντρώνονταν ὅλο καί περισσότεροι κι ἀκούγοντας τά θεολογικά ἐπιχειρήματα μέ τά ὁποῖα διέλυε τίς αἱρετικές πλάνες, ἐγκατέλειπαν τήν αἵρεση καί ἐπέστρεφαν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὥστε γρήγορα κι οἱ ἱεροί Ναοί ἐπέστρεψαν στή δικαιοδοσία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Ἐκεῖ ἐκφώνησε καί τούς πέντε Θεολογικούς Λόγους, ἐξαιτίας τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σέ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης τοῦ ἀπέδωσε τόν τίτλο Θεολόγος, μετά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη. Ἡ Ἐκκλησία δέν τόν ἀποκαλεῖ Ναζιανζηνό, θέλοντας νά προβάλλει τήν ἀξεπέραστη θεολογική του ἐνάργεια καί ὄχι τόν τόπο καταγωγῆς του!

Μετά το σκληρό αὐτό ἀγῶνα κι ἀφοῦ ἐπέστεψε τό ποίμνιο ἐντός τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τό 381 μ.Χ. ὁπότε καί συκγλήθηκε ἡ Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς ὁποίας ἀναγνωρίσθηκε Πρόεδρος. Στήν ἐμπνευσμένη Προεδρεία του, συνεργούντων τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης (ἀδελφοῦ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου) καί τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου, ὀφείλουμε τή συμπλήρωση τῶν πέντε τελευταίων ἄρθρων τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (Πιστεύω): «Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον...καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.». Εἶναι ἀξιοθαύμαστος ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ὁμολογεῖται ὡς Θεός τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, καθώς μέ θεολογική εὐστροφία ἀποκαλεῖται Ἅγιον, Κύριον, Ζωοποιόν, ἐκπορευόμενο ἀπό τόν Πατέρα, συμπροσκυνούμενο καί συνδοξαζόμενο μαζί μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό, τό Ὁποῖο μίλησε μέσα ἀπό τούς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Δυστυχῶς ὅμως, ὅπως συμβαίνει συχνά, ὁ διάβολος μέσα ἀπό ἄδικες συκοφαντίες κατάφερε νά πληγώσει τόν Ἅγιο Γρηγόριο, ὁ ὁποῖος φανερά στενοχωρημένος κι ἀφοῦ πλέον εἶχε ὁλοκληρώσει τό ἔργο της ἡ Β΄Οἰκουμενική Σύνοδος καί ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ξαναγίνει Ὀρθόδοξη, δήλωσε τη παραίτησή του ἀπό τόν Πατριαρχικό θρόνο καί ἀποχώρησε ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, παρά τό ὅτι οἱ περισσότεροι συνΕπίσκοποί Του κι ὁ Μέγας Θεοδόσιος, ὁμοθυμαδόν τόν παρακαλοῦσαν νά παραμείνει. Περίφημος εἶναι ὁ Συντακτήριος λόγος, μὲ τὸν ὁποῖο, ὅταν παραιτήθηκε, ἀποχαιρέτησε τὴ Σύνοδο, τόν Αὐτοκράτορα καὶ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἀναχώρησε γιά τη γενέτειρά του, τήν πόλη τῆς Ἀριανζοῦ, ὅπου καί τελείωσε εἰρηνικά τη ζωή του τό 390 μ.Χ. Φεύγοντας τότε από τήν Κωνσταντινούπολη πέρασε ἀπό τήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, ὅπου ἐκφώνησε τόν μνημειώδη ἐπικήδειο λόγο στόν φίλο και ἀδελφό του Βασίλειο, ὀνομάζοντάς τον ΜΕΓΑ.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εἶναι ἕνας ἀπό τούς πλέον Μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος στήν πράξη δίδαξε τό σπανίζον Ὀρθόδοξο ἦθος καί τό ζηλευτό ἐκκλησιαστικό φρόνημα.

Κατετρόπωσε μέν τούς αἱρετικούς, χωρίς νά παύσει νά τούς ἀγαπᾶ καί νά ἱκετεύει γιά τήν ἐπιστροφή τους στήν Ἐκκλησία, στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καθώς ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Δέν θέλουμε νά νικήσουμε κανένα, ἀλλά νά ἀπολαύσουμε τήν ἐπιστροφή τῶν Ἀδελφῶν μας στήν Ἐκκλησία διότι σπαραζόμαστε ἀπό τόν χωρισμό τους.»

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διεφύλαξε καί στήν κυριολεξία διέσωσε μέ τή χαρη τοῦ Θεοῦ τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας στήν Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀδίκως ἀμφισβητήθηκε ἡ παρουσία του κι ἡ ἀπαράμιλλη προσφορά του, Ἐκεῖνος ὁ ἱερός Πατέρας καί μέγας Διδάσκαλος δέν διεκδίκησε τίποτε γιά τόν ἑαυτό του. Ἐκχώρησε τά δικαιώματά του μέ θυσιαστικό τρόπο γιά τήν εἰρήνευση τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων καί γιά ἐντιμότερη πνευματική ζωή. Μέ συμβολικό τρόπο παρομοίασε τήν ἀναχώρησή του μέ τήν ρίψη τοῦ προφήτη Ἰωνᾶ στή θάλασσα, ὥστε νά σταματήσει ἡ ταραχή, λέγοντας: «δέν εἶμαι ἐγώ καλύτερος ἀπό τόν Ἰωνᾶ. Ρίξτε με στή θάλασσα γιά νά ἔλθει ἡ εἰρήνη σέ ἐσᾶς», ἐκδηλώνοντας τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του, το ἀγωνιστικό του φρόνημά του καί τήν ἀκραία ταπείνωσή του, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τό, Ὁποῖον ἀποκαλοῦσε «ὁ ἐμός Χριστός» δηλαήὁ Χριστός μου!

Ἀδίκησε τόν ἑαυτό του γιά νά μήν ἀδικηθεῖ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, παρέχοντας μέγιστο δίδαγμα γιά ὅλους, Κληρικούς καί Λαϊκούς!

Γι’ αὐτό καί σέ ἕνα ἀπό τά πολλά ποιήματά του γράφει:

"Νά θεωρεῖς πανηγύρι αὐτή τή ζωή. Ἄν ἐμπορεύεσαι σωστά ἔχεις κέρδος.
Ἀμοιβή τῶν μικρῶν τά μεγάλα, τῶν αἰωνίων τά παροδικά, μά ἄν περάσουν δέν ἔχεις ἄλλη εὐκαιρία."

Ἄς μᾶς συνοδεύουν οἱ θεοπειθεῖς του πρός τόν Κύριον πρεσβεῖες καί εὐχές κι ἄς σκεφθοῦμε μιᾶς καί ξεκινᾶ τό Τρώδιο τήν ἄλλα Κυριακή, ἡ κατ’ ἐξοχήν κατανυκτική περίοδος τῆς Ἐκκλησίας μας ὅπου προσφέρεται γιά προσευχή καί μετάνοια, μήπως ἀξιοποιήσουμε κι ἐμεῖς τίς εὐκαιρίες, ὥστε μέ καλές πνευματικές συναλλαγές ἐπιτύχουμε τή σωτηρία μα, ὅπως κι ὁ πρώην τελώνης Ζακχαῖος. Ἀμήν. 

Εκτύπωση Email