Συντάχθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2025 .
Στὰ πλαίσια τῶν Συνάξεων Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως , ἡ Ἱερὰ Μητρόπολίς μας διοργανώνει ἐπίκαιρη Χριστουγεννιάτικη ὁμιλία μὲ θέμα:
«Οἱ προφητεῖες τῶν Χριστουγέννων» .
Ἡ ὁμιλία θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴ Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025 , καὶ Ὥρα 19.00΄ , στίς δύο πόλεις τῆς Σάμου, πρὸς διευκόλυνση τῶν πιστῶν:
Γιὰ τὴν Ἀνατολικὴ Σάμο : στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου .Γιὰ τὴν Δυτικὴ Σάμο : στὸ Πνευματικὸ Κέντρο Καρλοβάσου , ὅπου προσωρινῶς στεγάζεται ὁ Ἱερὸς Μητροπολιτικὸς Ναὸς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Καρλοβάσου (ἔναντι Δημαρχείου) .
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις προσκαλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ συμμετάσχουν στὴ Χριστουγεννιάτικη αὐτὴ σύναξη, ἡ ὁποία ἐντάσσεται στὸ πνευματικὸ προεόρτιο κλίμα τῶν Ἁγίων ἡμερῶν.
Συντάχθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2025 .
Ἀρχιερατικῶν Θείων Λειτουργιῶν, Χοροστασιῶν καί Παραστάσεων
τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Εὐσεβίου
κατά τήν περίοδο τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου
(20 Δεκεμβρίου 2025 - 6 Ἰανουαρίου 2026)
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025
Πρό Χριστοῦ Γεννήσεως
7.30-10.00π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Παλαιοῦ Καρλοβάσου.
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025
Πρό Χριστοῦ Γεννήσεως
07.30-10.30π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πυθαγορείου.
19.30μ.μ . Κεντρική Χριστουγεννιάτικη Ἐκδήλωση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας εἰς τό Ἐπικούρειο Πολιτιστικό Κέντρο πόλεως Σάμου.
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025
7.30-10.00π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τον Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Ειρήνης Ἄνω Βαθέος καί Ἐκκλησιασμός Μουσικοῦ Σχολείου Σάμου.
11.00π.μ . Χριστουγεννιάτικη Ἐκδήλωση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας εἰς τό Ἐπικούρειον Πολιτιστικόν Κέντρον πόλεως Σάμου γιά τούς Μαθητές Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαιδεύσεως.
7.30-10.00π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τον Ἱερόν Ναόν Μετ. τοῦ Σωτῆρος Πυθαγορείου καί Ἐκκλησιασμός Δημοτικοῦ Σχολείου καί Γυμνασίου Σχολείου Πυθαγορείου.
11.00π.μ . Χριστουγεννιάτικη Ἐκδήλωση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας εἰς τό Ἐπικούρειον Πολιτιστικόν Κέντρον πόλεως Σάμου γιά τούς Μαθητές Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαιδεύσεως.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2025
Παραμονή Χριστουγέννων.
18.00-20.00 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός τῶν Χριστουγέννων εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου.
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2025
Χριστούγεννα.
05.30-9.00π.μ. Πανηγυρικός Ὄρθρος τῶν Χριστουγέννων καί θεία Λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου.
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025
Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
07.30-10.30π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Καρλοβάσου (αἴθουσα Πνευματικοῦ Κέντρου ἔναντι Δημαρχείου).
12.00 Ἐπίσκεψις εἰς τό Ἐκκλησιαστικό Γηροκομεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας «Εὐγηρίας Πρόνοια».
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2025
Μετά Χριστοῦ Γέννησιν (Ἁγίου Στεφάνου).
07.30-10.30π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου.
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025
Μετά Χριστοῦ Γέννησιν.
07.30-10.30π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία ἐπί τῆ μνήμη τοῦ Ὁσίου Νήφωνος, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ὑπεραγίας Θεοτόκου Μαραθοκάμπου. Μονοκκλησία.
18.30μ.μ. Συνάντηση Φοιτητῶν - Φοιτητριῶν ἐν ὄψει τῶν Ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου ΛΑΦ ΣΑΜΟΥ
11.30π.μ. Συνάντηση μέ τά παιδιά τῶν Ἱερέων στήν Αἴθουσα τοῦ Θρόνου τοῦ Μητροπολιτικοῦ Μεγάρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ
Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025
Παραμονή Πρωτοχρονιᾶς.
18.00-20.00μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός τῆς ἑορτῆς τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἱερᾶς μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου. Θά εὐλογηθοῦν καί οἱ ἁγιοβασιλόπιττες τῶν πιστῶν .
Πρωτοχρονιά.
08.00-10.30π.μ. Πανηγυρικός Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου.
10.30π.μ. Δοξολογία ἐπί τῷ νέῳ ἔτει εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἅγίου Νικολάου πόλεως Σάμου.
11.30π.μ. Κοπή Ἁγιοβασιλόπιττας εἰς τήν Περιφερειακή Ἑνότητα Σάμου
12.00 Κοπή Ἁγιοβασιλόπιττας εἰς τό Δημαρχεῖον Δήμου Ἀνατολικῆς Σάμου
Παρασκευή 2 Ἰανουαρίου 2026
18.00μ.μ. Κοπή Ἁγιοβασιλόπιττας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας εἰς τόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου πόλεως Σάμου
ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Πρό τῶν Φώτων.
07.30-10.30π.μ. Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μεγάλης Παναγίας.
Δευτέρα 5 Ἰανουαρίου 2026
Παραμονή τῶν Θεοφανείων
07.00-10.30π.μ. Ἑσπερινός μετά τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ζωοδόχου Πηγῆς.
Ἅγια Θεοφάνεια.
07.00-10.15π.μ. Πανηγυρικός Ὄρθρος τῶν Θεοφανείων καί θεία Λειτουργία, τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Ἀντωνίου Ἄνω Βαθέος.
10.15-11.00π.μ. Ἀκολουθία Μεγάλου Ἁγιασμοῦ εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Ἀντωνίου Ἄνω Βαθέος.
11.00π.μ. Λιτάνευσις τιμίου Σταυροῦ πρός τόν Λιμένα Σάμου.
11.30π.μ. Τελετή Ἁγιασμοῦ τῶν Ὑδάτων στόν Λιμένα Σάμου.
18.30-20.00μ.μ. Πανηγυρικός Ἑσπερινός ἑορτῆς Συνάξεως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Γεννήσεως Χριστοῦ Παγώνδα.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Συντάχθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2025 .
Η Ιερά Μητρόπολις Σάμου και Ικαρίας , σας προσκαλεί στη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση που διοργανώνει, στο πλαίσιο της οποίας θα παρουσιαστεί η μουσικο-θεατρική παράσταση με τίτλο: «Το Χριστουγεννιάτικο δώρο».
Μέσα από τη συνάντηση της μουσικής, του λόγου και της σκηνικής δράσης, η παράσταση αναδεικνύει αξίες όπως η αγάπη, η συγχώρεση και η δύναμη της προσφοράς, φωτίζοντας την αξία της καλοσύνης ακόμη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Προσεγγίζει το πνεύμα των ημερών με απλότητα και ευαισθησία, υπενθυμίζοντας ότι η εσωτερική αλλαγή και η ανθρώπινη ζεστασιά αποτελούν το ουσιαστικό νόημα των Χριστουγέννων.
Την παρουσίαση αναλαμβάνει η Παιδική και Νεανική Χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεώς μας «ΕυΩΔΗα», με τη συμμετοχή παιδιών και νέων που, με ευαισθησία και αλήθεια, μεταφέρουν τα μηνύματα της παράστασης.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025 , στις 19:30 , στο Επικούρειο Πολιτιστικό Κέντρο Σάμου .
Συντάχθηκε στις 09 Δεκεμβρίου 2025 .
«Θεία Λειτουργία: τό μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ σημερινή Κυριακή ἀποκαλεῖται Κυριακή των Προπατόρων, διότι καθώς ἐγγίζουμε πρός τά Χριστούγεννα, ἐνθυμούμαστε ὅλους τούς κατά σάρκα προγόνους τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση Του βέβαια, ἀφοῦ ὡς ἄνθρωπος προέρχεται ἀπό τήν γενεά τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ.
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς περιγράφει, ὅτι ὁ Κύριος παρακαθόταν σέ ἕνα δεῖπνο καί μὲ τὴν αὐθεντία τῆς θείας Ἀγάπης δίδασκε τὸν οἰκοδεσπότη καὶ τοὺς παρισταμένους νὰ γεμίζουν τὸ τραπέζι τους μὲ φτωχοὺς καὶ ἀνήμπορους, οἱ ὁποῖοι ἀδυνατοῦν νὰ ἀνταποδώσουν τὴ χάρη, ὥστε αὐτή τή χάρη, νὰ τὴν ἐξοφλήσει ὁ Κύριος στὴ Βασιλεία Του. Τότε κάποιος συνδαιτημόνας ἐνθουσιασμένος φώναξε: «Μακάριος ὅποιος θά φάει ἄρτο στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Καί μέ αὐτή τήν ἀφορμή ξεκίνησε ὁ Κύριος νά ἀφηγεῖται τήν παραβολή, πού ἀκούσαμε σήμερα, παρομοιάζοντας τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μέ ἕνα γιορτινό τραπέζι, τονίζοντας μάλιστα, ὅτι ἄν καί σέ αὐτό τό τραπέζι προσκαλοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πολλοί ἀπό αὐτούς δυστυχῶς, προφασιζόμενοι διάφορες δικαιολογίες, ἀπορρίπτουν τήν πρόσκληση καί ἀπέχουν τοῦ Δείπνου, χάνοντας ἔτσι τήν εὐκαιρία νά ζοῦν ἀληθινά καί ὄχι ἁπλῶς νά ἐπιβιώνουν.
Προσφυῶς πίσω ἀπό τήν εἰκόνα τοῦ Μεγάλου Δείπνου ὁ Κύριος ἐξεικονίζει τήν Θεία Λειτουργία, ταυτίζοντάς την μέ τό Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πραγματώνεται ἤδη μέσα στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου μέ κεφαλή τόν Ἰησοῦ Χριστό «ἕν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμέν», ὄχι ὡς ἕνα ἀνώνυμο πλῆθος ἤ ἕνα ἀπρόσωπο ἀριθμητικό σύνολο, ἀλλά ὡς ἐλεύθερες ὑπάρξεις ὁ καθένας μέ τό χάρισμα, τό ὁποῖο τοῦ δόθηκε ἀπό τόν Θεό. Κάθε φορά πού συμμετέχουμε στή Θεία Λειτουργία στό «Κυριακό Δεῖπνο» , ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται, κοινωνώντας τά Ἄχραντα Μυστήρια γινόμαστε συνδαιτημόνες στό Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Διότι ἡ κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι ἕνα μεγάλο καί σπουδαῖο Δεῖπνο, ἕνα γιορτινό Τραπέζι, τό ὁποῖο στρώνεται ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο, τόν Βασιλέα τῶν Οὐρανῶν γιά ὅλους ἐμᾶς. Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ νά γίνουμε συνδαιτημόνες Του καί νά παρακαθίσουμε γύρω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ. Εἶναι ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος προσφέρει καί προσφέρεται, ἀφοῦ Ἐκεῖνος, μέσα ἀπό τούς Ἱερεῖς στρώνει τό Τραπέζι καί παρέχει ὡς τροφή τό σῶμα Του καί ὡς ποτό τό αἷμα Του, ὅπως ὁ Ἴδιος μᾶς διδάσκει στό 6ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου.
Ὅταν λοιπόν σημαίνει ἡ καμπάνα, δέν μᾶς καλεῖ ἁπλῶς νά ἐκκλησιαστοῦμε. Ὁ ἦχος τῆς καμπάνας εἶναι μιά πρόσκληση πρός ὅλους ἐμᾶς γιά νά παρευρεθοῦμε καί νά συμμετάσχουμε στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου μας.
Δυστυχῶς ὅμως, ὅπως τότε ἔτσι καί σήμερα, πολλοί ἄνθρωποι προφασιζόμενοι διάφορες εὐτελεῖς δικαιολογίες σάν κι αὐτές πού ἀκούσαμε νά ἀναφέρει ὁ Κύριος, ἀπορρίπτουν τήν πρόσκληση κι ἀπέχουν τοῦ Δείπνου. Οἱ ἀγροτικές ἤ οἰκοδομικες ἐργασίες, οἱ οἰκογενειακές ὑποχρεώσεις καί οἱ κάθε εἴδους ἀσχολίες, συμπεριλαμβανομένης μιᾶς κακῶς νοούμενης ξεκούρασης ἤ ψυχαγωγίας, γίνονται τά κρυσφήγετα τῆς ἀδιαφορίας ἤ τῆς πλάνης τῶν ἀνθρώπων, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀρνοῦνται τή συμμετοχή τους στό γιορινό Τραπέζι τῆς θείας Λειτουργίας.
Ἄλλοι ἔχουν νά μαζέψουν ἐλιές, ἄλλοι νά περιποιηθοῦν τά ἀμπέλια, ἄλλοι νά κόψουν ξύλα, ἄλλοι νά προετοιμάσουν τά χωράφια, ἄλλοι νά ἀσχοληθοῦν μέ ζῶα, ἀλλοι νά πᾶνε γιά κυνήγι ἤ γιά ψάρεμα, ἄλλοι νά ἀσχοληθοῦν μέ τό νοικοκυριό καί μέ δουλειές τοῦ σπιτιοῦ, ἄλλοι νά ταχτοποιήσουν διάφορες ὑποχρεώσεις, ἄλλοι νά πᾶνε ἐκδρομή ἤ πεζοπορία, στό βουνό ἤ τή θάλασσα, ἄλλοι αὐτό, ἄλλοι ἐκεῖνο, ἄλλοι τό ἄλλο, ἀρκεῖ νά μήν ἐκκλησιαστοῦν καί κυρίως νά μήν κοινωνήσουν. Δυστυχῶς!
Βέβαια ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται μέν στήν Ἐκκλησία, ἀφήνοντας, πρός τιμήν τους, κατά μέρος κάθε δικαιολογία, ἀλλά ἔρχονται μόνο γιά νά παρακολουθήσουν τή θεία Λειτουργία κι ὄχι νά συμμετάσχουν σέ αὐτήν, προφασιζόμενοι κυρίως τήν εὐλάβεια. Ὑποκρινόμενοι τούς περισσότερο εὐσεβεῖς, ἐπιχειροῦν θά ἔλεγε κανείς, νά προστατεύσουν τόν Χριστό ἀπό τήν ἀναξιότητά τους. Μά κανείς μας ποτέ δέν πρόκειται νά γίνει ποτέ ἄξιος γιά τόν Χριστό, ὅ,τι κι ἄν κάνουμε κι ὅποιος τό σκεφτεῖ αὐτό καί μόνο, τότε βλασφημεῖ. Ὅμως ὁ Χριστός μᾶς δέχεται καί ἑνώνεται μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ταπείνωση νά ἀναγνωρίσουμε τήν ἀναξιότητά μας, ἀλλά καί τήν ἀνάγκη νά Τόν κοινωνήσουμε. Ἡ σχεδόν καθημερινή προσέλευση στή θεία Κοινωνία ἦταν τό χαρακτηριστικό τῶν πιστῶν Χριστιανῶν στούς πρῶτους αἰῶνες, παρά τίς δυσκολίες καί τούς διωγμούς. Ὑπάρχουν και ἱεροί Κανόνες ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τήν συχνή συμμετοχή στήν θεία Εὐχαριστία, ἀφορίζοντας αὐτούς, πού δέν προσέρχονται χωρίς σοβαρό λόγο ἤ ὅσους παρευρίσκονται στή θεία Λειτουργία καί ἐνῶ μποροῦν, ἐντούτοις δέν μεταλαμβάνουν.
Στὴν ἐποχή μας ἡ ἀδιαφορία ἔχει ἀναχθῆ σὲ ἕναν ἀόρατο, ἀλλὰ πανίσχυρο πειρασμό. Δὲν λέμε ὅτι δὲν πιστεύουμε λέμε ὅτι «θὰ πιστεύσουμε ἀργότερα». Δὲν λέμε ὅτι δὲν ἔχουμε ἀνάγκη τὸν Θεό, λέμε ὅτι «δὲν προλαβαίνουμε». Δὲν λέμε ὅτι δὲν θέλουμε τὴν Ἐκκλησία λέμε ὅτι «δεν χωράει στὸ πρόγραμμά μας». Τὸ δαιμόνιο τῆς ἀδιαφορίας, τῆς ἀναβολῆς καὶ τῆς ἀμέλειας εἶναι ἴσως ὁ πιὸ ἄνετος δρόμος ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν Θεό.
Ὁ Θεὸς δὲν θέλει τὴν ἀδιαφορία μας. Θέλει τὴν καρδιά μας. Θέλει τὸ «Ναί» μας, ὅπως τὸ θέλει ἕνας πατέρας ἀπὸ τὸ παιδί του, ὅχι ἐπειδὴ τὸ ἔχει ἀνάγκη, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ἀγαπᾶ. Καὶ ὅταν ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε, ὁ Θεὸς δὲν σταματᾶ νὰ προσκαλεῖ. Βγαίνει στὶς πλατεῖες, στὰ στενὰ, στους δρόμους, στὶς γειτονιές τῆς ζωῆς μας, νὰ βρεῖ ὅποιον ἔχει ἔστω καὶ μισὴ διάθεση νὰ ἀπαντήσει. Ὁ Θεὸς μας ψάχνει μὲ ἕναν τρόπο ἀπίστευτα τρυφερό. Δὲν κλείνει τὴν πόρτα. Δὲν λέει «φτάνει πιά, ὡς ἐδῶ». Μᾶς περιμένει μὲ ἑπιμονή ποὺ μοιάζει σχεδὸν ἀσύλληπτη.
Στὸ Μεγάλο Δείπνο ποὺ ἔχει ἐτοιμάσει, ἡ θέση μας εἶναι ἐκεῖ. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη πρόσκληση, μεγαλύτερη τιμή, μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπό τό νά σταθεῖς μπροστά στήν Ὡαία Πύλη περιμένοντας μέ πόθο νά κοινωνήσεις τόν Χριστό.
Κι ἄν εἶναι ἀνάρμοστο καί προσβλητικό νά παρακαθίσεις προσκεκλημμένος σέ ἕνα τραπέζι καί νά μήν φᾶς τίποτε, ἄραγε πόσο μεγαλύτερη προσβολή διαπράττουμε, ὅταν προσκεκλημμένοι τοῦ Χριστοῦ ἐρχόμαστε, κι ἐνῶ μᾶς προσφέρει τήν οὐράνια Τροφή τοῦ ἀχράντου Του Σώματος καί τοῦ τιμίου Του Αἵματος, ἐμεῖς δέν καταδεχόμαστε τήν ὕψιστη αὐτή δωρεά καί φεύγουμε νηστικοί πνευματικῶς, παρά τό ὅτι παρακαθίσαμε στό πιό σπουδαῖο τραπέζι, πού μᾶς κάλεσαν ποτέ;
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία θέτει τήν παραβολή αὐτή λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα θέλοντας νά προετοιμάσει τήν ὅσο τό δυνατόν καλύτερη συμμετοχή μας στό ἑόρτιο πνευματικό τραπέζι τῆς Χριστουγεννιάτικης θείας Λειτουργίας, ἡ οποία εἶναι τό κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Χριστουγέννων. Αὐτό βέβαια δεν σημαίνει ὅτι θα κοινωνήσουμε μόνο τα Χριστούγεννα, ἀλλά ὅτι τά Χριστούγεννα ὀφείλουμε νά κοινωνήσουμε ἀπαραιτήτως. Οὔτε πάλι σημαίνει πώς θά ἔρθουμε ἀπροετοίμαστοι, ἀλλά θά ἐξομολογηθοῦμε καί θά νηστεύσουμε αὐτές τίς ἡμέρες, ὥστε νά εἶναι καθαρά τά ἐνδύματα τῆς ψυχῆς μας, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος σέ μιά παρόμοια παραβολή (βλ. Ματθ. κβ΄ 1-14).
Ἄς μήν ἀδιαφορήσουμε γιά τήν μεγάλη αὐτή τιμή τῆς πρόσκλησης τοῦ Χριστοῦ στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας Του. Ἄς σκεφτοῦμε πώς ἄν οἱ σήμερα τιμώμενοι Προπάτορες του Χριστοῦ μας ἀδιαφοροῦσαν, ἴσως καί νά μήν εἴχαμε Προπάτορες. Ὁ Ἀβραάμ δὲν θὰ ἔβγαινε ἀπὸ τὴ γῆ του. Ὁ Ἰσαάκ δὲν θὰ ἤθελε νὰ θυσιάσει τὸ θέλημά του. Ὁ Ἰακώβ δὲν θὰ ἀγωνιζόταν μὲ τὸν Ἄγγελο. Οἱ Προφῆτες δὲν θὰ ὑπέμεναν διωγμούς. Οἱ Δίκαιοι δὲν θὰ κρατοῦσαν ζωντανὴ τὴν ἐλπίδα τοῦ Μεσσία. Ἴσως θὰ ἔλεγαν: «Δὲν βαριέσαι… ἔχουμε δουλειές… ἔχουμε φροντίδες… ἔχουμε δικαιώματα… δὲν θὰ μας καθορίζει ὁ Θεός…». Οἱ Προπάτορες ἔγιναν Προπάτορες διότι ἔβαλαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπὸ τὸ δικό τους θέλημα. Διότι δὲν ζοῦσαν μὲ ἀδιαφορία, ἀλλὰ μὲ πόθο Θεοῦ. Δὲν ἔβλεπαν μόνο τὸ παρόν, ἀλλὰ τὸ μέλλον. Δὲν ἔλεγαν: «ἐγὼ θὰ ζήσω ὅπως θέλω», ἀλλὰ: «ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὅπως ἔταξε ὁ Θεός, ὅπως ὑποσχέθηκε ὁ Θεός». Ἄς σκεφθοῦμε μόνο ὅτι ἐκεῖνοι ζοῦσαν μέ τήν ἐλπίδα καί τήν ὑπόσχεση τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά σέ ἐμᾶς χαρίσθηκε νά ζοῦμε τήν ἐμπειρία τῆς ζῶσας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί τῆς θείας Κοινωνίας μαζί Του.
Ἄν ἐμεῖς, οἱ σημερινοί Χριστιανοί, θέλουμε νὰ λεγόμαστε τέκνα τῶν Προπατόρων, πρέπει νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας μὲ τὴν ἴδια προθυμία. Νὰ ἀφήσουμε τὴν ἀδιαφορία. Νὰ παλέψουμε τὸν δικαιωματισμό ποὺ κλειδώνει τὴν χάρη. Νὰ σταυρώσουμε λίγο τὸ θέλημα τοῦ ἐγώ. Νὰ ἀκούσουμε τὴν πρόσκληση: «Δεῦτε, ὅτι ἕτοιμά ἐστι πάντα». Καὶ τότε, ὅπως οἱ Προπάτορες ἔγιναν πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι κι ἐμεῖς θὰ γίνουμε πραγματικὰ μέτοχοι τῆς Βασιλείας Του, προσκεκλημένοι, ἀλλὰ καὶ παρόντες σὲ ἐκεῖνο τὸ Μέγα Δεῖπνο ποὺ δὲν τελειώνει ποτέ. Ἀμήν.
Συντάχθηκε στις 06 Νοεμβρίου 2025 .
«Ἄδειασαν τόν κόσμο καί γέμισαν με τόν Χριστό»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Μέ πολύ γλαφυρό τρόπο, ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς μᾶς περιέγραψε σήμερα, πώς δύο ἄνθρωποι, ἕνας ἄνδρας καί μία γυναῖκα, προσέγγισαν τόν Χριστό, ἀπονέμοντας τήν λογική τους λατρεία πρός Ἐκεῖνον καί ζητώντας παράλληλα τήν σωτήρια παρέμβασή Του στή ζωή τους.
Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Ἰάειρος, ὁ ὁποῖος ὡς Ἰουδαῖος καί ἀρχισυνάγωγος θά περιμέναμε νά ἐχθρεύεται τόν Χριστό, ὅπως ἔκαναν οἱ περισσότεροι. Ὁ πόνος ὅμως καί ἡ θλίψη, γιά τήν ἐνδεχόμενη ἀπώλεια τῆς μικρῆς του κόρης, τοῦ ἄνοιξε τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀναγνώρισε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ἁπλῶς τόν Ἰατρό τῆς κόρης του, ἀλλά τόν Μεσσία, τόν Σωτῆρα δηλαδή τῶν ἀνθρώπων καί προσέπεσε στά πόδια τοῦ Χριστοῦ καί τόν προσκύνησε, ἀποδίδοντας τήν λατρευτική προσκύνηση, ἡ ὁποία ἀπονέμεται μόνο στόν Θεό. Ὁ Κύριος δεν ἀρνήθηκε την προσκύνηση αὐτή, ἀλλά τήν ἀποδέχθηκε ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός καί ὅπως σέ ἄλλο σημεῖο διδάσκει θά πρέπει νά τιμᾶται ὅπως ὁ Θεός Πατέρας: «...γιά νά τιμοῦν ὅλοι τόν Υἱό, ὅπως τιμᾶνε τόν Πατέρα, ἐκεῖνος πού δέν τιμᾶ τόν Υἱό δέν τιμᾶ καί τόν Πατέρα» (βλ. Ἰω. ε΄23-24).
Γιά τόν ἴδιο λόγο δέν ἀρνήθηκε καί τήν θαρραλέα κίνηση τῆς αἱμορροούσας γυναῖκας, ἡ ὁποία εἶναι τό δεύτερο πρόσωπο, πού σήμερα προσέγγισε τόν Χριστό. Ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς θεότητας τοῦ Κυρίου, μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, ἄγγιξε μόνο τά ἐνδύματα τοῦ Χριστοῦ κι ἀμέσως θεραπεύθηκε. Καί ὅταν ὁ Χριστός τήν ἀνέδειξε μπροστά σέ ὅλους γιά τό θάρρος καί τήν πίστη της, τότε ἐκείνη προσέπεσε καί Τόν προσκύνημε μέ εὐγνωμοσύνη.
Μέ τήν πρόσπτωση στό ἔδαφος, τήν ἐδαφιαία μετάνοια, ὅπως ὀνομάζεται, ἀποδίδουμε λατρευτική προσκύνηση στόν Θεό καί καλό θά εἶναι, ὅταν προσκυνοῦμε τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, νά συνοδεύουμε τήν προσκύνησή μας μέ μετάνοια, ἀποδίδοντας στόν Κύριο τή λατρεία μας.
Ἔχουμε λοιπόν ἐνώπιόν μας δύο ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀναγνώρισαν τόν Χριστό ὡς Σωτῆρα καί Λυτρωτῆ καί Τόν προσκύνησαν, ἀπολαμβάνοντας τη δωρεάν τῆς Χάριτός Του, ἀφοῦ καί ἡ κόρη τοῦ Ἰαείρου ἀναστήθηκε καί ἡ αἱμοραγία τῆς γυναίκας σταμάτησε. Γιά νά συμβοῦν ὅμως αὐτά, τόσο ὁ ἀρχισυνάγωγος Ἰάειρος, ὅσο καί ἡ γυναῖκα, προέβησαν σέ μία κένωση, σέ ἔνα ἄδειασμα. Σέ συνέχεια τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. β΄7), δηλαδή δέν παρέμεινε μόνο Θεός, ἀλλά ἔγινε καί ἄνθρωπος, ἔτσι κι ἐκεῖνοι, ἄδειασαν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τήν κοινωνική τους θέση, παραμέρισαν τά μέχρι τότε «πιστεύω» τους, ἀκύρωσαν τίς ἰδεολογίες τους καί τις ὅποιες βιοθεωρίες τους, δέν σκέφτηκαν τί θά πεῖ ὁ κόσμος, κάτι πού γιά ἐμᾶς δυστυχῶς εἶναι τό πρῶτο κριτήριο στή ζωή μας καί μέ μία θαρραλέα ταπείνωση ἔφτασαν τόν Χριστό κι ἔλαβαν τό δῶρο τους ἀπό Ἐκεῖνον.
Σήμερα κατ’ ἀγαθή συγκυρία γιορτάζουν δύο Ἅγιοι, ἕνας ἄνδρας καί μία γυναῖκα, πού κι Ἐκεῖνοι μέ τόν τρόπο τους ἀπένειμαν στή διάρκεια τῆς ζωῆς τους τη λατρεία στόν Κύριο κι ἀφοῦ ἄδειασαν τούς ἑαυτούς τους καί βίωσαν τήν ταπείνωση σέ ὁριακά σημεῖα, ἔλαβαν ἀπό τόν Κύριο τό στεφάνι τῆς Ἁγιότητας, ὡς μάρτυρες τῆς συνειδήσεως, διότι διήγαγον τη ζωή τους ἀφήνοντας τούς ἑαυτούς τους πλήρως καί ἀπολύτως στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ παγκοσμίως γνωστός καί ἀγαπητός Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ ὁποῖος ἔζησε στα τέλη τοῦ 19ου καί στις ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνα. Ἀπό μικρός ἀφιερώθηκε στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του. Ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νά πέσει θῦμα συκοφαντικῆς δυσφήμισης, δυστυχῶς ἀπό μέρους κυρίως ἐκκλησιαστικῶν ἀνθρώπων. Ὑπέμεινε καρτερικά μέ ὑποδειγματική ταπείνωση καί γενναιότητα. Ἐκδιωκόμενος ἔφτασε στήν Ἀθήνα καί μετά ἀπό περιπέτειες κατέληξε στήν Αἴγινα. Ἐκεῖ συνέστησε τήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἡ ὁποία σήμερα ἔχει τό ὄνομά του, γιά νά στεγάσει τήν ἔνζηλη ἀσκητική βιοτή τῶν πνευματικῶν του θυγατέρων, βιώνοντας κι ἐκεῖ τή συκοφαντία καί τούς διωγμούς σέ ἀπίστευτα ταπεινωτικές ἐκφάνσεις. Σήκωσε ὅμως μέ γενναιότητα τόν σταυρό του, εὐγνωμονώντας τόν Κύριο καί κάνοντας πράξη αὐτό πού ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ο Ἀδελφόθεος λέει στήν ἐπιστολή του καί τό ὁποῖο γιά τούς περισσότερους ἀπό ἐμᾶς φαντάζει ὄχι ἁπλῶς ἀπευκτέο, ἀλλά καί ἀδύνατο: «Ὅλη τη χαρά νά θεωρήσετε πώς ἔχετε Ἀδελφοί, ὅταν περιπέσετε μέσα σέ ποικῖλες δοκιμασίες» (Καθ. Ἰακ. α΄2).
Στά πλαίσια αὐτά τῆς κενωσής του, τοῦ ἀδειάσματος τοῦ ἑαυτοῦ του γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀποποιήθηκε τῶν δικαιωμάτων του γιά νά μήν δοθῇ ἡ παραμικρή ἀφορμή νά σπιλωθῇ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως συνιστᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας: «τά πάντα ἀνεχόμαστε γιά νά μήν δημιουργήσουμε πρόβλημα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» (βλ. Α΄ Κορ. θ΄12), ἀφήνοντας παράλληλα τή ζωή του στή θεϊκή Πρόνοιά Του, χωρίς νά τόν ἐνδιαφέρει τί λέει ὁ κόσμος! Καί ὁ Κύριος, ὄχι μόνο τόν δικαίωσε, ἀλλά τόν ἀνέδειξε ὅσο λίγους.
Ἡ σήμερα ἑορταζόμενη γυναῖκα εἶναι ἡ Ὁσία Θεοκτίστη, γνωστή στήν Τοπική μας Ἐκκλησία, ἀλλά λιγότερο γνωστή στόν εὐρύτερο κόσμο. Ἔζησε τόν 10ο αἰῶνα Σύμφωνα μέ τό ἱερό Συναξάριό της ἀπό μικρή ἡλικία ἔμεινε ὀρφανή καί ἐξαιτίας τῆς μεγάλης της ἀγάπης στόν Χριστό, γρήγορα ἐγκατέλειψε τά ἐγκόσμια καί ἐνδύθηκε τό ἀγγελικό σχῆμα. Ἀναγκάσθηκε ὅμως μέ τή βία νά ἐγκαταλείψει τό Μοναστήρι της στήν Λέσβο, ἀφοῦ ἔπεσε θῦμα πειρατικῆς ἐπιδρομῆς, καθώς τήν ἐποχή ἐκείνη οἱ Πειρατές λυμαίνονταν τά Νησιά τοῦ Ἀρχιπελάγους. Τό πειρατικό πλοῖο, πού μετέφερε τούς αἰχμαλώτους, ταξίδευε μέ προορισμό τά σκλαβοπάζαρα τῆς Ἀνατολῆς, ὅπου θά κατέληγε καί ἡ Ὁσία Θεοκτίστη. Ὅταν ὅμως ἔφθασαν στήν Πάρο, ἡ Ὁσία Θεοκτίστη κατάφερε μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ νά διαφύγει τῆς προσοχῆς τῶν Πειρατῶν καί δραπετεύοντας ἔζησε τήν ὑπόλοιπη ζωή της ἀσκητικά μέσα στόν Παλαιοχριστιανικό Ναό τῆς Παναγίας τῆς Ἑκατονταπυλιανῆς Πάρου, ὅπου καί ἐνταφιάσθηκε ὅταν ἐκοιμήθη. Αἰῶνες μετά, συμπατριῶτες της ἀπό τήν Λέσβο ἀνεκόμισαν τά ἱερά της Λείψανα, τό μεγαλύτερο μέρος τῶν ὁποίων, κατά τρόπο θαυμαστό, βρίσκεται μέχρι σήμερα στήν Ἰκαρία, στήν ὁμώνυμη πλέον Ἱερά Μονή της, ὅπως ἡ ἴδια ἡ Ὁσία ἀπεκάλυψε σέ ἕνα ἅγιο Μοναχό τῆς ἐποχῆς ὀνόματι Ἰωάσαφ, ὡς ἐξῆς: "Εἰμί τήν τάξιν μοναχή, πατρίς μου ἐστίν ἡ Λέσβος, ἠσκήτευσα ἐν τῆ νήσῳ Πάρῳ χρόνους 35, μετά δέ ταῦτα ἀφικόμην ἐνταῦθα, ἵνα φρουρῶ καί σκέπω τήν Νῆσον ταύτην" .
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Τόσο ὁ ἀρχισυνάγωγος Ἰάειρος μέ τήν αἱμορροοῦσα γυναῖκα, ὅσο καί οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Ἅγιοί μας, Νεκτάριος καί Θεοκτίστη, ἀπένειμαν τήν λατρεία τους στό Κύριο μέ τήν πράξη τῆς ζωῆς τους. Δέν προσευχήθηκαν μόνο μέ λόγια, ἀλλά ἔγιναν οἱ Ἴδιοι προσευχή. Δέν ἀσκήθηκαν τυπικά καί ἄχρωμα, ἀλλά βίωσαν τίς συνέπειες τῆς ἀκολουθίας τοῦ Χριστοῦ και περπάτησαν τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό, ἡ ὁποία ὅμως ὁδηγεῖ στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Δέν προσέφεραν κερί καί θυμίαμα μόνο, ἀλλά ἔγιναν ἐκεῖνοι τό κερί, πού φώτιζε καί τό θυμίαμα πού εὐωδίαζε τό κόσμο γύρω τους. Δέν ἔμειναν στά λόγια, δέν παρασύρθηκαν ἀπό τίς θρησκευτικές συνήθειες, τά ἤθη καί τά ἔθιμα, δέν τούς ἐνδιέφερε τί θά πεῖ ὁ κόσμος, ἀλλά ἀντιθέτως τούς ἔνοιαζε τί λέει καί τί θέλει ὁ Θεός. Ἔτσι ἄδειασαν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τίς κοσμικές καί θρησκόληπτες ἀντιλήψεις καί γι’αὐτό ἦταν καί παραμένουν ζωηρά πρότυπα Ἁγιότητος γιά ὅλους μας. Καί τό πιό σημαντικό ἀπό ὅλα εἶναι ὅτι εἶχαν κοινωνία μέ τόν Χριστό. Ὁ Ἰάειρος καί ἡ αἱμοροοῦσα ἀκούμπησαν μόνο τόν Χριστό. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καί ἡ Ὁσία Θεοκτίστη κοινώνησαν τόν Χριστό. Ἄδειασαν τόν κόσμο ἀπό μέσα τους καί γέμισαν ἀπό τόν Χριστό.
Αὐτό πού λείπει σήμερα ἀπό τη ζωή μας εἶναι ὁ Χριστός. Στήν ἐποχή μας ἐπιλέγουμε τόν Χριστό ἄν μᾶς ἀρέσει. Δυστυχῶς κάποιες φορές Τόν θέλουμε, ἄς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση ὡς παραγέμισμα στή ζωή μας, χωρίς ὅμως θυσιαστική προοπτική γιά Ἐκεῖνον. Δηλαδή δέν ἀλλάζουμε τη συνήθειά μας, γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, δέν ἀνακόπτουμε τήν ἁμαρτία μας γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, δέν ἐπιδιώκουμε τήν μεταμόρφωσή μας, ὡς τήν πραγματική καί ζῶσα λογική λατρεία Του. Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά πᾶμε πρός Ἐκεῖνον, ἀλλά ἐμεῖς μάθαμε νά Τόν καλοῦμε ὅποτε τόν χρειαζόμαστε καί μέ τούς δικούς μας ὅρους. Γι’ αὐτό καί δέν ζοῦμε ἐν πολλοῖς τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά μιά θρησκευτική χλιαρότητα μέ ὅρους καί προϋποθέσεις, πού θέτει ἐν ἀμφιβόλῳ τη σωτηρία μας.
Ἄς παραδειγματισθοῦμε σήμερα ἀπό τόν Ἰάειρο καί τήν αἱμοροοῦσα γυναῖκα, τό Ἅγιο Νεκτάριο καί τήν Ὁσία Θεοκτίστη καί μέ τη βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ μας Πατέρα, ἄς ἐπιδιώξουμε τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς μας ἀπό τη γνώμη καί τη συνήθεια τοῦ κόσμου, ὥστε νά γεμίσουμε μέ τόν Χριστό, ἀφηνόμενοι μέ ἐμπιστοσύνη τη θεϊκή Του πρόνοια. Ἀμήν.
