Κυριακή 3 Αὐγούστου 2025 – (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)
«Ἡ ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἀκούσαμε στό σημερινό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τήν Α΄ πρός Κορινθίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅπου ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἐξαίρει την ἀξία τῆς ἑνότητας τῶν πιστῶν, μέ μοναδικό σημεῖο ἀναφορᾶς τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή οἱ παραλῆπτες τῆς ἐπιστολῆς βρίσκονταν ἀκόμη σέ νηπιακή πνευματική κατάσταση εἶχαν ἀποπροσανατολιστεῖ και ἀντί νά ἐπικεντρωθοῦν στή σχέση τους με τόν Χριστό, τήν κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, φιλονικοῦσαν μεταξύ τους ἔχοντας διαιρεθεῖ σέ διάφορες παρατάξεις και ἔτσι ὁ καθένας ἔλεγε «ἐγώ μέν εἰμί Παύλου, ἐγώ δε Ἀπολλώ, ἐγώ δε Κηφᾶ, ἐγώ δε Χριστοῦ» (Κορ. Α΄, α΄ 12). Καί ἔτσι με τόν τρόπο αὐτό εἶχαν δημιουργηθεῖ σχίσματα καί διχόνοιες στην τοπική Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου.
Μπροστά στόν παραλογισμό αὐτό ἐρωτᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος με ἀγωνία: «μεμέρισται ὁ Χριστός;» δηλαδή διαιρεῖται ὁ Χριστός; Και εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὄχι μόνο τότε, ἀλλά καί σήμερα πολλές φορές πέφτουμε στήν ἴδια παγίδα και ἀντί να προσκολληθοῦμε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ προτιμᾶμε νά προσκολλόμαστε σέ ἀνθρώπους. Εὐτυχῶς ὁ Ἀπόστολος Παύλος εἶχε τον θεῖο φωτισμό και ἐξ αὐτοῦ τήν πνευματική ὡριμότητα να ἀναγνωρίσει, ὅτι ἡ κατάσταση αὐτή εἶναι νοσηρή, ὥστε νά νουθετήσει τούς Κορινθίους να προσκολλῶνται μόνο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Δυστυχῶς ὅμως πολλοί ἄνθρωποι ὄχι μόνο δεν ἀποτρέπουν τούς ἀδελφούς τους ἀπό φαινόμενα προσωπολατρίας, ἀλλά μᾶλλον «τρέφονται» ἀπό τέτοιες καταστάσεις σχηματίζοντας μάλιστα γύρω τους καί «κύκλο» ὀπαδῶν χωρίς ὅμως να ἀφήνουν να φανεῖ στή σχέση αὐτή ὁ Χριστός, παρά μόνο ὁ ἑαυτός τους. Ἐκμεταλλευόμενοι τη διάθεση πολλῶν ἀνθρώπων να ἀναθέσουν σέ κάποιων ἄλλον την εὐθύνη τῆς πνευματικῆς τους ζωῆς, χάνουν τήν πολύτιμη ἐμπειρία τῆς σχέσης τους με τόν Χριστό. Ἔτσι ξεκίνησαν ἄλλωστε οἱ αἱρέσεις και τά σχίσματα στο Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἕνα πρόσωπο πιστεύει ὅτι ἡ δική του ἄποψη μετράει περισσότερο ἀπό αὐτό πού βιώνει ἡ Ἐκκλησία και προσπαθεῖ νά συμπαρασύρει και ἄλλους ἀνθρώπους στην ἀπώλεια μέ τίς «ἑτεροδιδασκαλίες» του, αὐτός εἶναι αἱρετικός. Εἶναι τόσο σκοτισμένη ἡ συνείδησή τους, ὥστε πολλές φορές εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά μετανοήσουν, καθώς στήν περίπτωση αὐτή θά καταρρεύσει ὅλος αὐτός ὁ ψεύτικος κόσμος πού δημιούργησαν βασισμένοι στήν πλάνη και τή διαίρεση.
Ὁ Χριστός ὅμως εἶναι «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός εἰς τούς αἰῶνας»(βλ. Ἑβρ. ιγ΄8). Ὅσα σχίσματα και ὅσες αἱρέσεις και ἄν προκύψουν, ἡ Ἐκκλησία ὡς Σώμα Χριστοῦ μένει «Ἁγία και ἄμωμος»(Ἐφ. ε΄27). Κάθε «μερισμός» τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἀπό ἀνθρώπους πού δεν ἔχουν ζήσει τήν μεταμορφωτική ἐμπειρία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ἐμπειρία ἡ ὁποία καταφάσκει στην ἑνότητα καί διώχνει κάθε διαίρεση. Ἡ διαίρεση εἶναι ἁμαρτία καί χαρακτηριστικό τῆς μεταπτωτικῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκόμα καί κατά τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, κατά τή διάρκεια τοῦ μελισμοῦ ὁ Ἱερουργός μελίζει, τεμαχίζει δηλαδή, τον Ἅγιο Ἄρτο λέγοντας «μελίζεται και διαμερίζεται ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ μελιζόμενος και μή διαιρούμενος...». Ὁ Χριστός καταναλώνεται ἀπό τούς πιστούς, ἀλλά ποτέ δεν διαμερίζεται, οὔτε τελειώνει. Ἀκόμη και στή μικρότερη μερίδα θείας Κοινωνίας, ὑπάρχει ὅλος ὁ Χριστός, ὥστε ἡ ἀληθινή ἑνότητα παρέχεται μόνο ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ὅπου ὅλοι, Κλῆρος καί Λαός γινόμαστε «ἕνα» μετέχοντας στο Σῶμα και το Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτή ἡ ἐν Χριστῷ ἑνότητα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό ζητούμενο παρά τίς ὅποιες διαιρέσεις καί διαφωνίες πού ἀνθρωπίνως ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν και θα ὑπάρχουν στην ἱστορική πορεία τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Κανένας φυσικά δεν εἶναι ἴδιος μέ κανένα. Ἡ ἑνότητα ἄλλωστε δεν κατανοεῖται ὡς μία ἀπρόσωπη μαζοποίηση χωρίς την ἀναγνώριση τῆς μοναδικής ἀξίας τοῦ κάθε ἀνθρώπινου προσώπου. Ὅπως μᾶς λέει καί ὁ σοφός Σολομών στό βιβλίο τῶν Παροιμιῶν: «ὅπως ἀκριβῶς δεν ὑπάρχουν πρόσωπα ὅμοια μέ πρόσωπα, ἔτσι ἀκριβῶς δέν μοιάζουν και οἱ διάνοιες τῶν ἀνθρώπων» (βλ. Παρ. ΚΖ΄, 19). Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μοναδική και ἀνεπανάληπτη προσωπικότητα ἡ ὁποία οὐδέποτε καταργεῖται. Ὁ καθένας ἔχει τή θέση του και το ἰδιαίτερο χάρισμά του μέσα στο Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Και ὅπως στο ἀνθρώπινο σῶμα κάθε μέλος ἔχει τον ἰδιαίτερο καί συνάμα ἀπαραίτητο καί μοναδικό ρόλο του, ἔτσι και στην Ἐκκλησία κανένας δέν περισσεύει ὅλοι εἴμαστε ἴσοι καί πολύτιμοι, «σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους» (Κορ. Α΄ ΙΒ΄, 27).
Ἔτσι και οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Σάμιοι Ἅγιοι, τῶν ὁποίων τή Σύναξη τιμᾶ ἡ τοπική μας Ἐκκλησία πανηγυρικῶς, ἦταν διαφορετικοί μεταξύ τους, ἐφόσον ὄχι μόνο ἔζησαν σέ διαφορετικές ἐποχές ὁ καθένας, ἀλλά καί ἡ ζωή τοῦ καθενός ἦταν διαφορετική. Εἶχαν ὅμως τήν «ἐν Χριστῷ» ἑνότητα, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει τό κάθε τι. Ἔχουμε τούς ἁγίους Ἑρμογένη, Λέοντα και Ἡράκλειον τούς Ἐπισκόπους Σάμου. Ἔχουμε τον ἅγιο Νεομάρτυρα Γεώργιο, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε στην Ἔφεσο το 1801, ὁμολογώντας τήν πίστη του στόν Χριστό ἐπισφραγίζοντας με τόν τρόπο αὐτό τή μετάνοιά του για την ἐπιπόλαια προηγούμενη μεταστροφή του στο Ἰσλάμ. Ἔχουμε τόν ὅσιο Παῦλο τον Λατρινό, ὁ ὁποῖος ἔζησε τόν 9ο αἰῶνα και ἀσκήτευε στο Ὄρος Λάτρος και ἐρχόμεος κατόπιν στή Σάμο ἀνακάλυψε πληθώρα ἁγίων Ἀσκητῶν, τούς ὁποίους ὀργάνωσε μοναχικά καί τέλος τούς Ἁγίους στρατιωτικούς μάρτυρες Γρηγόριον, Θεόδωρον καί Λέοντα, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν κατά τούς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐνῶ ὡς γνήσιοι στρατιῶτες τῆς εἰρηνικῆς στρατιᾶς τοῦ Χριστοῦ, ἐτελειώθησαν μαρτυρικῶς.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ ἑνότητα ἐντός τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας προεικονίζει τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ὅπου με ἕνα στόμα καί «ὁμοψύχως» θα ὑμνοῦμε ἀκατάπαυστα τόν Τριαδικό Θεό, ὅπως καλούμαστε να τό πράττουμε στή Θεία Λειτουργία. Ἡ ἑνότητα αὐτή τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ να ἀποτελέσει μαρτυρία Χριστοῦ μέσα στον διαρκῶς μεταβαλλόμενο σύγχρονο κόσμο μας, ὅπου ἡ ἑνότητα κατανοεῖται δυστυχῶς πολλές φορές μᾶλλον ὡς μαζοποίηση, ἰσοπέδωση και ἀφανισμός τῆς ἰδιαιτερότητας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Μέσα στή συγκυρία αὐτή ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία στέκει ὅπως πάντα, ὡς τό λιμάνι για νά δώσει στόν σύγχρονο ταλαιπωρημένο ἄνθρωπο την ἀξία, πού τοῦ ἁρμόζει. Να τοῦ δείξει ὅτι ἐντός τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καταξιώνεται πραγματικά ὡς πρόσωπο, πορευόμενο στη θέωση, ἀφοῦ σχετίζεται με τήν κεφαλή τοῦ Σώματος αὐτοῦ, δηλαδή τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Και δέν σχετίζεται θεωρητικά καί συμβολικά, ἀλλά ἑνώνεται κυριολεκτικά μέσω τῆς μετοχῆς στή Θεία Εὐχαριστία. Γιατί ὅταν κοινωνοῦμε μεταλαμβάνουμε ἀληθινά τοῦ Σώματος και τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔρχεται ὁ Χριστός και κατοικεῖ μέσα μας! Δεν ὑπάρχει μεγαλύτερη τιμή ἀπό αὐτή!
Αὐτή εἶναι καί ἡ μεγάλη και εἰδοποιός διαφορά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπό τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου, καθώς μόνο στην Ἐκκλησία συντελεῖται ἡ πραγματική ἕνωση με τόν Θεό, ἐνῶ στις διάφορες θρησκεῖες ὁ θεός τους ἀποτελεῖ μία ἰδέα, σκέψη ἤ φαντασία.
Ὁ Χριστός μᾶς προσφέρει τον ἑαυτό Του για να μᾶς ἁγιάσει και να μᾶς τηρήσει σέ αἰώνια ἑνότητα. Ἄς φροντίσουμε να ἀξιοποιήσουμε τήν θεία Του δωρεά, τιμώντας την ἱερότητα τοῦ κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν Θεοῦ δημιουργηθέντος προσώπου, ἀποφεύγοντας τίς ὅποιες διχόνοιες καί τηρώντας πᾶσῃ θυσίᾳ την ἑνότητα τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέ σκοπό τη σωτηρία μας. Ἀμήν.