Κυριακή Γ΄ Ματθαίου – 29η Ἰουνίου 2025 (Ματθ. ιστ 13—19)
«Τίνα μέ λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου;»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου καὶ αὔριο τιμᾶ τὴν Σύναξη καὶ τῶν Ἁγίων 12 Ἀποστόλων.
Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, εὐχερῶς διακρινόμενος πάντοτε γιὰ τὸν αὐθορμητισμό, τὸν δυναμισμό, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀφοσίωσή του στὸν Κύριο, ἀνήκει στὴ χορεία τῶν Ἁγίων 12 Ἀποστόλων καὶ μάλιστα εἶναι ἐκ τῶν πρώτων, τοὺς ὁποίους κάλεσε ὁ Χριστὸς στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του, τὸν Πρωτόκλητο Ἀνδρέα.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν συγκαταλέγεται οὔτε συναριθμεῖται ἐξ ἀρχῆς μὲ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, διότι ἐμφανίζεται στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο τρία χρόνια μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, ὅταν κατὰ τὸν λιθοβολισμὸ τοῦ πρωτομάρτυρος καὶ ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, ἀναφέρεται ὡς Σαῦλος καὶ ἦταν ὁ νεαρός, ὁ ὁποῖος φύλαγε τὰ ροῦχα τῶν λιθοβολούντων τὸν Στέφανο. Ἀρχικῶς ἦταν διώκτης τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως παραδέχεται καὶ ὁ Ἴδιος μὲ πόνο στὶς ἐπιστολές του. Μετεστράφη μὲ θαυμαστὸ τρόπο, ὅπως διηγεῖται στὸ 26ο κεφάλαιο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων καὶ ἀπὸ διώκτης ἔγινε ὁ διαπρύσιος κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.
Πρὸς τιμὴν λοιπὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου σήμερα ἡ Ἐκκλησία ὑπερβαίνει τὴν ὁριζομένη ἀπὸ τὸ Τυπικὸ τάξη καὶ τοὺς ἀφιερώνει τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὥστε δὲν διαβάζεται τὸ ἀνάγνωσμα τῆς Γ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου, τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ αὐτὸ τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων Ἀποστόλων, στὸ ὁποῖο μὲ ἔμφαση τονίζεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ Σωτῆρας τοῦ κόσμου, ἀληθεια, τὴν ὁποία, κήρυξαν στὰ Ἔθνη οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ γιὰ τὴν ὁποία θυσιάστηκαν στὴ Ρώμη κατὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Νέρωνος.
Πρόκειται γιὰ ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ 16ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ματθαίου στὸ ὁποῖο ὁ Κύριος, εὑρισκόμενος στὰ μέρη τῆς Καισαρείας τοῦ Φιλίππου, πορευόμενος πρὸς τὸ ὅρος Θαβὼρ γιὰ τὴν μεταμόρφωσή Του, ἐρώτησε τοὺς Μαθητές: «Ποιός λένε οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶμαι ἐγώ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;» Καὶ εκεῖνοι τοῦ ἀπάντησαν: «Ἄλλοι λένε πῶς εἶσαι ὁ Ἰὠάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι ὁ Ἠλίας, ἄλλοι ὁ Ἱερεμίας ἢ ἕνας ἀπὸ τοὺς Προφῆτες». Καὶ τοὺς ξαναρώτησε: «Ἐσεῖς ποιός λέτε ὅτι εἶμαι;» Τότε ὁ Πέτρος ἀναφώνησε αὐθόρμητα: «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς διαβεβαίωσε, πὼς αὐτὴ ἡ ὁμολογία εἶναι ἡ πέτρα ποῦ θεμελιώνει τήν Ἐκκλησία καὶ οὔτε ὁ θάνατος μπορεῖ πλέον νὰ τὴν ὑπερνικήσει. (Βλ. Μάτθ. ἰστ΄ 13-19).
Ὁ Κύριος ἐπαίνεσε τὸν Πέτρο γιὰ τὴν ὁμολογία του, ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ του ζῶντος καὶ συνέχισε τὸν λόγο Τοῦ μὲ μιὰ αἰνιγματικὴ φράση: «Θὰ σοῦ δώσω τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.» Στὴν ἱερὴ εἰκόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, συνήθως φαίνεται ὅτι κρατοῦν ἕνα Ναό, καθὼς στήριξαν τήν Ἐκκλησία μὲ τὴν ἱεραποστολική τους δραστηριότητα καὶ ὁ μὲν Πέτρος δύο μεγάλα κλειδιὰ σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου κι ὁ Παῦλος ἕνα εἰλητάριο χειρογράφων, ἀφοῦ ἔγραψε 14 ἀπὸ τὰ 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, δηλαδὴ τὰ περισσότερα.
Ὁ Πέτρος ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ ἐκπροσώπου ὅλων τῶν Μαθητῶν, διερμηνεύοντας δηλαδὴ τὴν κοινὴ τοὺς πίστη στὸν Κύριο καὶ λαμβάνει τὰ κλειδιὰ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν γιὰ ὅλους, καθὼς ὅλοι τους ἐμφοροῦντο ἀπὸ τὴν ἴδια κοινή πίστη.
Γι’ αὐτὸ καὶ στὴ συνέχεια ἀκούει ἕνα μεγαλειώδη λόγο: «ὅ,τι δέσεις πάνω στὴ γῆ θὰ εἶναι δεμένο στοὺς οὐρανοὺς καὶ ὁ,τι λύσεις πάνω στὴ γῆ θὰ εἶναι λυμένο στοὺς οὐρανούς».
Τὰ κλειδιὰ λοιπόν προφανῶς ἔχουν συμβολικὴ ἔννοια καὶ ἀφοροῦν στὴν χάρη τῆς Ἱερωσύνης διὰ τῆς ὁποίας ἐπιτελεῖται ἡ μυστηριακὴ ζωη τῆς Ἐκκλησίας κεντρικὴ θέση στὴν ὁποία ἔχει ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων, ὥστε λύνονται ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐπικαιροποιοῦν τὴ θέση τους στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ Ἱερωσύνη μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξομολόγηση καὶ τὴν θεία Εὐχαριστία, καθὼς τὸ τίμιο Ἂἷμα τοῦ Χριστοῦ μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ὅπως τονίζει μὲ ἔμφαση ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὴν Α΄ἐπιστολή του, (βλ. α΄7) καί κρατάει ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα τῆς Οὐράνιας Βασιλείας καὶ εἰσοδεύει σὲ αὐτὴν τοὺς μετανοοῦντες
Δυστυχῶς ὅμως ὁ κόσμος στὴν πλειοψηφία του διστάζει νὰ ἀποδεχθεῖ, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς Σωτῆρας καὶ Λυτρωτής. Στὴν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου «ποιός νὰ λένε οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶμαι» ὁ κόσμος καὶ σήμερα ἀπαντᾶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποῦ φανέρωσαν τότε οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Καὶ σήμερα ἀκοῦς νὰ παραδέχονται τὸν Χριστὸ ὡς μέγα διδάσκαλο, κοινωνικὸ ἐπαναστάτη, πνευματικὸ ἡγέτη καὶ ἀναμορφωτὴ καὶ ἄλλα πολλά. Ὅμως ὡς Θεὸ διστάζουν νὰ Τὸν πιστεύσουν. Ἄντ' αὐτοῦ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά τους καὶ πολλοὶ βαπτισμένοι, ἀλλὰ ἀκατήχητοι Χριστιανοί, δὲν ξέρουν τί πιστεύουν, οὔτε ξέρουν τί ζοῦν καί πῶς νὰ τὸ ζήσουν. Τὸ χειρότερο εἶναι, ὅτι δηλώνουν πὼς πιστεύουν μὲν σὲ μιὰ ἀνώτερη δύναμη ὑπαρκτή, ἀλλὰ ἄγνωστη, τὸ ὁποῖο καὶ τοὺς κατατάσσει στοὺς ἀγνωστικιστὲς καὶ θέτει ἐν ἀμφιβὸλῳ τὴ σωτηρία τους.
Ὁ κόσμος ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερα προσπαθεῖ νὰ ἰσορροπήσει ἀνάμεσα στὴν μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς Σωτῆρας καὶ Λυτρωτὴς καὶ στὴν ἱερὴ παρακαταθήκη τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κόσμος ὅμως πλανᾶται ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ δὲν τολμᾶ οὔτε τὸν Χριστὸ εὐθαρσῶς νὰ ὁμολογήσει ὡς Θεό, οὔτε νὰ ἀξιοποιήσει τὸ δικαίωμα τῆς ἄφεσης τῶν ἁμαρτιῶν μὲ τὴν ἐξομολόγηση, οὔτε νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ σωθεῖ, μέσα ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία. Ἀντ’ αὐτοῦ ὁ κόσμος πολεμᾶ μὲ μανία ὁ,τιδήποτε χριστιανικό, ὑβρίζοντας τὸν Χριστὸ καὶ τήν Ἐκκλησία Του, καθαιρώντας τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετὲς καὶ ἐπιβάλλοντας τὶς συνήθειες καὶ τὶς ἰδιοτροπίες του ὡς τὸν ἐνδεδειγμένο τρόπο ζωῆς. Μιὰ ματιὰ στὴ σύγχρονη κοινωνία μας δείχνει τό λόγου τὸ ἀληθὲς καί τήν κυριαρχία τοῦ κοσμικοῦ ἔναντι τοῦ χριστιανικοῦ φρονήματος, καθὼς ὁ πολιτικὸς γάμος, τὸ σύμφωνο συμβίωσης, ἡ καύση τῶν νεκρῶν, οἱ ἐκτρώσεις καί πολλές ἀκόμη ἀήθεις συνήθειες καί καταστροφικές προτάσεις ζωῆς ἐπικρατοῦν εἰς βάρος τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν καὶ πρὸς ἀπώλεια τῶν ἀνθρώπων.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ὁ Χριστὸς γνωρίζει, ὅπως καὶ τότε, ποιά γνώμη ἔχει ὁ κόσμος γιά Ἐκεῖνον. Μὲ τὴν ἐρώτησή του αὐτὴ πρὸς τοὺς Μαθητὲς δὲν ἤθελε ἁπλῶς νὰ μάθει κάτι ποῦ ἤδη γνώριζε, ἀλλὰ ἤθελε νὰ ἐπιστήσει τὴν προσοχὴ στοὺς Μαθητές, ὥστε νὰ ἀντιληφθοῦν, ὅτι γιὰ νὰ εἶναι Μαθητὲς καί Ἀπόστολοί Του πρέπει νὰ ὑπερβοῦν τὴν λογικὴ καὶ τὶς συνήθειες τοῦ κόσμου. Ὀφείλουν νὰ διαχωρίσουν τὴ θέση τους ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ νὰ φθάσουν στήν πίστη, τὴν ὁποία τοὺς ἐνέπνευσε ὁ Χριστός καί νά ἐγκολπωθοῦν τη θεία διδασκαλία Του.
Ὁ Χριστὸς σήμερα θέτει καὶ σὲ ἐμᾶς τὸ ἴδιο ἐρώτημα. Δὲν περιμένει νὰ μάθει ἀπὸ τὴν ἀπάντησή μας, ἀλλὰ θέλει νὰ ἐπιστήσει τὴν προσοχή μας στὴ σχέση μας μὲ τὶς συνήθειες καὶ τὰ θελήματα τοῦ κόσμου, ἂν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀπάντησή μας θὰ φανερώσει ἂν ἀνήκουμε στὸν κόσμο ἢ στὸν Χριστό. Κι ἡ ἀπάντηση αὐτὴ δὲν περιορίζεται σὲ μιὰ προφορικὴ ὁμολογία, ἀλλὰ ἐμφαίνεται ἀπὸ τὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ ὑπάρχουμε. Μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴ σχέση μας μὲ τὸν Χριστό. Ὁμολογεῖται ἀπὸ τὸν τρόπο τῆς κοινωνίας μας μαζί του. Διαφαίνεται ἀπὸ τὴν στάση μας ἔναντι στὰ θέματα Ὀρθόδοξης πίστης καὶ ζωῆς. Ὥστε ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ, νὰ εἶναι ἡ μόνη ἐγγυημένη ὁδὸς τῆς σωτηρίας μας. Ἀμήν.