Κυριακή 17η Μαΐου 2026, Στ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα (Ἰω. θ΄ 1-38)

«ΧΡΙΣΤΟΣ: Ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, Σωτῆρας και Λυτρωτής»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!

Καθ’ ὅλη την διάρκεια τῆς πασχαλίου Περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, την ὁποία διανύουμε, ἡ Ἐκκλησία μας, μέσα ἀπό τίς εὐαγγελικές περικοπές τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, θέλει να καταστήσει σαφές, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός Σωτῆρας και Λυτρωτής.

Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσαμε σήμερα, φανερώνει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ Δημιουργό. Διότι, ὅπως ἀπό χῶμα δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, χρησιμοποιώντας τὸ σάλιο Του καὶ χῶμα, ἔφτιαξε πηλό κι ἐξ ἀρχῆς δημιούργησε τοὺς βολβοὺς τῶν ματιῶν τοῦ πρώην τυφλοῦ, καθώς ἐκεῖνος δὲν εἶχε χάσει ἁπλῶς τὸ φῶς του, ἀλλὰ δὲν εἶχε καθόλου μάτια.

Ὁ Κύριος δὲν θεράπευσε μὲ ἕνα μόνο λόγο Του τὸν ἐκ γενετῆς τυφλό, ἐνῷ κάλλιστα θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει. Καὶ τοῦτο διότι ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μόνο ψυχή, ἀλλά καὶ σῶμα καὶ ἔχει ἀνάγκη νὰ αἰσθανθεῖ, χειροπιαστή, ἂς ποῦμε, την χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Γιὰ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖ τά ὑλικὰ στοιχεῖα (ψωμί, κρασί, νερό, λάδι κ.ἄ.) στὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καὶ Ἀκολουθιῶν.

Μάλιστα στὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου, τὸ ὁποῖο τελεῖται γιὰ τὴν θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, γίνεται ἰδιαίτερη μνεία στὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καὶ ψάλλεται καὶ τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς: "Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοὶᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον."

Ἀντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ὅτι σὲ κάθε ἱερὸ Μυστήριο, σὲ κάθε εὐλογία στὴ διάρκεια τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ὁ Χριστὸς καταδέχεται, δανειζόμενος τὸ χοϊκὸ καὶ ἁμαρτωλὸ χέρι του Ἱερουργοῦ, νὰ ἐφάπτεται στὴν ὕπαρξή μας καὶ νὰ ἁγιάζει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας, γιὰ τὴν σωτηρία μας. Σὲ ἐμᾶς ἀπομένει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦμε τὴν εὐεργεσία Του καὶ νὰ ὁμολογοῦμε τὴν ἀληθινὴ πίστη μας στὸν Χριστό, τὸν Θεό, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία τοῦ τυφλοῦ, μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο μας.

Αὐτὸ τὸ ἴδιο χέρι τοῦ Χριστοῦ ἐνεργεῖ μέσα ἀπο τὸ χέρι καθε Ἱερέα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μέσα ἀπὸ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἁγιάζει τὴν κτίση καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Ἱερέας, ἂν καὶ ἀναξίως, γίνεται ὅμως ὁ φορέας της ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ προέκταση τοῦ χεριοῦ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν μᾶς εὐλογεῖ ὁ ἱερέας, κατ’ οὐσίαν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς εὐλογεῖ δανειζόμενος, ὅπως εἴπαμε, τὸ χέρι τοῦ ἱερέως. Καὶ ὅταν ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Ἱερέα, ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν χάρη τῆς Ἱερωσύνης Του.

Σὲ συνέχεια λοιπὸν τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου καὶ τῆς αὐτοαποκαλύψεως τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῆς Σαμαρείτιδος, σήμερα βλέπουμε νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο. Διότι καὶ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ θεράπευσε, ἀλλά καὶ τοῦ αὐτοσυστήθηκε ὡς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὁ πρώην τυφλὸς μὲ πλήρη συναίσθηση, νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του σέ Ἐκεῖνον καὶ δημοσίως νὰ Τὸν προκυνήσει. Και τοῦτο στὸν ἀντίποδα ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι πρὸ ὀλίγου τον ἀνέκριναν, ἀλλὰ καὶ τῶν δειλῶν του γονέων, οἱ ὁποῖοι ἐν τέλει ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ παιδὶ τους φοβούμενοι τὶς ἐπιπτώσεις ἀπὸ τοὺς θυμωμένους Ἰουδαίους.

Ἀπό ὅσα λοιπόν μέχρι τώρα εἴπαμε, φαίνεται πώς ἡ σημερινή περικοπή εἶναι και μια μικρογραφία τῆς ἐποχῆς και τῆς κοινωνίας μας. Καθώς και σήμερα ὁ Χριστός μέσα ἀπό τη ζωή τῆς Ἐκκλησίας Του θεραπεύει την ἀσθένεια τῆς ψυχῆς και τοῦ σώματος και εὐλογεῖ τη ζωή μας. Ὅμως πολύ λίγοι το ἀντιλαμβάνονται αὐτό κι ἀκόμη λιγότεροι το βιώνουν και ἀναζητοῦν να γνωρίσουν τον Χριστό, ὅπως ὁ τυφλός μετά τη θεραπεία του και να ζήσουν τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, στην οὐσία κι ὄχι με ἐπιφανειακή θρησκευτικότητα.

Δυστυχῶς στούς περισσοτέρους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς τῆς ἐποχῆς μας φαίνεται, ὅτι μᾶς ἀρκεῖ να θρησκεύουμε και ὄχι να ζοῦμε τη ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἀκόμη κι ἄν βλέπουμε τό αἰσθητό φῶς, νά εἴμαστε τυφλοί στήν πνευματική ζωή. Ὅσο για την συχνή θεία Κοινωνία, την προσευχή, την ἐξομολόγηση, τη νηστεία και πολλά ἄλλα, λόγος δεν γίνεται, ἀφοῦ δεν ὑπάρχει το σχετικό πνευματικό ὑπόβαθρο και ἡ σωστή βάση. Αὐτή εἶναι ἡ κύρια αἰτία, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας γινόμαστε δειλοί και φοβόμαστε ἀκόμη καί τον σταυρό μας να κάνουμε δημοσίως. Και αὐτό εἶναι το χειρότερο! Ἴσως δεν ἔχει ὑπάρξει ἄλλη ἐποχή, κατά την ὁποία οἱ Χριστιανοί να ἦταν τόσο δειλοί και τόσο συσχηματισμένοι και συμβεβλημμένοι με τον κόσμο, ὅπως σήμερα.

Ἡ ὁμολογία και το θάρρος τοῦ πρώην τυφλοῦ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου εἶναι το παράδειγμα προς μίμησιν, ἐνῶ ἡ ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τῶν γονέων του το παράδειγμα προς ἀποφυγήν. Ἄν μᾶς κάνει ἀρνητική ἐντύπωση ἡ στάση τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ, πού δεν εἶχαν το θάρρος να ’ποῦν: ναί αὐτό εἶναι το παιδί μας κι ἀφοῦ θεραπεύτηκε αὐτό σημαίνει πώς ὁ Χριστός εἶναι Θεός, ἄς σκεφθοῦμε πόσοι ἀπό ἐμᾶς σήμερα φοβούμαστε να ὁμολογήσουμε με γενναιότητα την πίστη μας στον Χριστό και να ζήσουμε τη ζωή Του, στο σπίτι, στο σχολεῖο, στην ἐργασία, στην κοινωνία γενικώτερα!

Φοβούμαστε μήπως στοχοποιηθοῦμε και περιθωριοποιηθοῦμε, προκαλώντας ἔτσι ἀρνητικές συνέπειες στη ζωή μας. Διότι, ὅπως και τότε οἱ Ἰουδαῖοι, ἔτσι κι ὁ κόσμος μας διάκειται ἐχθρικά προς τον Χριστό και ἐναντιώνεται σέ ὅ,τι ἔχει σχέση με τον Χριστό, εἴτε πρόκειται για την ζωή και τη λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε για την ὀρθόδοξη διδασκαλία και το ἦθος το χριστιανικό. Ὁ σύγχρονος κόσμος δυστυχῶς ὑποκρίνεται στη σχέση του με την Ἐκκλησία και ἐνίοτε θεωρεῖ τούς Χριστιανούς, ἀνθρώπους μειωμένων ἐλευθεριῶν και περιορισμένων δημοκρατικῶν δικαιωμάτων!

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, ὅτι ὁ κόσμος θα μᾶς μισήσει ἀφοῦ πρῶτα μίσησε Ἐκεῖνον, ἀλλά Ἐκεῖνος θα μᾶς δοξάσει, ἄν Τον ὁμολογήσουμε μπροστά στούς ἀνθρώπους, ἐπιλέγοντας να ἔρθουμε σέ ἀντίθεση με τον κόσμο, γιά την ἀγάπη και τή δόξα τοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα ὁ σήμερα ἑορταζόμενος Ἅγιος Ἀθανάσιος, Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως (σημερινή Κυπαρρισία τῆς Πελοποννήσου), γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀρνήθηκε τόν τέλειο γιά τά κοσμικά δεδομένα γάμο, πού τοῦ πρότειναν, μέ τη θυγατέρα ἑνός βαθύπλουτου γαιοκτήμονα καί ἀκολουθώντας τήν κλήση τοῦ Κυρίου, ἀνεχώρησε ἀπό τήν Πελοπόννησο γιά τήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκάρη Μοναχός καί ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στά μέσα τοῦ 17^ου αἰῶνα καί παρά τή σκοτεινιά καί τόν ζόφο τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μεγαλούργησε ὡς ποιμένας Χριστοῦ.

Ἡ καθημερινή μας διαγωγή θα μαρτυρεῖ ἄν ἡ σχέση μας με τον Χριστό εἶναι σχέση ζωῆς ἤ ἐπιφανειακῆς θρησκευτικότητας. Με τίς πράξεις θα ἀποδεικνύουμε ἄν πραγματικά ἀγαπᾶμε τον Χριστό κι ἄν ὁμολογοῦμε την πίστη μας σέ Ἐκεῖνον.

Ἡ ἐπιλογή εἶναι δική μας! Ἀμήν.

Προσευχή ὑπέρ τῶν ὑποψηφίων τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων

Ἡ Τοπική μας Ἐκκλησία θέλοντας νά δείξει τήν ἔμπρακτη συμπαράστασή της  στούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τῆς Δευτεροβάθμιας  ἐκπαίδευσης, πού διαγωνίζονται γιά τήν εἰσοδό τους στά Ἄνώτερα καί Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικά Ἰδρύματα, θά πραγματοποιήσει σέ ὃλους τούς Ἱερούς Ναούς καί τίς Ἱερές Μονές μας, τήν Κυριακή 17 Μαΐου 2026, σύντομη δέηση καί θά ἀναγνωσθῆ ἡ εἰδική εὐχή γιά τά παιδιά μας, στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας.

Καλοῦμε ὅλους σέ συμπροσευχή...

Εὐχόμενοι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός νά στηρίξει κάθε νόμιμη, εὐγενῆ καί φιλότιμη προσπάθεια τῶν ἐξεταζομένων νέων μας καί νά τούς χαρίσει δύναμη πνευματική καί σωματική, ὥστε νά ἐπιτυγχάνουν στίς ἐξετάσεις τῆς ζωῆς τους καί νά ἀριστεύουν μέ τόν φωτισμό Του. 

Ἐπίσκεψη μαθητῶν τοῦ Γυμνασίου Εὐδήλου Ἰκαρίας στό Ἐκκλησιαστικό καί Βυζαντινό Μουσεῖο

Τό Ἐκκλησιαστικό καί Βυζαντινό Μουσεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στό Βαθύ τῆς Σάμου, ἐπισκέφθηκαν οἱ μαθητές τῆς Γ΄ τάξεως τοῦ Γυμνασίου Εὐδήλου Ἰκαρίας, συνοδευόμενοι ἀπό τούς Καθηγητές τους, τήν Τρίτη 12 Μαϊου 2026 στό πλαίσιο ἐκπαιδευτικῆς ἐκδρομῆς στή Σάμο.

Κατά τή διάρκεια τῆς ἐπισκέψεως, οἱ μαθητές ξεναγήθηκαν στούς χώρους τοῦ Μουσείου, θαύμασαν τά ἐκθέματα καί εἶχαν τήν εὐκαιρία νά γνωρίσουν τήν ἱστορία, τήν ἐκκλησιαστική παράδοση καί τόν πολιτιστικό πλοῦτο τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος, ἀφού καλωσόρισε μέ Πατρική ἀγάπη τούς μαθητές καί τούς συνοδούς Καθηγητές, τούς ὁμίλησε ἐγκάρδια εὐχόμενος σύντομα τήν δημιουργία παρομοίου Ἐκκλησιαστικοῦ Μουσείου καί στήν Ἰκαρία. Τούς προσέφερε δἐ εὐλογίες καί γλυκίσματα.