Ἡ 83η ἐπέτειος τῆς ἀεραποβατικῆς ἐπιχειρήσεως τοῦ Ἱεροῦ Λόχου

Τὴν Κυριακὴ 1η Νοεμβρίου 2026, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς, πραγματοποιήθηκε ὁ ἐπετειακὸς ἑορτασμὸς γιὰ τὴ συμπλήρωση 83 ἐτῶν ἀπὸ τὴν πρώτη ἀεραποβατικὴ ἐπιχείρηση τοῦ Ἱεροῦ Λόχου στὴ Βλαμαρὴ Σάμου, κατὰ τὶς 30 καὶ 31 Ὀκτωβρίου 1943.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος προεξῆρχε τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας στὸ Καθολικὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο. Ἀκολούθως προέστη τῆς ἐπισήμου Δοξολογίας ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς αεραποβατικῆς ἐπιχειρήσεως τοῦ Ἱεροῦ Λόχου.

Ἐν συνεχείᾳ, στὸ Μνημεῖο τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, τὸ ὁποῖο βρίσκεται πλησίον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ ἀνεγέρθηκε σὲ ἀνάμνηση τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ γεγονότος καὶ πρὸς τιμὴν τῶν Ἱερολοχιτῶν, τελέστηκε ἐπιμνημόσυνη δέηση γιὰ τοὺς πεσόντες.

Ἡ περιοχή τῆς Βλαμαρῆς, κάτω ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονή, συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν πρώτη αὐτὴ ἀεραποβατικὴ ἐπιχείρηση, ποὺ ἀποτελεῖ μία σημαντικὴ σελίδα τῆς νεότερης ἱστορίας τοῦ Νησιοῦ μας.

Στὶς ἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις παρέστησαν οἱ πολιτικὲς καὶ στρατιωτικὲς Ἀρχὲς τῆς νήσου, καθὼς καὶ πλῆθος εὐλαβῶν προσκυνητῶν. Στὸ τέλος, ἅπαντες ἀπήλαυσαν τὴν ἀβρααμιαία φιλοξενία τῆς Γυναικείας Ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆ.

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ

Ὁ Σεβασμιώτατος μέ τήν εὐκαιρία τῆς θλιβερᾶς ἐπετείου τοῦ μεγάλου σεισμοῦ, δήλωσε:

Πέρασαν ἕξι χρόνια ἀπό τον σφροδρότατο καί φονικό καταστροφικό σεισμό, στό νησί μας. Πολλές οἱ συνέπειες. Ἀναστάτωση μεγάλη. Ἄλλαξε ὁ ρυθμός τῆς ζωῆς μας. «Πλίνθοι καί κέραμοι ἀτάκτως ἐρριμένα».

Ἰδιαίτερα στους Ἱερούς Ναούς τῶς ἐνοριῶν τῶν χωριῶν μας. Ἄλλοι παραμένουν ἐτοιμόρωποι, ἄλλοι ὑποστηλωμένοι, ἄλλοι ἀναμένουν την ἔγκριση μελετῶν. Ὅλοι ὑπαγόμενοι στο Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἀναμένοντες βλέμμα σπλαχνικό ἀπό το Κράτος, τήν Περιφέρεια Βορείου Αἰγαίου καί ὅλους μας.

Ὑπάρχουν ὅμως και αἰσιόξοξα νέα:

1. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΡΛΟΒΑΣΟΥ

Μὲ τήν παρουσία τῆς κας Ὑπουργοῦ Πολιτισμοῦ στὴ Σάμο τό καλοκαίρι, πραγματοποιήθηκε καὶ ἐπίσημα ἡ ἐγκατάσταση τοῦ ἐργολάβου στὸν ἐμβληματικὸ Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καρλοβάσου, γιά τήν στερέωση καί ἀποκατάστασή του. Οἱ ἐργασίες συνεχίζονται.

2. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΟΡΜΟΥ ΚΑΡΛΟΒΑΣΟΥ

Ἐγκρίθηκε ἡ οἰκονομοτεχνικὴ μελέτη τοῦ ἔργου «Στερέωση καὶ Ἀποκατάσταση τοῦ σεισμόπληκτου Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸ Καρλόβασι τῆς Σάμου» καὶ  ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ὑπέγραψε ἤδη τὴν σύναψη προγραμματικῆς σύμβασης μεταξὺ τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, τῆς Περιφέρειας Βορείου Αἰγαίου καὶ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σάμου καὶ Ἰκαρίας, μὲ προϋπολογισμὸ 744.000,00 εὐρώ. Ἀναμένεται ἡ διαδικασία τοῦ διαγωνισμοῦ, διά τήν ἀνάδειξη καί ἐπιλογή ἀναδόχου κατασκευῆς τοῦ ἔργου.

3. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΣΑΜΟΥ

Τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν ἱστορικὸ Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα στὴ Σάμο. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ὑπέγραψε ἤδη τὴν σύναψη προγραμματικῆς σύμβασης μεταξὺ τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, τῆς Περιφέρειας Βορείου Αἰγαίου καὶ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σάμου καὶ Ἰκαρίας, γιὰ τὸ ἔργο «Στερέωση καὶ Ἀποκατάσταση Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνα στὸ Βαθὺ τῆς Σάμου», μὲ προϋπολογισμὸ 657.200,00 εὐρώ καί ἀναμένεται ἡ διαδικασία τοῦ διαγωνισμοῦ, διά τήν ἀνάδειξη καί ἐπιλογή ἀναδόχου κατασκευῆς τοῦ ἔργου.

4. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΕΊΟΥ

Ἔχει ἐγκριθεῖ ἡ οἰκονομοτεχνικὴ μελέτη τοῦ ἔργου «Στερέωση καὶ Ἀποκατάσταση τοῦ σεισμόπληκτου Ἱεροῦ Ναοῦ Μεταμορφώσεως και τοῦ ΝΑ τμήματος τῆς ὀχύρωσης τοῦ Κάστρου Πυθαγορείου Σάμου». Ἔχει δημοσιευθεῖ καί στίς 9 Νοεμβρίου λήγει ἡ κατάθεση προσφορῶν τῶν ἐνδιαφερομένων. Στίς 13 Νοεμβρίου θα γίνει ἡ ἀποσφράγιση τῶν προσφορῶν καί ὁ διαγωνισμός.

Ἄς προσευχόμεθα λέγοντες «Κύριε ρῦσαι ἡμᾶς τῆς φοβερῆς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς» και «Τον ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνη καί μετανοία ἐκτελέσαι». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μᾶς προτρέπει: «Ἡ ἀναστάτωση τοῦ σεισμοῦ πέρασε, ἡ εὐλάβεια ὅμως ἀς μή προσπεράσει οὔτε νά ἐκλείψει».

ΚΗΡΥΓΜΑ: Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 – (Α’ Κορ. ιβ΄ 27-ιγ΄ 7)

«Ἡ ἀληθινή ἀγάπη ἀρδεύεται ἀπό τήν θεία Κοινωνία»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

«Ἐσεῖς εἶστε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ καθένας σας εἶναι ἕνα ξεχωριστὸ μέλος αὐτοῦ τοῦ σώματος».

Μὲ αὐτὸν τὸν βαθύτατα ἐκκλησιολογικὸ λόγο, ὁ Ἀπόστολος Παύλος μᾶς εἰσάγει στὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἑνότητας μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ὀνομάζει Σῶμα Χριστοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παύλος ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου καὶ γι’ αὐτὸ ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ ὀργανική μας ἔνταξη σὲ ἕνα ζωντανὸ Σῶμα, τοῦ ὁποίου κεφαλὴ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὅταν ὁ πιστὸς ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν κοινότητα, μετατρέπεται σὲ μέλος νεκρό, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὴ ζωογόνο χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ σωτηρία μας κατορθώνεται μόνο μέσα στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸ πρῶτο μέρος τῆς περικοπῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιγράφει πῶς ὁ Θεὸς διένειμε ποικίλα χαρίσματα μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν λειτουργοῦν αὐτόνομα, ὅπως θεωροῦν πλανεμένα οἱ Προτεστάντες Πεντηκοστιανοί. Ἂν ὁ πιστὸς δὲν τρέφεται ἀπὸ τὴν κοινὴ πηγὴ τῆς Ζωῆς, ἐὰν δηλαδὴ δὲν εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὴ θεία Κοινωνία, τότε τὰ χαρίσματά του ἀτονοῦν, παρακμάζουν ἢ μετατρέπονται σὲ ὅπλα ἐγωϊσμοῦ, φιλαυτίας καὶ διχασμοῦ καί στό τέλος χάνονται.

Ἡ συχνὴ προσέλευση στὴ Θεία Εὐχαριστία δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα τυπικὸ θρησκευτικὸ καθῆκον ἢ μιὰ περιοδικὴ συνήθεια, ἀλλοῦ σφυρηλατεῖ, ἂς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, τὴν πνευματικὴ ἑνότητα. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι ἡ ἀπόλυτη καὶ ζωτικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ παραμείνουμε ζωντανὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν μεταλαμβάνουμε συχνὰ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ κυλᾶ στὶς δικές μας σωματικὲς καὶ πνευματικὲς ἀρτηρίες, ζωογονεῖ τὰ χαρίσματά μας καὶ μᾶς ἑνώνει ὀργανικὰ μὲ τὸν διπλανό μας, ἐξαφανίζοντας κάθε ἀπόσταση ἢ κοινωνκὴ διάκριση.

«Ὅπως ἀκριβῶς, λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐνσωματώνει ὅλους στὸν ἑαυτό Του μέσα ἀπὸ τὴ μία καὶ μοναδικὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Σώματός Του, ἔτσι καὶ τὸ ἕνα Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ βρίσκεται πάνω ἀπὸ ὅλα, μᾶς συνάζει ὅλους σὲ μία πνευματικὴ ἑνότητα» (Ἑρμηνεία εἰς τὸ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον).

Ἡ συχνὴ Θεία Κοινωνία γίνεται, ἑπομένως, τὸ γόνιμο πνευματικὸ ἔδαφος ὅπου τὸ χάρισμα τοῦ καθενός, εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ διδασκαλία, εἴτε γιὰ τὴν ὁποιαδήποτε διακονία καὶ προσφορά, φωτίζεται, ἀναδεικνύεται καὶ τίθεται στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας, μακριὰ ἀπὸ τὴν παγίδα τῆς ὑπερηφάνειας.

Ἀφοῦ λοιπὸν θεμελίωσε θεολογικὰ τὴν ἀνάγκη τῆς ἑνότητας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος, ὁ Ἀπόστολος Παύλος συνεχίζει παρουσιάζοντας τὴν πιὸ τέλεια καὶ ὑπερβατικὴ ὁδό, τὸν ἐξακουστὸ Ὕμνο τῆς Ἀγάπης. Μᾶς δείχνει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια ὅτι ἂν τὰ χαρίσματά μας δὲν ἐμφοροῦνται ἀπὸ ἀγάπη, τότε σὲ τίποτε δὲν ὠφελοῦν. Ἀκόμη καὶ ἡ γνώση ὅλων τῶν μυστηρίων, ἡ γλωσσολαλιά ἢ ἡ πίστη ποὺ μετακινεῖ βουνὰ, ὅταν στεροῦνται τῆς ἀγάπης, στεροῦνται οὐσιαστικῆς πνευματικῆς ἀξίας καὶ εἶναι κενὰ περιεχομένου καὶ ἀνώφελα γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἐμβαθύνοντας στὴν πρακτικὴ καὶ καθημερινὴ πτυχὴ αὐτῆς τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία γεννιέται καὶ τρέφεται μέσα ἀπὸ τὴ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τονίζει: «Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν ἁγία ἀγάπη δὲν κάνει διακρίσεις ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ἀγαπᾶ ὅλους ἐξίσου... βλέπει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὰν νὰ ἦταν ἕνας καὶ μοναδικὸς ἄνθρωπος» (Κεφάλαια Περὶ Ἀγάπης, Ἑκατοντὰς Α΄, 71).

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ἕνα παροδικό, ἐπιφανειακὸ ἢ ἐγωιστικὸ συναίσθημα. Εἶναι ἡ πλήρης ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Καὶ τοῦτο διότι ὁ κόσμος μᾶς ἔχει μάθει νὰ ἐνδιαφερόμαστε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν οἰκογένειά μας, ἀδιαφορώντας γιὰ τοὺς γύρω μας. Καὶ ὅταν ὁ Παύλος διακηρύσσει στὴν περικοπὴ ὅτι ἡ ἀγάπη «ὅλα τὰ ὑπομένει καὶ ποτέ δὲν ξεπέφτει», ἔρχεται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει πὼς αὐτὴ ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι παθητικὴ ἀδυναμία, ἀλλὰ ἡ ὕψιστη πνευματικὴ δύναμη ποὺ συνδέει τοὺς πιστοὺς, τόσο μεταξύ τους ὅσο καὶ μὲ τὸν Θεό: «Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πλήρωμα ὅλων τῶν ἀρετῶν, καὶ αὐτὴ εἶναι ποὺ συνδέει τοὺς πιστοὺς τόσο μεταξύ τους ὅσο καὶ μὲ τὸν Θεό... Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, καὶ ὅποιος παραμένει ζωντανὸς μέσα στὴν ἀγάπη, παραμένει ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό» (Ὁμιλία ΝΣΤ΄, Περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀγάπης).

Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ μυστικὴ ἑνότητα, τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καὶ τὴν τέλεια προσφορὰ ἔρχονται νὰ ἐνσαρκώσουν καὶ νὰ ἐπιδείξουν μὲ τὸν βίο τους οἱ σήμερα ἑορταζόμενοι Ἅγιοι Ἀνάργυροι, Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν Ἀσία.

Τὰ δύο αὐτὰ ἀδέλφια ἀνατράφηκαν μὲ βαθιὲς χριστιανικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὴν ἁγία μητέρα τους, τὴ Θεοδότη, ἡ ὁποία, μένοντας νωρίς χῆρα, ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τῆς στὴ διαπαιδαγώγησή τους. Προικισμένοι μὲ σπάνια εὐφυΐα καὶ σοφία, σπούδασαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὴν μετέτρεψαν σὲ πηγὴ πλούτου ἢ ἐκμετάλλευσης τοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Ἔγιναν «Ἀνάργυροι», θεραπεύοντας δωρεὰν ἀνθρώπους καί ζῶα κι ἀφοῦ ἔζησαν μὲ ὑποδειγματικὴ ἀκτημοσύνη καὶ ἀσκητικότητα, κοιμήθηκαν ὁσίως καὶ εἰρηνικὰ στὴν πόλη Φερεμὰν τῆς Ἀσίας.

Ἂν παρατηρήσουμε προσεκτικὰ τὴν ἱερὴ εἰκόνα τους, θὰ τοὺς δοῦμε νὰ κρατοῦν σταθερὰ στὰ χέρια τους τὸ κουτάκι μὲ τὰ φάρμακα καὶ τὴν εἰδικὴ ἰατρικὴ λαβίδα. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα, ἀδελφοί μου, δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀναφορὰ στὸ ἐπίγειο ἐπάγγελμά τους. Εἶναι ἕνας ἐντυπωσιακὸς συνειρμός, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ κατευθείαν στὴν Ἁγία Λαβίδα τῆς Θείας Κοινωνίας.

Ἡ λαβίδα τῶν Ἁγίων μετέφερε τὸ ὑλικὸ φάρμακο ποὺ ἀνακούφιζε πρόσκαιρα τὸ φθαρτὸ σῶμα ἀπὸ τὶς ἀσθένειες. Ἡ Λαβίδα ὅμως τῆς Ἐκκλησίας μεταφέρει τὸ «φάρμακο τῆς ἀθανασίας», τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θεραπεύει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα καὶ χαρίζει τὴν αἰώνια ζωή! Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι κρατοῦν τὴ λαβίδα τους γὰρ νὰ μᾶς θυμίσουν ὅτι κάθε σωματικὴ θεραπεία παραμένει ἐλλιπής, ἂν δὲν καταλήξει στὴν πνευματικὴ θεραπεία ποὺ προσφέρει τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἀντὶ ἄλλης ὑλικῆς ἀμοιβῆς, ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς θεραπευμένους ἕνα καὶ μοναδικό πράγμα: νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, νὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα καὶ τὴν καρδιά τους καὶ νὰ δεχθοῦν τὸ ἀληθινὸ Φάρμακο τῆς Ζωῆς, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον».

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ Νοεμβρίου μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ βαθιά πνευματικὴ ἀφύπνιση γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε, ἄν ὄντως εἴμαστε ἐνεργὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὴ συχνὴ καὶ ἐνσυνείδητη Θεία Μετάληψη.

Ἂς ζητήσουμε τὶς πρεσβείες τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων καὶ τῆς μητέρας τους Θεοδότης, ὥστε τρεφόμενοι μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀναδείξουμε τὰ χαρίσματά μας στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀγάπης, γιά νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς αἰώνιας καὶ ἀτελεύτητης Βασιλείας Του. Ἀμήν.