ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακῆς 05 Ἰουλίου 2026 - Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 28-θ΄ 1)

«Ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς»

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Τὸ κομβικὸ σημεῖο τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς διήγησης εἶναι ὅτι ὁ πρώην δαιμονιζόμενος μετὰ τὴ θεραπεία του ἀπὸ τὸν Κύριο στάθηκε δίπλα Τοῦ ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν, δηλαδὴ ἐνδεδυμένος μὲ ροῦχα καὶ φρόνιμος. Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἐπισημαίνει τὴν ἀλλαγὴ γιὰ νὰ καταδείξει πῶς ἡ γύμνια ἦταν τὸ ἐξωτερικὸ σύμπτωμα τῆς ἐσωτερικῆς ὑποδούλωσης τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου στὰ δαιμόνια καὶ τῆς παράλληλης ἀπώλειας τῆς θείας Χάριτος, ἀφοῦ δὲν φοροῦσε ροῦχα, ζοῦσε γυμνὸς στὰ μνήματα κι ἔχοντας χάσει τὴν προσωπική του ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν αὐτοέλεγχο, εὑρισκόταν σὲ κατάσταση ἀλλοτρίωσης ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.

Σέ αὐτὸ τὸ σημεῖο πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι καὶ οἱ Πρωτόπλαστοι Ἀδὰμ καὶ Εὔα ζὼντας μέσα στὸν Παράδεισο πρὶν ἀπὸ τὴν παρακοή, ἦταν γυμνοί, ἀλλὰ δὲν ντρέπονταν γι’αυτό (βλ. Γέν. Β΄25). Ὅμως οἱ Πρωτόπλαστοι, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν ἦταν οὐσιαστικὰ γυμνοί, καθὼς ἦταν ντυμένοι μὲ τὸ ἄκτιστο φῶς καὶ τὴ θεία χάρη. Ἡ γύμνια τους δὲν προκαλοῦσε τὴν ντροπὴ ἢ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία, διότι ὁ λογισμός τους ἦταν καθαρὸς καὶ στραμμένος στὸν Θεό. Μετὰ τὴν ἁμαρτία, «διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν» (Γέν. Γ΄7). Ἔνιωσαν τὴ γύμνια τους, ὅταν κατάλαβαν ὅτι ἔχασαν τὸ ἔνδυμα τῆς θείας χάριτος. Ἡ συνειδητοποίηση τῆς γύμνιας καὶ ἡ ντροπὴ ἦταν ἡ φυσικὴ ἀντίδραση τῆς πληγωμένης ἀνθρώπινης φύσης, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ κρυφτεῖ μὲ φύλλα συκῆς, ὥστε ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος νὰ διαφυλάσσει τὴν ντροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ λειτουργεῖ πλέον ὡς φραγμὸς γιὰ νὰ συγκρατεῖ τὴν ἐμπαθῆ ἕλξη.

Μὲ βάση τὴν ἀνωτέρω θεολογικὴ ἑρμηνεία συμπεραίνουμε, ὅτι τὰ ροῦχα καὶ τὰ ἐνδύματά μας ὑπάρχουν γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν τὴν ἀπώλεια τοῦ ἀρχέγονου κάλλους καὶ νὰ καλλιεργοῦν μέσα μας τὴν ταπείνωση γιὰ τὴν πτώση καὶ τὴν ἐξορία μας ἀπὸ τὸν Παράδεισο στὴν γῆ καὶ ὄχι τὴν ὑπερηφάνεια ἢ τὴ φιλαρέσκειά μας. Σκοπὸς τῶν ἐνδυμάτων εἶναι νὰ καλύπτουν τὴ γύμνια καὶ νὰ προστατεύουν τὴν ἁγνότητα, τόσο αὐτοῦ ποὺ τὰ φοράει ὅσο καὶ ἐκείνων ποὺ τὸν βλέπουν. Ἄρα λοιπὸν ὅταν τὸ ἔνδυμα γίνεται προκλητικὸ ἢ ἄσεμνο, ἀκυρώνει τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει. Ἀντὶ νὰ χαλιναγωγεῖ τὰ πάθη, τὰ διεγείρει, ἐπιστρέφοντας τὸν ἄνθρωπο στὴν κατάσταση τῆς μεταπτωτικῆς γύμνιας. Ἡ τάση γιὰ δημόσια ἔκθεση τοῦ σώματος χωρὶς φραγμοὺς θεωρεῖται ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ παράδοση ὡς ὑποχώρηση τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἄνθρωπος ποῦ γίνεται ἕρμαιο τῆς μόδας ἢ τῆς ἀνάγκης γιὰ προβολὴ τοῦ σώματός του, χάνει σταδιακὰ τὴν ἁγιοπνευματικὴ Χάρη καὶ συνεπῶς τὴν ἐσωτερική του ἐλευθερία καὶ γίνεται δέσμιος τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ συνεκδοχικῶς δέσμιος τοῦ διαβόλου.

Καὶ οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεωροῦν πῶς ἡ ἐνδυμασία τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς του. Ὁμιλώντας μάλιστα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως στηρίζονται πάνω στὸ χωρίο ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σειρὰχ (βλ. ΙΘ΄30) ποῦ λέει: «Τὸ ἔνδυμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ γέλιο τῶν δοντιῶν του καὶ τὸ βῆμα τοῦ ποδιοῦ του, φανερώνουν ποιός εἶναι». Ἆρα λοιπόν, ἡ ἐξωτερική μας ἐμφάνιση δὲν εἶναι κάτι ἐπιφανειακό, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τήν ἄμεση ἀντανάκλαση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου καὶ τοῦ σεβασμοῦ ποὺ νιώθουμε. Ὁ τρόπος ποὺ ἐπιλέγει νὰ ντυθεῖ ἕνας ἄνθρωπος σὲ διάφορες περιστάσεις δείχνει τὸν σεβασμὸ ποὺ τρέφει πρὸς τὸν ἑαυτό του, πρὸς τοὺς συνανθρώπους του καὶ πρὸς τοὺς θεσμούς.

Κι ἄν αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὴν ἁπλὴ καθημερινότητα, ὅπου ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πρέπει νὰ ἐπιδεικνύουμε σεμνὸ ἦθος καὶ ταπεινὸ φρόνημα στὴ ζωή μας, πόσο περισσότερο προσεκτικοὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ὅταν ντυνόμαστε γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε ἢ νὰ συμπροσευχηθοῦμε σὲ κάποιο ἱερὸ Μυστήριο;

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀκολουθώντας τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Της Παράδοση στέκεται μὲ εὐλάβεια στὴ σεμνὴ ἐνδυμασία μὲ τὴν ὁποία πρέπει ὁ πιστὸς νὰ εἰσέρχεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ. Στενοχωρεῖται δέ ὅταν ἡ προκλητικὴ ἐμφάνιση κάποιου πιστοῦ δείχνει πῶς δέν συνειδητοποιεῖ οὔτε τὴν ἱερότητα τοῦ σώματος ὡς Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, (βλ. Α΄ Κόρ. ς΄ 19-20) ἀλλὰ οὔτε τὴν ἱερότητα τοῦ Ναοῦ ὡς τοῦ ἐπὶ τῆς κατοικητηρίου τοῦ Θεοῦ, (βλ. Β' Βασιλειών Η΄13 καί Ἰω. β΄16) ἐνῶ γίνεται ἀφορμὴ διάσπασης τῆς προσοχῆς τῶν ἄλλων πιστῶν κατὰ τὴν ὥρα τῆς λατρείας.

Αὐτὴ ἡ ἐπισήμανση γίνεται μὲ πόνο ψυχῆς, καθὼς τὰ τελευταῖα χρόνια, τὸ κακὸ ἔχει παραγίνει, ὅπως λέμε χαρακτηριστικά. Πολλοὶ καὶ συνεχῶς αὐξανόμενοι εἶναι οἱ πιστοὶ κατὰ τὰ ἄλλα Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνες ἰδίως, μὲ δικαιολογία τὴ ζέστη, ἔρχονται στὸν Ἱερὸ Ναὸ γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν μὲ τὴν ἴδια ἀμφίεση, μὲ τὴν ὁποία θὰ πήγαιναν στὴν παραλία, ἢ στὴν πλατεῖα γιὰ καφὲ ἢ στὸ γυμναστήριο. Πολλοί ἐπίσης εἶναι κι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔρχονται στά Μυστήρια Γάμου ἤ Βαπτίσματατος μέ ἀκατάλληλη κι ἀπρεπῆ ἐνδυμασία, ἀδιαφορώντας γιά ὅλα ὅσα ἤδη ἐπισημάνθηκαν, ἀλλὰ κυρίως ἀγνοώντας ὅτι ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν Ἱερὸ Ναὸ ἔρχεται κάποιος γιὰ νὰ συναντήσει τὸν Θεὸ καὶ τούς Ἀγγέλους.

Ὅταν εἰσερχόμαστε στὸν Ἱερό Ναό, ἡ εὐπρεπὴς ἐνδυμασία ἔχει βαθὺ πνευματικὸ νόημα, διότι ὅπως προσέχουμε τὴν ἐμφάνισή μας ὅταν ἐπισκεπτόμαστε ἕνα σημαντικὸ πρόσωπο, ἔτσι καὶ ἡ εὐπρεπῆς ἐνδυμασία στὸν Ἱερὸ Ναό, εἴτε γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε, εἴτε γιὰ νὰ συμμετάσχουμε σὲ κάποιο ἱερὸ Μυστήριο, (Βάπτισμα, γάμο κλπ) δείχνει ὅτι συνειδητοποιοῦμε ὅτι βρισκόμαστε στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Βέβαια ἡ εὐπρέπεια καὶ ἡ σεμνότητα δὲν σημαίνει τὰ ἀκριβὰ ἢ πολυτελῆ ροῦχα. Ἀντίθετα σημαίνει τήν ἁπλότητα καὶ τὴν ἀποφυγὴ ἐπίδειξης, καθιστῶντας τὴ διαδικασία ἐπιλογῆς εὐπρεποῦς ἐνδυμασίας, ὡς μέρος τῆς προετοιμασίας μας γιὰ τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν θεία Κοινωνία.

Ἂς ποῦμε ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη, σχετικὸ μὲ τὰ ἅμφια τὰ ὁποῖα ἐνδύεται ὁ Ἱερουργὸς ποῦ ἐπιτελεῖ τὴ θεία Λατρεία, παρὰ τὴν ζέστη καὶ τὶς διάφορες καιρικὲς συνθῆκες. Καὶ τοῦτο διότι τὰ ἄμφια καλύπτουν πλήρως τὰ καθημερινὰ ροῦχα καὶ τὸ σχῆμα τοῦ σώματος τοῦ Ἱερέα. Ὁ πιστὸς ποῦ εἰσέρχεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ δὲν βλέπει τὸν ἄνθρωπο Ἱερέα ἀλλὰ αὐτὸν τὸν τῦπο τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ λειτουργικὴ ὀμορφιὰ τῶν ἱερατικῶν ἀμφίων σὲ συνδυασμὸ μάλιστα μὲ τὸν εἰκονιζόμενο Κύριο, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους μας, ὅπου πλὴν τοῦ προσώπου καὶ τῶν δακτύλων τῶν χειρῶν τους δὲν ὑπάρχει ἐμφανῶς εἰκονιζόμενο ἄλλο μέλος τοῦ σώματος, (μὲ ἐξαίρεση τὴν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἄκρα ταπείνωση κι ὁ εὐτελισμὸς τὸν ὁποῖο καταδέχθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ τὴ σωτηρία μας), ὅλα αὐτὰ μεταφέρουν ἕνα ξεκάθαρο μήνυμα: τὸ ἔνδυμα στὸν Ἱερό Ναὸ δὲν εἶναι μέσο αὐτοπροβολῆς, ἀλλὰ μέσο προσευχῆς καὶ σεβασμοῦ. Ὅπως τὰ ἄμφια καλύπτουν τον ἄνθρωπο Ἱερέα γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ Χριστός, ἔτσι καὶ ἡ ἐνδυμασία τῶν πιστῶν ὀφείλει νὰ διευκολύνει τὴν πνευματικὴ συγκέντρωση, τὴ δική τους καὶ τῶν γύρω τους. Τὰ ἱερατικὰ ἄμφια ἀποτελοῦν τὴν ἔμπρακτη ἀπόδειξη ὅτι στὴν Ἐκκλησία τὸ ἔνδυμα ἔχει μεταμορφωτικὸ χαρακτῆρα. Ἂν ἡ πτώση μας ἔντυσε μὲ τὴ φθορὰ καὶ ἡ ἐνδυματολογικὴ ἀπρέπεια μᾶς ἐπιστρέφει στὴ γύμνια τῆς ἁμαρτίας, τὰ ἄμφια στὴ Θεία Λειτουργία καί οἱ ἱερές Εἰκόνες μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο τῆς ἐπανένδυσης μὲ τὴ θεία δόξα.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἂν δίναμε περισσότερη προσοχὴ στὰ ὅσα λέγονται καὶ τελοῦνται κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα τότε θὰ ἀντιλαμβανόμασταν ὅτι ἡ ἡ εὐπρέπεια τῆς ἐξωτερικῆς μας ἐμφάνισης εἶναι ἡ συνέπεια καὶ ὁ καρπὸς τῆς ἐσωτερικῆς μας ἀναγέννησης. Ἐξερχόμενος ὁ νεοφώτιστος ἀπὸ τὴν ἱερὴ κολυμβήθρα, ἐνδύεται τὸν ἴδιο τόν Χριστὸ, ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καθὼς ψάλλουμε: «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (βλ. Γαλ. γ΄ 27). Ὁ λευκὸς χιτῶνας τοῦ σώματος μαρτυρεῖ τὸ λευκὸ χιτῶνα τῆς ψυχῆς ποῦ λαμβάνει ὡς δῶρο ὁ νεοφώτιστος, καθαρὸς πλέον ἀπὸ τὸ προπατορικὸ καὶ κάθε ἄλλο ἁμάρτημα καὶ στολισμένος μὲ τὶς ἀρετές, τὴν καθαρότητα καὶ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἂς θυμόμαστε πάντοτε, ὅτι εἰσερχόμενοι στὸν Οἶκο τοῦ Κυρίου, ἐρχόμαστε γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε αὐτὴ τὴ βαπτισματική μας ὑπόσχεση. Ἐρχόμαστε γιὰ νὰ ἐπικαιροποιήσουμε τὴν πολιτογράφησή μας στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Πῶς λοιπὸν θὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστὸ ὅταν δὲν εἴμαστε εὐπρεπῶς ἐνδεδυμένοι; Πῶς θὰ τοῦ μιλήσουμε; Πῶς θὰ ἀτενίσουμε ἐκεῖνον ποῦ γυμνώθηκε στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ ξαναντυθοῦμε ἐμεῖς τὴν εὐπρέπεια καί τη Χάρη γιὰ τὴ σωτηρία μας; Πῶς θὰ λάβουμε τὴ θεία Κοινωνία, ἂν δὲν προσεγγίσουμε μὲ σεμνότητα ψυχῆς καὶ σώματος τό Ἅγιο Ποτήριο;

Ἂς φροντίσουμε λοιπὸν ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἐξῆς, ὅταν ἐρχόμαστε στὸν ἱερὸ Ναὸ γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε, νὰ μὴν ἀκούσουμε τί λεει ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος, ἂς μὴν κοιτάξουμε τί θέλει ὀ κόσμος, ἀλλὰ νὰ προσέξουμε τὶς ἱερὲς Εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μας κι ἀτενίζοντας τὴ θεία Ἱερουργία, ἂς ἀφήσουμε τήν ἐξωτερική μας παρουσία νὰ ἀποτελεῖ μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, ἡ ὁποία θὰ φανερώνει τὸν ἐσωτερικό μας πλοῦτο καὶ θὰ ἀποτελεῖ ἀφορμὴ εὐχαριστίας καὶ δοξολογίας τοῦ Κυρίου. Ἀμήν.

Ποιμαντική ἐπίσκεψη στήν Ἰκαρία - Ἁγίων Ἀναργύρων

Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων καὶ Θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ τῶν Ῥωμαίων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος μετέβη στὴ νῆσο Ἰκαρία.

Τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς, Τρίτη 30 Ἰουνίου 2026, χοροστάτησε στὸν Μέγα Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ στὸν ἘνοριακόἹερὸ Ναὸ Ἁγίων Ἀναργύρων Θέρμων Ἰκαρίας, προέστη τῆς λιτανεύσεως τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο. Παρέστησαν ὁ Ἔπαρχος Ἰκαρίας, ὁ Στρατιωτικός Διοικητῆς, ὁ Ἀστυνομικός Διοικητῆς καί πλῆθος Προσκυνητῶν.

 Ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς στὸν πανηγυρίζοντα Ἐνοριακό Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίων Ἀναργύρων Καραβοστάμου Ἰκαρίαςχοροστάτησε κατὰ τὸν Ὄρθρο,ἱερούργησεκαὶ ὁμίλησε.

Συνεργάστηκε δέ μέ Ἱερείς καί Ἐκκλησιαστικοῦς Ἐπιτρόπους πρός ἐπίλυση Ποιμαντικῶν θεμάτων.

Ἀγιασμὸς ἐνάρξεως τῆς Α΄ Κατασκηνωτικῆς Περιόδου

Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἄνοιξαν καὶ ἐφέτος, γιὰ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2026, οἱ πύλες τῶν Κατασκηνώσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας «Παναγία τοῦ Κότσικα», ὑποδεχόμενες ἀγόρια τοῦ Δημοτικοῦ στὴν Α΄ Κατασκηνωτικὴ Περίοδο, ἡ ὁποία ἄρχισε τὴ Δευτέρα 29 Ἰουνίου 2026.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Εὐσέβιος ἐπισκέφθηκε τὶς κατασκηνωτικὲς ἐγκαταστάσεις καὶ τέλεσε τὸν καθιερωμένο Ἁγιασμὸ ἐνάρξεως. Συνομίλησε  τὰ στελέχη τῆς κατασκήνωσης, καί ἀπηύθυνε πατρικὲς εὐχὲς καὶ συμβουλές.

ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ὅτι θὰ πραγματοποιηθοῦν συνολικὰ τέσσερις κατασκηνωτικὲς περίοδοι, ὁλόκληρο τὸν μῆνα Ἰούλιο, προσφέροντας στὰ παιδιά τῆς Μητροπολιτικῆς μας περιφερείας στιγμὲς δημιουργίας, πνευματικῆς καλλιέργειας, ψυχαγωγίας καὶ χριστιανικῆς συναναστροφῆς.