| 1. | Και ότε ήγγισαν εις Ιεροσόλυμα και ήλθον εις Βηθσφαγή προς το όρος των ελαιών, τότε ο Ιησούς απέστειλε δύο μαθητάς |
| 2. | λέγων αυτοίς· πορεύθητε εις την κώμην την απέναντι υμών, και ευθέως ευρήσετε όνον δεδεμένην και πώλον μετ΄ αυτής· λύσαντες αγάγετέ μοι. |
| 3. | και εάν τις υμίν είπη τι, ερείτε ότι ο Κύριος αυτών χρείαν έχει· ευθέως δε αποστέλλει αυτούς. |
| 4. | τούτο δε όλον γέγονεν ίνα πληρωθή το ρηθέν δια του προφήτου λέγοντος· |
| 5. | είπατε τη θυγατρί Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι πραύς και επιβεβηκώς επί όνον και πώλον υιόν υποζυγίου. |
| 6. | πορευθέντες δε οι μαθηταί και ποιήσαντες καθώς προσέταξεν αυτοίς ο Ιησούς, |
| 7. | ήγαγον την όνον και τον πώλον, και επέθηκαν επάνω αυτών τα ιμάτια αυτών, και επεκάθισεν επάνω αυτών. |
| 8. | ο δε πλείστος όχλος έστρωσαν εαυτών τα ιμάτια εν τη οδώ, άλλοι δε έκοπτον κλάδους από των δένδρων και εστρώννυον εν τη οδώ. |
| 9. | οι δε όχλοι οι προάγοντες και οι ακολουθούντες έκραζον λέγοντες· ωσαννά τω υιώ Δαυΐδ· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· ωσαννά εν τοις υψίστοις |
| 10. | και εισελθόντος αυτού εις Ιεροσόλυμα εσείσθη πάσα η πόλις λέγουσα τις εστίν ούτος; |
| 11. | οι δε όχλοι έλεγον· ούτός εστιν Ιησούς ο προφήτης ο από Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. |
| 12. | Και εισήλθεν ο Ιησούς εις το ιερόν του Θεού, και εξέβαλε πάντας τους πωλούντας και αγοράζοντας εν τω ιερώ, και τας τραπέζας των κολλυβιστών κατέστρεψε και τας καθέδρας των πωλούντων τας περιστεράς, |
| 13. | και λέγει αυτοίς· γέγραπται, ο οίκός μου οίκος προσευχής κληθήσεται· υμείς δε αυτόν εποιήσατε σπήλαιον ληστών. |
| 14. | Και προσήλθον αυτώ χωλοί και τυφλοί εν τω ιερώ και εθεράπευσεν αυτούς. |
| 15. | ιδόντες δε οι αρχιερείς και οι γραμματείς τα θαυμάσια α εποίησε και τους παίδας κράζοντας εν τω ιερώ και λέγοντας, ωσαννά τω υιώ Δαυΐδ, ηγανάκτησαν |
| 16. | και είπον αυτώ· ακούεις τι ούτοι λέγουσιν; ο δε Ιησούς λέγει αυτοίς· ναι· ουδέποτε ανέγνωτε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον, |
| 17. | και καταλιπών αυτούς εξήλθεν έξω της πόλεως εις Βηθανίαν και ηυλίσθη εκεί. |
| 18. | Πρωΐας δε επανάγων εις την πόλιν επείνασε· |
| 19. | και ιδών συκήν μίαν επί της οδού ήλθεν επ΄ αυτήν, και ουδέν εύρεν εν αυτή ει μη φύλλα μόνον, και λέγει αυτή· μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα. και εξηράνθη παραχρήμα η συκή. |
| 20. | και ιδόντες οι μαθηταί εθαύμασαν λέγοντες· πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή; |
| 21. | αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· αμήν λέγω υμίν, εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, ου μόνον το της συκής ποιήσετε, αλλά καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται· |
| 22. | και πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε. |
| 23. | Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού λέγοντες· εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε τήν εξουσίαν ταύτην; |
| 24. | αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· ερωτήσω υμάς καγώ λόγον ένα, ον εάν είπητέ μοι, καγώ υμίν ερώ εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ. |
| 25. | το βάπτισμα Ιωάννου πόθεν ην, εξ ουρανού ή εξ ανθρώπων; οι δε διελογίζοντο παρ΄ εαυτοίς λέγοντες· εάν είπωμεν, εξ ουρανού, ερεί ήμίν, διατί ουν ουκ επιστεύσατε αυτώ· |
| 26. | εάν δε είπωμεν, εξ ανθρώπων, φοβούμεθα τον όχλον· πάντες γαρ έχουσι τον Ιωάννην ως προφήτην. |
| 27. | και αποκριθέντες τω Ιησού είπον· ουκ οίδαμεν. έφη αυτοίς και αυτός· ουδέ εγώ λέγω υμίν εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ. |
| 28. | Τι δε υμίν δοκεί; άνθρωπος τις είχε τέκνα δύο, και προσελθών τω πρώτω είπε· τέκνον, ύπαγε σήμερον εργάζου εν τω αμπελώνι μου. |
| 29. | δε αποκριθείς είπεν· ου θέλω· ύστερον δε μεταμεληθείς απήλθε. |
| 30. | και προσελθών τω δευτέρω είπεν ωσαύτως. ο δε αποκριθείς είπεν· εγώ, κύριε· και ουκ απήλθε. |
| 31. | τις εκ των δύο εποίησε το θέλημα του πατρός; λέγουσιν αυτώ· ο πρώτος. λέγει αυτοίς ο Ιησούς· αμήν λέγω υμίν ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού. |
| 32. | ήλθε γαρ προς υμάς Ιωάννης εν οδώ δικαιοσύνης, και ουκ επιστεύσατε αυτώ· οι δε τελώναι και αι πόρναι επίστευσαν αυτώ· υμείς δε ιδόντες ου μετεμελήθητε ύστερον του πιστεύσαι αυτώ. |
| 33. | Άλλην παραβολήν ακούσατε. άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτώ ληνόν και ωκοδόμησε πύργον, και εξέδοτο αυτόν γεωργοίς και απεδήμησεν. |
| 34. | ότε δε ήγγισεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς λαβείν τους καρπούς αυτού. |
| 35. | και λαβόντες οι γεωργοί τους δούλους αυτού ον μεν έδειραν, ον δε απέκτειναν, ον δε ελιθοβόλησαν. |
| 36. | πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων, και εποίησαν αυτοίς ωσαύτως. |
| 37. | ύστερον δε απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού λέγων· εντραπήσονται τον υιόν μου. |
| 38. | οι δε γεωργοί ιδόντες τον υιόν είπον εν εαυτοίς· ούτος εστίν ο κληρονόμος· δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν και κατάσχωμεν την κληρονομίαν αυτού. |
| 39. | και λαβόντες αυτόν εξέβαλον έξω του αμπελώνος και απέκτειναν. |
| 40. | όταν ουν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι ποιήσει τοις γεωργοίς εκείνοις; |
| 41. | λέγουσιν αυτώ· κακούς κακώς απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών. |
| 42. | λέγει αυτοίς ο Ιησούς· ουδέποτε ανέγνωτε εν ταις γραφαίς, λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας· παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών; |
| 43. | δια τούτο λέγω υμίν ότι αρθήσεται αφ΄ υμών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής· |
| 44. | και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται· εφ΄ ον δ΄ αν πέση, λικμήσει αυτόν. |
| 45. | και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού έγνωσαν ότι περί αυτών λέγει· |
| 46. | και ζητούντες αυτόν κρατήσαι εφοβήθησαν τους όχλους, επειδή ως προφήτην αυτόν είχον. |
