| 1. | Εν εκείνω τω καιρώ επορεύθη ο Ιησούς τοις σάββασι δια των σπορίμων· οι δε μαθηταί αυτού επείνασαν, και ήρξαντο τίλλειν στάχυας και εσθίειν. |
| 2. | οι δε Φαρισαίοι ιδόντες είπον αυτώ· ιδού οι μαθηταί σου ποιούσιν ο ουκ έξεστι ποιείν εν σαββάτω. |
| 3. | ο δε είπεν αυτοίς· ουκ ανέγνωτε τι εποίησε Δαυΐδ ότε επείνασεν αυτός και οι μετ΄ αυτού; |
| 4. | πως εισήλθεν εις τον οίκον του Θεού και τους άρτους της προθέσεως έφαγεν, ους ουκ εξόν ην αυτώ φαγείν ουδέ τοις μετ΄ αυτού, ει μη μόνοις τοις ιερεύσι; |
| 5. | ή ουκ ανέγνωτε εν τω νόμω ότι τοις σάββασιν οι ιερείς εν τω ιερώ το σάββατον βεβηλούσι, και αναίτιοι εισί; |
| 6. | λέγω δε υμίν ότι του ιερού μείζoν εστίν ώδε. |
| 7. | ει δε εγνώκειτε τι εστίν έλεον θέλω και ου θυσίαν, ουκ αν κατεδικάσατε τους αναιτίους. |
| 8. | κύριος γαρ εστίν ο υιός του ανθρώπου και του σαββάτου. |
| 9. | Και μεταβάς εκείθεν ήλθεν εις την συναγωγήν αυτών. |
| 10. | και ιδού άνθρωπος ην εκεί την χείρα έχων ξηράν· και επηρώτησαν αυτόν λέγοντες· ει έξεστι τοις σάββασι θεραπεύειν; ίνα κατηγορήσωσιν αυτού. |
| 11. | ο δε είπεν αυτοίς· τις έσται εξ υμών άνθρωπος ος έξει πρόβατον εν, και εάν εμπέση τούτο τοις σάββασιν εις βόθυνον, ουχί κρατήσει αυτό και εγερεί;
|
| 12. | πόσω ουν διαφέρει άνθρωπος προβάτου; ώστε έξεστι τοις σάββασι καλώς ποιείν. |
| 13. | τότε λέγει τω ανθρώπω· έκτεινόν σου την χείρα· και εξέτεινε, και αποκατεστάθη υγιής ως η άλλη. |
| 14. | εξελθόντες δε οι Φαρισαίοι συμβούλιον έλαβον κατ΄ αυτού, όπως αυτόν απολέσωσιν. |
| 15. | Ο δε Ιησούς γνους ανεχώρησεν εκείθεν· και ηκολούθησαν αυτώ όχλοι πολλοί, και εθεράπευσεν αυτούς πάντας, |
| 16. | και επετίμησεν αυτοίς ίνα μη φανερόν ποιήσωσιν αυτόν, |
| 17. | όπως πληρωθή το ρηθέν δια Ησαΐου του προφήτου λέγοντος· |
| 18. | ιδού ο παις μου, ον ηρέτισα, ο αγαπητός μου, εις ον ευδόκησεν η ψυχή μου· θήσω το πνεύμα μου επ΄ αυτόν, και κρίσιν τοις έθνεσιν απαγγελεί· |
| 19. | ουκ ερίσει ουδέ κραυγάσει, ουδέ ακούσει τις εν ταις πλατείαις την φωνήν αυτού. |
| 20. | κάλαμον συντετριμμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν |
| 21. | και τω ονόματι αυτού έθνη ελπιούσι. |
| 22. | Τότε προσηνέχθη αυτώ δαιμονιζόμενος τυφλός και κωφός, και εθεράπευσεν αυτόν, ώστε τον τυφλόν και κωφόν και λαλείν και βλέπειν· |
| 23. | και εξίσταντο πάντες οι όχλοι και έλεγον· μήτι ούτος εστίν ο Χριστός ο υιός Δαυΐδ; |
| 24. | οι δε Φαρισαίοι ακούσαντες είπον· ούτος ουκ εκβάλλει τα δαιμόνια ειμή εν τω Βεελζεβούλ, άρχοντι των δαιμονίων |
| 25. | ειδώς δε ο Ιησούς τας ενθυμήσεις αυτών είπεν αυτοίς· πάσα βασιλεία μερισθείσα καθ΄ εαυτήν ερημούται, και πάσα πόλις η οικία μερισθείσα καθ΄ εαυτήν ου σταθήσεται. |
| 26. | και ει ο σατανάς τον σατανάν εκβάλλει, εφ΄ εαυτόν εμερίσθη· πως ουν σταθήσεται η βασιλεία αυτού; |
| 27. | και ει εγώ εν Βεελζεβούλ εκβάλλω τα δαιμόνια, οι υιοί υμών εν τίνι εκβαλούσι; δια τούτο αυτοί κριταί έσονται υμών. |
| 28. | ει δε εγώ εν Πνεύματι Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εφ΄ υμάς η βασιλεία του Θεού. |
| 29. | ή πως δύναταί τις εισελθείν εις την οικίαν του ισχυρού και τα σκεύη αυτού αρπάσαι, εάν μη πρώτον δήση τον ισχυρόν; και τότε την οικίαν αυτού διαρπάσει. |
| 30. | ο μη ων μετ΄ εμού κατ΄ εμού εστί, και ο μη συνάγων μετ΄ εμού σκορπίζει. |
| 31. | Δια τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις· |
| 32. | και ος αν είπη λόγον κατά του υιού του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ· ος δ΄ αν είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι. |
| 33. | Ή ποιήσατε το δένδρον καλόν, και τον καρπόν αυτού καλόν, ή ποιήσατε το δένδρον σαπρόν, και τον καρπόν αυτού σαπρόν· εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται. |
| 34. | γεννήματα εχιδνών, πως δύνασθε αγαθά λαλείν πονηροί όντες; εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί |
| 35. | ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά. |
| 36. | λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως· |
| 37. | εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση. |
| 38. | Τότε απεκρίθησάν τινες των γραμματέων και Φαρισαίων λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν από σου σημείον ιδείν. |
| 39. | ο δε αποκριθείς είπεν αυτοίς· γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί, και σημείον ου δοθήσεται αυτή ειμή το σημείον Ιωνά του προφήτου. |
| 40. | ώσπερ γαρ εγένετο Ιωνάς ο προφήτης εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτως έσται και ο υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύκτας. |
| 41. | άνδρες Νινευίται αναστήσονται εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης και κατακρινούσιν αυτήν, ότι μετενόησαν εις το κήρυγμα Ιωνά, και ιδού πλείον Ιωνά ώδε. |
| 42. | βασίλισσα νότου εγερθήσεται εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης και κατακρινεί αυτήν, ότι ήλθεν εκ των περάτων της γης ακούσαι την σοφίαν Σολομώνος, και ιδού πλείον Σολομώνος ώδε. |
| 43. | Όταν δε το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρχεται δι΄ ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν, και ουχ ευρίσκει. |
| 44. | τότε λέγει· εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν εξήλθον· και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα και σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. |
| 45. | τότε πορεύεται και παραλαμβάνει μεθ΄ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων. ούτως έσται και τη γενεά τη πονηρά ταύτη. |
| 46. | Έτι δε αυτού λαλούντος τοις όχλοις ιδού η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού ειστήκεισαν έξω, ζητούντες λαλήσαι αυτώ. |
| 47. | είπε δε τις αυτώ· ιδού η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου εστήκασιν έξω ζητούντές σε ιδείν. |
| 48. | ο δε αποκριθείς είπε τω λέγοντι αυτώ· τις εστιν η μήτηρ μου και τίνες εισίν οι αδελφοί μου; |
| 49. | και εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη· ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου· |
| 50. | όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν. |
