| 1. | Και εισήλθε πάλιν εις Καπερναούμ δι΄ ημερών και ηκούσθη ότι εις οίκον εστί. |
| 2. | και ευθέως συνήχθησαν πολλοί, ώστε μηκέτι χωρείν μηδέ τα προς την θύραν· και ελάλει αυτοίς τον λόγον. |
| 3. | και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων· |
| 4. | και μη δυνάμενοι προσεγγίσαι αυτώ δια τον όχλον, απεστέγασαν την στέγην όπου ην, και εξορύξαντες χαλώσι τον κράβαττον, εφ΄ ω ο παραλυτικός κατέκειτο. |
| 5. | ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ· τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου. |
| 6. | ήσαν δε τινες των γραμματέων εκεί καθήμενοι και διαλογιζόμενοι εν ταις καρδίαις αυτών· |
| 7. | τι ούτος ούτω λαλεί βλασφημίας; τις δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη εις ο Θεός; |
| 8. | ο και ευθέως επιγνούς ο Ιησούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς, είπεν αυτοίς· τι ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών; |
| 9. | τι εστίν ευκοπώτερον, ειπείν τω παραλυτικώ, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, η ειπείν, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει; |
| 10. | ίνα δε ειδήτε ότι εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου αφιέναι επί της γης αμαρτίας - λέγει τω παραλυτικώ· |
| 11. | σοι λέγω, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου. |
| 12. | και ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον παντων, ώστε εξίστασθαι πάντας και δοξάζειν τον Θεόν λέγοντας ότι ουδέποτε ούτως είδομεν. |
| 13. | Και εξήλθε πάλιν παρά την θάλασσαν· και πας ο όχλος ήρχετο προς αυτόν, και εδίδασκεν αυτούς. |
| 14. | Και παράγων είδε Λευίν τον του Αλφαίου, καθήμενον επί το τελώνιον, και λέγει αυτώ· ακολούθει μοι. και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ. |
| 15. | και εγένετο εν τω κατακείσθαι αυτόν εν τη οικία αυτού, και πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί συνανέκειντο τω Ιησού και τοις μαθηταίς αυτού· ήσαν γαρ πολλοί, και ηκολούθησαν αυτώ. |
| 16. | και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι ιδόντες αυτόν εσθίοντα μετά των τελωνών και αμαρτωλών έλεγον τοις μαθηταίς αυτού· τι ότι μετά των τελωνών και αμαρτωλών εσθίει και πίνει; |
| 17. | και ακούσας ο Ιησούς λέγει αυτοίς· ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ΄ οι κακώς έχοντες· ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. |
| 18. | Και ήσαν οι μαθηταί Ιωάννου και οι των Φαρισαίων νηστεύοντες. και έρχονται και λέγουσιν αυτώ· διατί οι μαθηταί Ιωάννου και οι των Φαρισαίων νηστεύουσιν, οι δε σοι μαθηταί ου νηστεύουσι; |
| 19. | και είπεν αυτοίς ο Ιησούς· μη δύνανται οι υιοί του νυμφώνος, εν ω ο νυμφίος μετ΄ αυτών εστι, νηστεύειν; όσον χρόνον μεθ΄ εαυτών έχουσι τον νυμφίον, ου δύνανται νηστεύειν. |
| 20. | ελεύσονται δε ημέραι όταν απαρθή απ΄ αυτών ο νυμφίος, και τότε νηστεύσουσιν εν εκείναις ταις ημέραις. |
| 21. | ουδείς επίβλημα ράκους αγνάφου επιρράπτει επί ιματίω παλαιώ· ει δε μήγε, αίρει το πλήρωμα αυτού, το καινόν του παλαιού, και χείρον σχίσμα γίνεται. |
| 22. | και ουδείς βάλλει οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μη, ρήσσει ο οίνος ο νέος τους ασκούς, και ο οίνος εκχείται και οι ασκοί απολούνται αλλά οίνον νέον εις ασκούς καινούς βλητέον. |
| 23. | Και εγένετο παραπορεύεσθαι αυτόν εν τοις σάββασι δια των σπορίμων, και ήρξαντο οι μαθηταί αυτού οδόν ποιείν τίλλοντες τους στάχυας. |
| 24. | και οι Φαρισαίοι έλεγον αυτώ ίδε τι ποιούσιν εν τοις σάββασιν ο ουκ έξεστι |
| 25. | και αυτός έλεγεν αυτοίς· ουδέποτε ανέγνωτε τι εποίησε Δαυίδ ότε χρείαν έσχε και επείνασεν αυτός και οι μετ΄ αυτού; |
| 26. | πως εισήλθεν εις τον οίκον του Θεού επί Αβιάθαρ αρχιερέως και τους άρτους της προθέσεως έφαγεν, ους ουκ έξεστι φαγείν ει μη τοις ιερεύσι, και έδωκε και τοις συν αυτώ ούσι; |
| 27. | και έλεγεν αυτοίς· το σάββατον δια τον άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος δια το σάββατον· |
| 28. | ώστε κύριος εστίν ο υιός του ανθρώπου και του σαββάτου. |
