| 1. | Και ήρξατο αυτοίς εν παραβολαίς λέγειν· αμπελώνα εφύτευσεν άνθρωπος και περιέθηκε φραγμόν και ώρυξεν υπολήνιον και ωκοδόμησε πύργον, και εξέδοτο αυτόν γεωργοίς και απεδήμησε. |
| 2. | και απέστειλε προς τους γεωργούς τω καιρώ δούλον, ίνα παρά των γεωργών λάβη από του καρπού του αμπελώνος. |
| 3. | και λαβόντες αυτόν έδειραν και απέστειλαν κενόν. |
| 4. | και πάλιν απέστειλε προς αυτούς άλλον δούλον· κακείνον λιθοβολήσαντες εκεφαλαίωσαν και απέστειλαν ητιμωμένον. |
| 5. | και πάλιν άλλον απέστειλε· κακείνον απέκτειναν, και πολλούς άλλους, ους μεν δέροντες, ους δε αποκτέννοντες. |
| 6. | έτι ουν ένα υιόν έχων, αγαπητόν αυτού, απέστειλε και αυτόν έσχατον προς αυτούς λέγων ότι εντραπήσονται τον υιόν μου. |
| 7. | εκείνοι δε οι γεωργοί, θεασάμενοι αυτόν ερχόμενον, προς εαυτούς είπον ότι ούτος εστίν ο κληρονόμος· δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν, και ημών έσται η κληρονομία. |
| 8. | και λαβόντες απέκτειναν αυτόν και εξέβαλον αυτόν έξω του αμπελώνος. |
| 9. | τι ουν ποιήσει ο κύριος του αμπελώνος; ελεύσεται και απολέσει τους γεωργούς τούτους, και δώσει τον αμπελώνα άλλοις. |
| 10. | ουδέ την γραφήν ταύτην ανέγνωτε, λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας· |
| 11. | παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών; |
| 12. | Και εζήτουν αυτόν κρατήσαι, και εφοβήθησαν τον όχλον· έγνωσαν γαρ ότι προς αυτούς την παραβολήν είπε. και αφέντες αυτόν απήλθον. |
| 13. | Και αποστέλλουσι προς αυτόν τίνας των Φαρισαίων και των Ηρωδιανών ίνα αυτόν αγρεύσωσι λόγω. |
| 14. | οι δε ελθόντες λέγουσιν αυτώ· διδάσκαλε, οίδαμεν ότι αληθής ει και ου μέλει σοι περί ουδενός· ου γαρ βλέπεις εις πρόσωπον ανθρώπων, αλλ΄ επ αληθείας την οδόν του Θεού διδάσκεις. είπον ουν ημίν· έξεστι δούναι κήνσον Καίσαρι ή ου; δώμεν ή μη δώμεν; |
| 15. | ο δε ειδώς αυτών την υπόκρισιν είπεν αυτοίς· τι με πειράζετε; φέρετέ μοι δηνάριον ίνα ίδω. |
| 16. | οι δε ήνεγκαν. και λέγει αυτοίς· τίνος η εικών αύτη και η επιγραφή; οι δε είπον· Καίσαρος. |
| 17. | και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτοίς· απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ, και εθαύμασαν επ΄ αυτώ. |
| 18. | Και έρχονται Σαδδουκαίοι προς αυτόν, οίτινες λέγουσιν ανάστασιν μη είναι, και επηρώτων αυτόν λέγοντες· |
| 19. | διδάσκαλε, Μωϋσής έγραψεν ημίν ότι εάν τίνος αδελφός αποθάνη και καταλίπη γυναίκα, και τέκνα μη αφή, ίνα λάβη ο αδελφός αυτού την γυναίκα αυτού και εξαναστήση σπέρμα τω αδελφώ αυτού. |
| 20. | επτά ουν αδελφοί ήσαν. και ο πρώτος έλαβε γυναίκα, και αποθνήσκων ουκ αφήκε σπέρμα. |
| 21. | και ο δεύτερος έλαβεν αυτήν, και απέθανε, και ουδέ αυτός ουκ αφήκε σπέρμα. και ο τρίτος ωσαύτως. |
| 22. | και έλαβον αυτήν οι επτά, και ουκ αφήκαν σπέρμα. εσχάτη πάντων απέθανε και η γυνή. |
| 23. | εν τη ουν αναστάσει, όταν αναστώσι, τίνος αυτών έσται γυνή; οι γαρ επτά έσχον αυτήν γυναίκα. |
| 24. | και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτοίς· ου δια τούτο πλανάσθε, μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού |
| 25. | όταν γαρ εκ νεκρών αναστώσιν, ούτε γαμούσιν ούτε γαμίζονται, αλλ΄ εισίν ως άγγελοι οι εν τοις ουρανοίς, |
| 26. | περί δε των νεκρών ότι εγείρονται, ουκ ανέγνωτε εν τη βίβλω Μωϋσέως, επί του βάτου πως είπεν αυτώ ο Θεός λέγων, εγώ ο Θεός Αβραάμ και ο Θεός Ισαάκ και ο Θεός Ιακώβ, |
| 27. | ουκ έστιν ο Θεός νεκρών, αλλά ζώντων· υμείς ουν πολύ πλανάσθε. |
| 28. | Και προσελθών εις των γραμματέων, ακούσας αυτών συζητούντων, ιδών ότι καλώς αυτοίς απεκρίθη, επηρώτησεν αυτόν· ποία εστί πρώτη πάντων εντολή; |
| 29. | ο δε Ιησούς απεκρίθη αυτώ ότι πρώτη πάντων εντολή· άκουε, Ισραήλ, Κύριος ο Θεός ημών Κύριος εις εστί. |
| 30. | και αγαπήσης Κυριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου. αύτη πρώτη εντολή. |
| 31. | και δευτέρα ομοία, αύτη· αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν. μείζων τούτων άλλη εντολή ουκ έστι. |
| 32. | και είπεν αυτώ ο γραμματεύς· καλώς, διδάσκαλε! επ΄ αληθείας είπας ότι εις εστί και ουκ έστιν άλλος πλην αυτού· |
| 33. | και το αγαπάν αυτόν εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της συνέσεως και εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της ισχύος, και το αγαπάν τον πλησίον ως εαυτόν πλείον εστί πάντων των ολοκαυτωμάτων και θυσιών. |
| 34. | και ο Ιησούς ιδών ότι νουνεχώς απεκρίθη, είπεν αυτώ· ου μακράν ει από της βασιλείας του Θεού. και ουδείς ουκέτι ετόλμα αυτόν επερωτήσαι. |
| 35. | Και αποκριθείς ο Ιησούς έλεγε διδάσκων εν τω ιερώ· πως λέγουσιν οι γραμματείς ότι ο Χριστός υιός Δαυΐδ εστι; |
| 36. | αυτός γαρ Δαυΐδ είπεν εν Πνεύματι Αγίω· λέγει ο Κύριος τω Κυρίω μου, κάθου εκ δεξιών μου έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου. |
| 37. | αυτός ουν Δαυΐδ λέγει αυτόν Κυριον· και πόθεν υιός αυτού εστι; και ο πολύς όχλος ήκουεν αυτού ηδέως. |
| 38. | Και έλεγεν αυτοίς εν τη διδαχή αυτού· βλέπετε από των γραμματέων των θελόντων εν στολαίς περιπατείν και ασπασμούς εν ταις αγοραίς |
| 39. | και πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και πρωτοκλισίας εν τοις δείπνοις. |
| 40. | οι κατεσθίοντες τας οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι! ούτοι λήψονται περισσότερον κρίμα. |
| 41. | Και καθίσας ο Ιησούς κατέναντι του γαζοφυλακίου εθεώρει πως ο όχλος βάλλει χαλκόν εις το γαζοφυλάκιον. |
| 42. | και πολλοί πλούσιοι έβαλλον πολλά· και ελθούσα μία χήρα πτωχή έβαλε λεπτά δύο, ο εστί κοδράντης. |
| 43. | και προσκαλεσάμενος τους μαθητάς αυτού είπεν αυτοίς· αμήν λέγω υμίν ότι η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλε των βαλλόντων εις το γαζοφυλάκιον· |
| 44. | πάντες γαρ εκ νου περισσεύοντος αυτοίς έβαλον· αύτη δε εκ της υστερήσεως αυτής πάντα όσα είχεν έβαλεν, όλον τον βίον αυτής. |
