| 1. | Έκρινα δε εμαυτώ τούτο, το μη πάλιν εν λύπη ελθείν προς υμάς. |
| 2. | ει γαρ εγώ λυπώ υμάς, και τις εστίν ο ευφραίνων με ει μη ο λυπούμενος εξ εμού; |
| 3. | και έγραψα υμίν τούτο αυτό, ίνα μη ελθών λύπην έχω αφ΄ ων έδει με χαίρειν, πεποιθώς επί πάντας υμάς ότι η εμή χαρά πάντων υμών εστίν. |
| 4. | εκ γαρ πολλής θλίψεως και συνοχής καρδίας έγραψα υμίν δια πολλών δακρύων, ουχ ίνα λυπηθήτε, αλλά την αγάπην ίνα γνώτε ην έχω περισσοτέρως εις υμάς. |
| 5. | Ει δε τις λελύπηκεν, ουκ εμέ λελύπηκεν, αλλά, από μέρους ίνα μη επιβαρώ, πάντας υμάς. |
| 6. | ικανόν τω τοιούτω η επιτιμία αύτη η υπό των πλειόνων |
| 7. | ώστε τουναντίον μάλλον υμάς χαρίσασθαι και παρακαλέσαι, μήπως τη περισσοτέρα λύπη καταποθή ο τοιούτος. |
| 8. | διο παρακαλώ υμάς κυρώσαι εις αυτόν αγάπην. |
| 9. | εις τούτο γαρ και έγραψα, ίνα γνω την δοκιμήν υμών, ει εις πάντα υπήκοοι εστέ. |
| 10. | ω δε τι χαρίζεσθε, και εγώ· και γαρ εγώ ει τι κεχάρισμαι ω κεχάρισμαι, δι΄ υμάς εν προσώπω Χριστού, |
| 11. | ίνα μη πλεονεκτηθώμεν υπό του σατανά· ου γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμεν |
| 12. | Ελθών δε εις την Τρωάδα εις το ευαγγέλιον του Χριστού, και θύρας μοι ανεωγμένης εν Κυρίω, |
| 13. | ουκ έσχηκα άνεσιν τω πνεύματί μου τω μη ευρείν με Τίτον τον αδελφόν μου, αλλά αποταξάμενος αυτοίς εξήλθον εις Μακεδονίαν. |
| 14. | Τω δε Θεώ χάρις τω πάντοτε θριαμβεύοντι ημάς εν τω Χριστώ και την οσμήν της γνώσεως αυτού φανερούντι δι΄ ημών εν παντί τόπω· |
| 15. | ότι Χριστού ευωδία εσμέν τω Θεώ εν τοις σωζομένοις και εν τοις απολλυμένοις, |
| 16. | οις μεν οσμή θανάτου εις θάνατον, οις δε οσμή ζωής εις ζωήν. και προς ταύτα τις ικανός; |
| 17. | ου γαρ εσμεν ως οι λοιποί καπηλεύοντες τον λόγον του Θεού, αλλ΄ ως εξ ειλικρινείας, αλλ΄ ως εκ Θεού κατενώπιον του Θεού εν Χριστώ λαλούμεν. |
